III SA/Łd 929/25

Dnia 26 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat Sędziowie: Sędzia WSA Anna Dębowska Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 16 września 2025 roku Nr SKO.4141.397.2025 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. [pic] Postanowieniem z dnia 16 września 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej: SKO lub organ odwoławczy) stwierdziło uchybienie terminu odwołania wniesionego przez L. S. (dalej: skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 10 marca 2025 r. ustalającej obowiązek zapłaty kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu. W uzasadnieniu wyjaśniono, że decyzja Prezydenta została doręczona skarżącemu w sposób prawem przewidziany w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 26 marca 2025 r. Bieg 14-dniowego terminu do złożenia odwołania rozpoczął się w dniu 27 marca 2025 r. i upływał w dniu 9 kwietnia 2025 r. Odwołanie od decyzji zostało nadane w polskiej placówce pocztowej P. S.A. w dniu 2 września 2025 r. Naruszenie terminu jest zatem niewątpliwe. W skardze na to postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, skarżący zarzucił mu naruszenie: 1) art. 134 k.p.a. w związku z wadliwym uznaniem uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji, gdy decyzja z dnia 10 marca 2025 r. nie została skarżącemu skutecznie doręczona w dniu 26 marca 2025 r., zaś uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy skarżącego, 2) art. 44 k.p.a. w związku z wadliwym uznaniem, że zaskarżona decyzja została skarżącemu doręczona w sposób prawem przewidziany, bowiem mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia decyzja nie została skarżącemu doręczona z przyczyn od niego niezależnych. 3) naruszenie przepisów art. art. 7, 8, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na przeprowadzeniu postępowania bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że o treści decyzji Prezydenta z dnia 10 marca 2025 r. dowiedział się skutecznie w dniu 19 sierpnia 2025 r. W tym dniu doręczono mu fakturę opiewającą na wynikające z decyzji koszty. Po otrzymaniu faktury udał się do siedziby Zarządu Dróg i Transportu żeby przejrzeć akta i otrzymać zaskarżoną decyzję. Zdaniem skarżącego, decyzja z dnia 10 marca 2025 r. nie została mu skutecznie doręczona w dniu 26 marca 2025 r. bowiem w okresie od 20 lutego do 1 kwietnia 2025 r. przebywał on w O. w związku z obowiązkami zawodowymi. Po przylocie do G. okazało się, że jego samochód się zepsuł. W związku z tym zostawił go w warsztacie i postanowił poczekać w G. kilka dni na jego naprawę. Niestety naprawa pojazdu się przedłużała i skarżący dopiero w dniu 13 kwietnia wrócił do domu. Z uwagi na pracę za granicą w okresie od 20 lutego do 1 kwietnia 2025 r., a następnie pobyt w G. w związku z naprawą samochodu skarżący nie miał możliwości zapoznania się z treścią przedmiotowej decyzji, która pod jego nieobecność została złożona w urzędzie pocztowym Ł. nr [...]. Powyższa okoliczność uniemożliwiła mu wniesienie odwołania w ustawowym terminie. Po otrzymaniu zaskarżonego postanowienia SKO skarżący niezwłocznie złożył na podstawie art 58 § 1 k.p.a. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddano postanowienie SKO z dnia 16 września 2025 r. o uchybieniu przez skarżącego terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 10 marca 2025 r. ustaleniu wysokości kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu marki Ford Escort o numerze rejestracyjnym: [...] - w wymiarze: 115.338 zł. Podstawą prawną tego postanowienia był art. 134 k.p.a., zgodnie z którym "organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia (...) uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne". Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., "odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie". Początek biegu terminu do wniesienia odwołania wyznacza zatem data doręczenia decyzji organu I instancji. Zasady doręczeń zostały określone w przepisach art. 39-49b k.p.a. Wynika z nich, że "pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych" (art. 42 § 1 k.p.a.), przy czym "pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej" (§ 2). Natomiast "w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie" (§ 3). W każdym z tych przypadków "odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia" (art. 46 § 1 k.p.a.). Z kolei "w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania" (art. 43 k.p.a.). Jeśli przepis ten nie może być zastosowany, czy "w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ" (art. 44 § 1 k.p.a.). "Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata" (§ 2). "W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia" (§ 3). Konsekwencją niepodjęcia przesyłki jest fikcja prawna doręczenia, bowiem w takim przypadku "doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy" (§ 4). Jak wynika z akt sprawy decyzja Prezydenta z dnia 10 marca 2025 r. została skierowana do skarżącego na adres miejsca jego zamieszkania – ul. [...] m. [...] (decyzja – w aktach adm. I instancji, karta bez numeru). Był to adres prawidłowy, o czym świadczy skierowanie na ten sam adres zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 29 stycznia 2025 r., które skarżący odebrał osobiście pod tym adresem (zawiadomienie i zwrotne potwierdzenie odbioru z podpisem skarżącego – w aktach adm. I instancji). Decyzja organu I instancji nie została doręczona skarżącemu w ten sam sposób (do rąk adresata), lecz zastępczo. Wynika to z adnotacji na kopercie zawierającej decyzję, że adresata nie zastano w miejscu zamieszkania, w związku z czym przesyłka została dwukrotnie awizowana (12 marca i 20 marca 2025 r.), a następnie, z powodu niepodjęcia jej w terminie, zwrócona do nadawcy (28 marca 2025 r.). Doręczenie takie było zgodne z art. 44 § 1-3 k.p.a., co oznacza, że było ono skuteczne – doręczenie w ten sposób bowiem, mimo że doręczane pismo nie trafiło fizycznie do rąk adresata, "uważa się za dokonane" z upływem ostatniego dnia okresu 14-dniowego od awizowania po raz pierwszy (art. 44 § 4 k.p.a.). Prawidłowo więc SKO przyjęło, że decyzja I instancji została doręczona skarżącemu 26 marca 2025 r. Od dnia następnego, tj. 27 marca 2025 r. (art. 57 § 1 k.p.a.) rozpoczął bieg termin na wniesienie odwołania (art. 129 § 2 k.p.a.), który upłynął 9 kwietnia 2025 r. Skarżący wniósł odwołanie drogą pocztową w dniu 2 września 2025 r. (koperta wraz pismem – w aktach organu odwoławczego). Jest zatem jasne, że termin do wniesienia odwołania został uchybiony, co organ odwoławczy miał obowiązek stwierdzić na podstawie art. 134 k.p.a. Postanowienie SKO jest więc w pełni prawidłowe. Zarzuty skargi były niezasadne. Wbrew argumentacji skarżącego, doręczenie było skuteczne, a więc art. 134 k.p.a. nie został naruszony. Nie naruszono art. 44 k.p.a., czego skarżący błędnie upatruje w dacie, kiedy faktycznie zapoznał się treścią decyzji. Sąd wyjaśnia, że dla skuteczności doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. nie ma żadnego znaczenia, czy i kiedy skarżący dowiedział się o treści decyzji. Istotny jest tu sam fakt zaistnienia sekwencji czynności opisanych w przepisie – a te nastąpiły. Podobnie, nie doszło do naruszenia przepisów art. 7, 8, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. To, dlaczego skarżący przesyłki nie odebrał, nie ma żadnego znaczenia przy ocenie prawidłowości zastosowania art. 134 k.p.a. Okoliczności mogące świadczyć o uchybieniu terminu bez winy skarżącego mogą być natomiast – i były – przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu, dotyczącym przywrócenia terminu. Sąd analizował je w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 66/26. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a). ds