III SA/Łd 929/17

Dnia 16 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant pomocnik sekretarza Ewa Cieślik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 roku sprawy ze skargi A. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku aktywizacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...]. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz art. 2 ust. 1 pkt 9, pkt 25, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 48 ust. 1 pkt 2, ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji i zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1189) po rozpatrzeniu odwołania A. R. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] orzekającej o odmowie przyznania dodatku aktywizacyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy, Starosta [...] w decyzji z dnia z [...]przyznał skarżącej status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia 14.03.2017 r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 14.03.2017 r. na okres 365 dni w wysokości 120 % podstawowej wysokości zasiłku: 1) od dnia 14.03.2017 r. w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku w wysokości 997,40 zł miesięcznie (brutto), 2) od dnia 12.06.2017 r. w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku w wysokości 783,20 zł miesięcznie (brutto) do dnia 13.03.2018 r. pod warunkiem, że nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę. Decyzją z dnia [...] Starosta [...] orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 26.06.2017 r. i o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 26.06.2017 r. z powodu podjęcia zatrudnienia. W dniu 27.06.2017 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego, w którym wskazała, że z dniem 26.06.2017 r. podjęła zatrudnienie w firmie A Sp. z o.o. w K. Wniosek ten zainteresowana złożyła na specjalnym druku stosowanym w PUP w K. Organ wskazał, że druk ten zawiera pouczenie dotyczące możliwości uzyskania prawa do dodatku aktywizacyjnego. Ponadto do ww. wniosku skarżąca złożyła w PUP w K kserokopie dwóch umów o pracę zawartych przez zainteresowaną z firmą A Sp. z o.o. Agencją Pracy Tymczasowej z siedzibą w W. Z treści ww. umów o pracę wynikało, że pierwszą umowę zawarto w dniu 26.06.2017 r. na czas określony od 26.06.2017 r. do 26.06.2017r. (połowa wymiaru czasu), a drugą zawarto w dniu 27.06.2017 na czas określony od 27.06.2017 r. do 30.06.2017 r. (pełny wymiar czasu pracy). Z treści ww. umów o pracę wynika ponadto, że skarżąca została zatrudniona jako pracownik tymczasowy, na stanowisku pracownika pomocniczego produkcji; praca wykonywana przez pracownika miała być świadczona na rzecz pracodawcy użytkownika, tj. B Sp. z o.o. Zakład w K. Decyzją z dnia [...] Starosta [...] odmówił skarżącej przyznania prawa do dodatku aktywizacyjnego. Organ wskazał, że stosowanie do treści art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Aby przysługiwał dodatek należało stosowny wniosek złożyć przed wygaśnięciem pierwszej umowy tj. tej która skutkowała utratą statusu osoby bezrobotnej. W odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18.08.2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego, bowiem w par. 4 ww. rozporządzenia wyraźnie wskazano, że dodatek aktywizacyjny jest przyznawany od dnia złożenia wniosku do ostatniego dnia połowy okresu przysługiwania zasiłku przypadającego w okresie zatrudnienia. Pierwszą umowę zawarła na jeden dzień, tj. 26.06.2017 r. na 1/2 etatu. Było to szkolenie, które zakończyło się przed godziną 16.00, czyli po godzinach obowiązywania pracy PUP w K. Następnego dnia podpisała drugą umowę z tym samym pracodawcą od dnia 27.06.2017 r. do dnia 30.06.2017 r. Obie te umowy doręczyła w dniu 27.06.2017 r. do PUP w K., jednocześnie wypełniła wniosek o dodatek aktywizacyjny. W ocenie skarżącej spełniła warunek, gdyż wniosek został złożony w trakcie zatrudnienia. Pomiędzy umowami nie ma żadnej przerwy, a wiec jest ciągłość zatrudnienia. Skarżąca podniosła, że z treści art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie wynika, że wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego musi być złożony w trakcie trwania pierwszej umowy. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że z treści art. 48 ust.1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli: 1) w wyniku skierowania przez powiatowy urząd pracy podjął zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie i otrzymuje wynagrodzenie niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę; 2) z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. W ust 2 ww. art. 48 wskazano, że w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dodatek aktywizacyjny przysługuje w wysokości stanowiącej różnicę między minimalnym wynagrodzeniem za pracę a otrzymywanym wynagrodzeniem, nie większej jednak niż 50 % zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, przez okres, w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 43 wyżej powołanej ustawy, pod pojęciem "zatrudnienia" należy rozumieć wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 25 ustawy, pod pojęciem pracodawcy należy rozumieć jednostkę organizacyjną, chociażby nie posiadała osobowości prawnej, a także osobę fizyczną, jeżeli zatrudniają one co najmniej jednego pracownika. Wojewoda wskazał, że stosownie do treści § 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18.08.2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1189) starosta przyznaje dodatek aktywizacyjny po udokumentowaniu podjęcia zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej oraz wysokości osiąganego wynagrodzenia, od dnia złożenia wniosku do: 2) ostatniego dnia przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych, przypadającego w okresie zatrudnienia, w przypadku, o którym mowa wart. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy; 3) ostatniego dnia połowy okresu przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych, przypadającego w okresie zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej, w przypadku, o którym mowa wart. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dodatek aktywizacyjny przysługuje w wysokości do 50% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, przez połowę okresu, w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek. O powyższym stanowi art. 48 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ wskazał, że z powyższych przepisów wynika, że warunkiem uzyskania prawa do dodatku aktywizacyjnego jest podjęcie przez osobę bezrobotną, posiadającą prawo do zasiłku, samodzielnie lub w wyniku skierowania przez powiatowy urząd pracy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Uprawnienia do dodatku aktywizacyjnego uzależnione są od spełnienia warunków określonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz aktu wykonawczego do ustawy. Należy wskazać, że powoływane przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie ma możliwości odstąpienia od zasad w nich zawartych. Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że na mocy decyzji Starosty [...] z dnia 15.03.2017 r. skarżąca uzyskała status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji tj. od dnia 14.03.2017 r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 14.03.2017 r. na okres 365 dni w wysokości 120 % podstawowej wysokości zasiłku, tj. 997,40 zł miesięcznie (brutto) w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku, a od dnia 12.06.2017 r. w wysokości 783,20 zł miesięcznie (brutto) do dnia 13.03.2018r. pod warunkiem, że nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę. W dniu 26.06.2017 r. skarżąca zawarła z firmą A sp. z o.o. Agencja Pracy Tymczasowej umowę o pracę na czas określony od dnia 26.06.2017 r. do dnia 26.06.2017 r. Z tego też względu Starosta [...] decyzją z dnia [...] pozbawił skarżącą statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 26.06.2017r. W dniu 27.06.2017 r. jak wynika z przedłożonych akt sprawy, skarżąca zawarła kolejną umowę o pracę na czas określony z firmą A sp. z o.o. na okres od dnia 27.06.2017 r. do dnia 30.06.2017 r. Dodatek aktywizacyjny, zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia przysługuje bezrobotnemu z prawem do zasiłku w sytuacji podjęcia z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Zatem warunkiem wymaganym do przyznania dodatku jest uprzednie posiadanie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Przyznawany jest on w związku z powyższym osobie, która utraciła status osoby bezrobotnej z powodu podjęcia zatrudnienia. W tej sytuacji, gdy osoba nie wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa do dodatku aktywizacyjnego podczas pierwszej umowy podjętej ze statusu bezrobotnego tylko podczas trwania drugiej umowy, ww. osoba nie może skorzystać z instrumentu rynku pracy przewidzianego w art. 48 ww. ustawy. Wobec powyższego organ uznał, że dodatek aktywizacyjny nie przysługuje. Skarżąca złożyła w dniu 27.06.2017 r. wniosek o dodatek aktywizacyjny w trakcie trwania kolejnego zatrudnienia. Przed złożeniem wniosku nie była więc osobą bezrobotną, gdyż wcześniej została zatrudniona na podstawie umowy o pracę od dnia 26.06.2017 r. W skardze A. R. podkreśliła, że przepisy nie wskazują, że wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego ma być złożony w trakcie trwania pierwszej umowy. Skarżąca wyjaśniła, że dodatek jest jej należny, gdyż zatrudnienie podjęła z własnej inicjatywy i dochowała wszelkich wymagań w tym względzie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) – dalej: p.p.s.a., sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Ocena legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, przeprowadzona według wskazanych powyżej kryteriów wykazała, że skarga A. R. jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] o odmowie przyznania skarżącej dodatku aktywizacyjnego. Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1189). Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Stosownie natomiast do treści art. 48 ust. 3 ustawy, w przypadku o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dodatek aktywizacyjny przysługuje w wysokości do 50 % zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, przez połowę okresu, w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek. Z cytowanego powyżej przepisu wynika, że przesłankami nabycia prawa do dodatku aktywizacyjnego w ujęciu art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy jest: - posiadanie przez bezrobotnego prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz - podjęcie przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Dodatkowo w art. 48 ust. 4 ustawy, określone zostały enumeratywnie przypadki, w których dodatek aktywizacyjny nie przysługuje. Ma to miejsce w sytuacji: 1) skierowania bezrobotnego przez powiatowy urząd pracy do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na stanowisko pracy, którego koszty wyposażenia lub doposażenia zostały zrefundowane zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1; 2) podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej u pracodawcy, u którego był zatrudniony lub dla którego wykonywał inną pracę zarobkową bezpośrednio przed zarejestrowaniem jako bezrobotny; 3) podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej za granicą Rzeczypospolitej Polskiej u pracodawcy zagranicznego; 4) przebywania na urlopie bezpłatnym. W art. 83 ustawy, zawarta została delegacja do wydania aktu wykonawczego określającego między innymi szczegółowy tryb przyznawania dodatku aktywizacyjnego. W oparciu o wskazane upoważnienie Minister Pracy i Polityki Społecznej wydał rozporządzenie z dnia 18 sierpnia 2009r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego. Należy jednak podkreślić, że przepisy rozporządzenia nie mogą być interpretowane jako dopełnienie przesłanek regulujących samo prawo do dodatku aktywizacyjnego. Materialne przesłanki prawa do dodatku aktywizacyjnego, określa ustawa, a rozporządzenie reguluje jedynie tryb przyznawania omawianego świadczenia, czyli kwestie związane z postępowaniem w przedmiocie wniosku o przyznanie dodatku aktywizacyjnego. Zgodnie z § 4 pkt 2 rozporządzenia, starosta przyznaje dodatek aktywizacyjny po udokumentowaniu podjęcia zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej oraz wysokości osiąganego wynagrodzenia, od dnia złożenia wniosku do ostatniego dnia połowy okresu przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych, przypadającego w okresie zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej, w przypadku o którym mowa w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z akt sprawy wynika, że na mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] skarżąca uzyskała status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji tj. od dnia 14.03.2017 r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 14.03.2017 r. na okres 365 dni. W dniu 26.06.2017 r. skarżąca zawarła z firmą A sp. z o.o. Agencja Pracy Tymczasowej umowę o pracę na czas określony od dnia 26.06.2017 r. do dnia 26.06.2017 r. Starosta [...] decyzją z dnia [...] pozbawił skarżącą statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 26.06.2017 r. Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu 11.07.2017 r. W miedzyczasie w dniu 27.06.2017 r. skarżąca zawarła kolejną umowę o pracę na czas określony z firmą A sp. z o.o. na okres od dnia 27.06.2017 r. do dnia 30.06.2017 r. Wniosek o przyznanie dodatku skarżąca złożyła w dniu 27.06.2017 r. W oparciu o powyższe przepisy i stan sprawy organ I instancji, a następnie Wojewoda [...] odmówili przyznania skarżącej prawa do dodatku aktywizacyjnego wskazując, że nie wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa do dodatku aktywizacyjnego podczas pierwszej umowy podjętej ze statusu bezrobotnego tylko podczas trwania drugiej umowy. Organy uznały, że skarżąca w dniu składania wniosku nie była już osobą bezrobotną, gdyż wcześniej została zatrudniona na podstawie umowy o pracę z dnia 26.06.2017 r. Skarżąca natomiast stoi na stanowisku, że przepisy nie wskazują, że wniosek o przyznanie dodatku ma być złożony w trakcie trwania pierwszej umowy. Z powyższym stanowiskiem organów nie można się zgodzić. Niewątpliwie instytucja dodatku aktywizacyjnego ma na celu wspieranie rynku pracy, w szczególności osób bezrobotnych, które z własnej inicjatywy podejmują zatrudnienie rezygnując z przysługujących im uprawnień z tytułu bezrobocia. Istotą dodatku aktywizacyjnego jest to, że zawsze przyznawany jest osobie, która już utraciła status osoby bezrobotnej z powodu podjęcia zatrudnienia. Nie jest to zatem instytucja nierozerwalnie związana z posiadaniem statusu bezrobotnego, gdyż wówczas nie można byłoby jej stosować wobec osób podejmujących zatrudnienie. Warunkiem wymaganym do przyznania dodatku jest jedynie uprzednie posiadanie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Skarżąca warunek ten spełniła, jak również podjęła zatrudnienie z własnej inicjatywy. Argumentacja organów obu instancji, że w momencie podjęcia kolejnego zatrudnienia skarżąca nie była już bezrobotna, jest nielogiczna. Przy takim rozumowaniu brak byłoby podstaw do przyznania komukolwiek prawa do rozpatrywanego dodatku, skoro prawo do niego przysługuje bezrobotnemu, który podjął zatrudnienie. Innymi słowy rzecz ujmując, art. 48 ust. 1 pkt 2 reguluje prawo do dodatku aktywizacyjnego w stosunku do osoby, która faktycznie podjęła zatrudnienie (z własnej inicjatywy), a zatem zawsze w chwili składania udokumentowanego zaświadczenia wystawionego w celu ustalenia prawa do dodatku aktywizacyjnego i jego wysokości, strona – uprzednio bezrobotny - będzie już osobą zatrudnioną. Dodatek aktywizacyjny służy złagodzeniu skutków podjęcia przez bezrobotnego pracy w okolicznościach, w których instytucje kodeksu pracy nie dają i nie mogą dostarczyć dostatecznej ochrony. Fakt zawarcia wielu kolejnych, krótkoterminowych umów o pracę, świadczy o braku możliwości zatrudnienia skarżącej na dłuższy okres. Ponadto, jak wynika z wyjaśnień skarżącej umowa z dnia 26.06.2017 r. zawarta została na jeden dzień i w tym dniu skarżąca odbywała do godzin późnopopołudniowych szkolenie mające na cele przygotowanie do pracy. Następna umowa została z nią zawarta na 4 dni od 27.06.2017 r. do 30.06.2017 r. i jak wynika z akt sprawy skarżąca już w dniu następnym, po 26.06.2017 r., czyli 27.06.2017 r. zgłosiła się do organu i złożyła wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego. Należy zauważyć, że ustawodawca w powołanym przepisie art. 48 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie wymaga nieprzerwanego zatrudnienia, lecz podjęcia go i wykonywania z własnej inicjatywy bezrobotnego. Jak wynika z akt skarżąca wykonywała pracę w Agencji Pracy Tymczasowej na podstawie kilku umów krótkoterminowych, co niewątpliwie wynikało z charakteru podjętego zatrudnienia. "Zatrudnienie lub inną pracę zarobkową" w rozumieniu przepisu art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy należy rozumieć szeroko. W pojęciach tych mieści się każda praca podjęta przez bezrobotnego z jego własnej inicjatywy w okresie prawa do zasiłku. Przepis nie rozróżnia ilości zatrudnień, które można podjąć. Każde kolejne zatrudnienie osoby bezrobotnej z własnej inicjatywy, po przyznaniu dodatku akwizycyjnego, należy traktować jako kontynuację zatrudnienia pierwotnego. Istotne jest tylko to, aby osoba otrzymująca dodatek akwizycyjny w przypadku zmiany zatrudnienia informowała organ o tym fakcie i odpowiednio dokumentowała taką okoliczność, gdyż ma to istotne znaczenie dla dalszego prawa do wypłacania świadczenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 września 2012 r. sygn. III SA/Łd 664/12, z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. IIII SA/Łd 34/17, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W tych okolicznościach brak było podstaw do przyjęcia rozszerzającej interpretacji powołanych przepisów w sposób ograniczający uprawnienia bezrobotnego podejmującego aktywność zawodową. Wymaganie od skarżącej, żeby w momencie składania wniosku o przyznanie dodatku aktywizacyjnego miała status osoby bezrobotnej jest interpretacją przepisów regulujących kwestie dodatku aktywizacyjnego, tj. art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, sprzeczną z celem tej instytucji i wykluczającą pełnienie funkcji aktywizacyjnej w stosunku do osoby bezrobotnej. W ocenie Sądu skarżąca z własnej inicjatywy podjęła zatrudnienie i następnego dnia po zawarciu umowy z dnia 26.06.2017 r., czyli 27.06.2017 r. złożyła wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego, zatem dopełniła wszelkich formalności uprawniających ją do otrzymania wnioskowanego dodatku. Należy jeszcze raz podkreślić, że ustawodawca w powołanym przepisie art. 48 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia wymaga jedynie podjęcia zatrudnienia i wykonywania z własnej inicjatywy osoby wcześniej mającej status bezrobotnego. W tych okolicznościach brak było podstaw do przyjęcia rozszerzającej interpretacji powołanych przepisów w sposób ograniczający uprawnienia osób samodzielnie podejmujących aktywność zawodową, tym bardziej, że z powołanych przez organ w podstawie prawnej decyzji przepisów nie wynika obowiązek złożenia wniosku o przyznanie dodatku aktywizacyjnego w czasie trwania pierwszej umowy. Z uwagi zatem na naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpatrując ponownie sprawę organy powinny uwzględnić przedstawioną powyżej wykładnię powołanych przepisów prawa i zastosować ją w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie. d.j.