III SA/Łd 931/24

Dnia 11 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia z 15 listopada 2024 roku nr SKO.4113.84.2024 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego od 1 sierpnia 2024 roku uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 16 sierpnia 2024 roku, znak: SOCIV.5300.042784.2024.006708.000005.2024. Decyzją z 15 listopada 2024 r., nr SKO.4113.84.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 i art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1335, ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 16 sierpnia 2024 r., znak: SOCIV.5300.042784.2024.006708.000005.2024 w przedmiocie odmowy przyznania D. D. dodatku mieszkaniowego od 1 sierpnia 2024 r. Jak wynika z akt sprawy, 3 lipca 2024 r. do organu wpłynął wniosek D. D. z 5 czerwca 2024 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Dane zawarte we wniosku nie zostały potwierdzone przez zarządcę nieruchomości przy ul. [...] w Ł.. Ponadto wnioskodawczyni nie załączyła do wniosku podpisanej i potwierdzonej przez zarządcę nieruchomości karty lokalu, określającej wydatki ponoszone na lokal mieszkalny. Pismem z 17 lipca 2023 r. Prezydent Miasta Łodzi wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia w terminie 14 dni wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego przez podpisanie kopii wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, potwierdzenie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego przez zarządcę nieruchomości, potwierdzenie i podpisanie przez zarządcę nieruchomości karty lokalu, określającej wydatki za lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w Ł. za miesiąc czerwiec 2024 r., aktualną umowę najmu lokalu mieszkalnego oraz dokument potwierdzający wysokość dochodów za kwiecień, maj i czerwiec 2024 r. (tj. np. zaświadczenie z ZUS, decyzja o waloryzacji emerytury od marca 2024 r.). Wezwanie zostało doręczone stronie 25 lipca 2024 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z 31 lipca 2024 r. wnioskodawczyni wnosząc o rozpatrzenie wniosku i przyznanie dodatku mieszkaniowego na okres od 1 lipca 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. wskazała, że wielokrotnie zwracała się do zarządcy nieruchomości o wypełnienie i podpisanie karty lokalu ale bez skutku. Natomiast umowa najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w Ł. jest bezterminowa i nie została skutecznie wypowiedziana. Decyzją z 16 sierpnia 2024 r. Prezydent Miasta Łodzi odmówił przyznania D. D. dodatku mieszkaniowego od 1 sierpnia 2024 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że umowa najmu lokalu, którego dotyczy wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego została wypowiedziana stronie 12 grudnia 2022 r. ze skutkiem 31 grudnia 2022 r. z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, tj. do 31 marca 2023 r. Wypowiedzenie umowy zostało skutecznie doręczone stronie. Ponadto w toku postępowania organ ustalił, że wnioskodawczyni nie ubiegała się o przydział lokalu socjalnego i nie jest osobą oczekującą na przydział lokalu socjalnego. Odwołując się do treści art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, organ podkreślił, że ustawodawca przewidział możliwość przyznania dodatku mieszkaniowego osobom, które zajmują lokal mieszkalny, czy to na podstawie umowy najmu (podnajmu), spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, prawa własności, czy też innego tytułu prawnego, jeżeli ponoszą wydatki związane z jego zajmowaniem, a nawet osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego jeżeli oczekują na przysługujący im lokal zamienny albo najem socjalny lokalu. Z brzmienia cytowanego przepisu wynika, że wykluczona jest możliwość przyznania dodatku mieszkaniowego osobie nieobjętej zakresem art. 2 ust. 1 tej ustawy. Organ podniósł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że od 1 kwietnia 2023 r. strona nie posiada tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w Ł.. Nie zachodzi też sytuacja, uregulowana w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, tj. nie zajmuje lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego, oczekując na przysługujący lokal zamienny lub najem socjalny lokalu. Od powyższej decyzji D. D. złożyła odwołanie, w którym na wstępie wskazała, że okres dodatku mieszkaniowego powinien być liczony od 1 lipca 2024 r., a decyzja odmawia przyznania dodatku od 1 sierpnia 2024 r, a ponadto podniosła zarzuty naruszenia: 1) art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przez jego błędne niezastosowanie i bezzasadne przyjęcie, że jest osobą nieobjętą zakresem tego przepisu (a w konsekwencji błędną odmowę przyznania świadczenia); 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i dokonanie istotnych ustaleń w sprawie w oparciu o kserokopie dokumentów przedstawione przez zarządcę nieruchomości, z którym pozostaje w sporze, a okoliczność ta znana jest organowi z urzędu, które jednak nie świadczą o tym, że doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy najmu; 3) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie i niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu, w tym uniemożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, co skutkowało dokonaniem błędnych ustaleń faktycznych, opartych jedynie na twierdzeniach zarządcy nieruchomości, z którym pozostaje w sporze, z których jednak nie wynika, aby nie posiadała zawartej ważnej umowy najmu, nie ma bowiem żadnego orzeczenia sądu, ani innego organu, który kwestionowałby ważność umowy najmu; 4) art. 11 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 725) poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że wypowiedzenie umowy najmu było skuteczne pomimo, że nie ziściły się żadne warunki opisane w treści tego przepisu. W oparciu o postawione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji akcentując, że wbrew twierdzeniom zarządcy nieruchomości łączy ją ważna umowa najmu lokalu mieszkalnego, która w żadnym postępowaniu nie została zakwestionowana. Skarżąca nadmieniła również, że jest osobą oczekującą na przydział lokalu socjalnego i w tym zakresie pozostaje w stałym kontakcie z Urzędem Miasta Łodzi. Wskazaną na wstępie decyzją z 15 listopada 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 16 sierpnia 2024 r. wskazując, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom albo podnajemcom lokali mieszkalnych, zamieszkującym w tych lokalach; 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego; 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych; 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem; 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo najem socjalny lokalu. W myśl art. 2 ust. 2 ww. ustawy, dodatek mieszkaniowy: 1) przysługuje w związku z zamieszkiwaniem w jednym lokalu mieszkalnym albo zajmowaniem jednego lokalu mieszkalnego; 2) może przysługiwać na podstawie więcej niż jednego tytułu prawnego spośród określonych w ust. 1). Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania Kolegium wskazało, że pismem z 5 czerwca 2024 r. wystąpiło do Sądu Rejonowego dla Łodzi - Widzewa w Łodzi z prośbą o udzielenie informacji niezbędnej do rozpatrzenia odwołania, czy przed sądem właściwym z uwagi na miejsce położenia nieruchomości toczy się, bądź toczyło postępowanie w sprawie z powództwa D. D. o ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w Ł.. W piśmie z 10 czerwca 2024 r. Prezes Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi poinformował, że w latach 2007-2024 nie zarejestrowano sprawy z powództwa D. D. o ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego położonego w Ł. przy ul. [...]. Pismem z 2 października 2024 r. Kolegium ponownie wystąpiło do Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi z prośbą o udzielenie informacji, czy przed sądem toczy się postępowanie w sprawie z powództwa D. D. o ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego położonego w Ł. przy ul. [...]. W odpowiedzi na powyższe pismo, w piśmie z 3 października 2024 r. Prezes Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi poinformował, że do dnia dzisiejszego nie zarejestrowano sprawy z powództwa D. D. o ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego położonego w Ł. przy ul. [...]. 9 października 2024 r. Kolegium wystąpiło również do Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi o udzielenie informacji, czy skarżąca jest osobą oczekującą na przydział lokalu socjalnego lub zamiennego. W piśmie z 11 października 2024 r. D. D. poinformowała, że złożyła do sądu wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie o ustalenie istnienia umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w Ł.. Sprawa toczy się w Sądzie Okręgowym w Łodzi (sygn. akt [...]). Wniosła o uwzględnienie powyższej okoliczności przy rozpoznaniu sprawy. Pismem z 14 października 2024 r. Kolegium zwróciło się do Sądu Okręgowego w Łodzi z prośbą o udzielenie informacji, czy przed sądem toczy się postępowanie w sprawie z powództwa D. D. o ustalenie istnienia umowy najmu lokalu mieszkalnego położonego w Ł. przy ul. [...]. W piśmie z 7 listopada 2024 r. Kierownik Sekretariatu II Wydziału Cywilnego Sąd Okręgowy w Łodzi poinformował, że nie toczy się postępowanie z powództwa D. D. o ustalenie istnienia umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w Ł. przy ul. [...]. W II Wydziale Cywilnym toczyła się jedynie sprawa z wniosku D. D. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu, celem sporządzenia pozwu i reprezentowania przed sądem w sprawie o ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego (sygn. akt [...]), która nie została prawomocnie zakończona. 15 listopada 2024 r. do Kolegium wpłynęła informacja z Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi 8 listopada 2024 r., że nie jest prowadzona żadna sprawa dotycząca przyznania D. D. lokalu przez Miasto Łódź. Reasumując Kolegium wskazało, że strona składając wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie posiadała tytułu prawnego do lokalu i na etapie postępowania przed organem odwoławczym nadal nie posiada prawa do lokalu. Z akt wynika bowiem, że umowa najmu lokalu została wypowiedziana. Strona odebrała wypowiedzenie umowy najmu, co poświadcza nie tylko potwierdzenie odbioru pisma ale również fakt, że strona ustosunkowała się do wypowiedzenia nie zgadzając się z jego treścią. Niemniej jednak przed właściwym sądem powszechnym nie toczy się i nie toczyło postępowanie o ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...] w Ł.. Organ odwoławczy podkreślił, że organy administracji nie były natomiast uprawnione do oceny prawidłowości wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego, powinny jedynie zweryfikować, czy umowa została wypowiedziana i czy nie została stwierdzona bezskuteczność jej wypowiedzenia. Organy rozpoznające wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego mają obowiązek wyjaśnić jedynie, czy osoba ubiegająca się o dodatek posiada tytuł prawny do lokalu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy, nie są natomiast uprawnione, w razie sporu między wynajmującym, a najemcą do oceny prawidłowości dokonanego przez wynajmującego wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego i nie są władne ustalić, że wypowiedzenie umowy było bezskuteczne, a umowa nadal wiąże strony. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Kolegium podkreśliło, że wobec doręczenia skarżącej wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego nie posiada ona tytułu prawnego do wskazanego lokalu. Strona nie ubiegała się również o lokal socjalny i nie jest osobą oczekującą na przydział lokalu socjalnego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że kluczowe w niniejszej sprawie było ustalenie, czy strona posiada prawo do lokalu mieszkalnego. Wobec wypowiedzenia umowy najmu należało przyjąć, że skoro nie toczy się postępowanie o ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...] w Ł., to umowa została skutecznie wypowiedziana, a zatem strona nie posiada tytułu prawnego do lokalu. W tej sytuacji zarzuty są bezpodstawne, a materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania był wystarczający do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Nie nastąpiło również naruszenie art. 10 k.p.a., a jeżeli nawet uznać, że doszło do naruszenia ww. przepisu w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, to na etapie postępowania odwoławczego Kolegium zawiadomiło stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i zajęcia stanowiska w sprawie. Organ podkreślił również, że badanie skuteczności wypowiedzenia umowy najmu w świetle art. 11 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego może mieć natomiast miejsce przed sądem powszechnym, a nie w postępowaniu administracyjnym. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D. D. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przez błędne niezastosowanie i bezzasadne przyjęcie, że skarżąca jest osobą nieobjętą zakresem tego przepisu, a w konsekwencji błędną odmowę przyznania świadczenia; - art. 11 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że wypowiedzenie skarżącej umowy najmu było skuteczne pomimo, że nie ziściły się żadne warunki opisane w treści ww. przepisu; - art. 189 k.p.c. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że stronie przysługiwało prawo do wytoczenia powództwa o ustalenie istnienia umowy najmu, skoro dopiero negatywne decyzje organu administracji stanowiły o interesie prawnym skarżącej dla takiego powództwa (wcześniej takiego interesu nie miała); naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 138 § 1 k.p.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji; - art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i 2 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy i załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu obywateli, co jednocześnie doprowadziło do poczynienia nieprawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy poprzez przyjęcie, że skarżąca nie jest stroną umowy najmu, podczas gdy wystąpiła do sądu z wnioskiem z zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie o ustalenie, że stosunek najmu istnieje i oczekuje na jego rozpatrzenie; - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, w tym umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, co skutkowało dokonaniem błędnych ustaleń faktycznych, opartych jedynie na twierdzeniach zarządcy nieruchomości (z którym skarżąca pozostaje w sporze), z których jednak nie wynika, aby skarżąca nie miała zawartej ważnej umowy najmu, nie ma bowiem żadnego orzeczenia sądu, ani innego organu, który kwestionowałby ważność umowy najmu, w związku z którą składane były wnioski o przyznanie dodatku mieszkaniowego; - art. 79a § 1 i 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak wskazania skarżącej przez organ przesłanek zależnych od strony, które zdaniem organu nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co mogło skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzupełnienia stanowiska przez skarżącą. W oparciu o postawione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 16 sierpnia 2024 r., zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu skargi strona podtrzymując argumentację przedstawioną w odwołaniu podkreśliła, że zaskarżona decyzja jest nietrafna i pomija słuszny interes skarżącej, jako obywatela. Zaskarżone decyzje są niesprawiedliwe, a organy prowadziły postępowanie w sposób wadliwy, w sposób dowolny został zebrany i oceniony materiał dowodowy i nie zagwarantowano skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, co doprowadziło do dokonania dowolnych ustaleń faktycznych, które stanowią jedynie odzwierciedlenie stanowiska zarządcy nieruchomości, z którym skarżąca pozostaje w sporze. Wbrew twierdzeniom zarządcy nieruchomości łączy ją ważna umowa najmu lokalu mieszkalnego, która w żadnym postępowaniu nie została zakwestionowana, a okoliczność, że zarządca zamierza pozbyć się lokatorów z kamienicy, którą skarżąca zamieszkuje nie pozbawia ją prawa do dodatku mieszkaniowego. Zdaniem skarżącej nawet gdyby zajmowała lokal mieszkalny bez tytułu prawnego i nie oczekiwała na przysługujący lokal zamienny albo socjalny, to i tak należałoby przyznać jej dodatek mieszkalny, ponieważ, jak ustaliły organy w dalszym ciągu zamieszkuje w lokalu, co do którego wcześniej otrzymywała już dodatek mieszkaniowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skargi akcentując, że uwzględniło stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie orzekania, a wydana decyzja znajduje oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Jeżeli nawet strona w przyszłości podejmie działania zmierzające do zakwestionowania wypowiedzenia umowy najmu, to może mieć to jedynie skutek na przyszłość. 26 marca 2025 r. do akt sprawy wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącej ustanowionego z urzędu o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego prowadzonego przed Sądem Rejonowym dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi. Podał, że pozew został złożony 17 marca 2025 r., a sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt [...]. Postanowieniem z 17 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. 2 grudnia 2025 r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżącej, ustanowionego z urzędu, w którym poinformował, że Sąd Rejonowy dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi III Wydział Cywilny wyrokiem z 30 września 2025 r., sygn. akt [...] ustalił, że wypowiedzenie umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w Ł. przy ul. [...] dokonane przez pozwanego – U. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. pismem z 12 grudnia 2022 r. było bezskuteczne. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącej wniósł o zwrócenie się przez sąd do Sądu Rejonowego dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi o udzielenie informacji, czy wyrok jest prawomocny i ewentualnie przesłanie do akt odpisu ww. wyroku z klauzulą prawomocności i podjęcie zawieszonego postępowania. Pełnomocnik oświadczył, że cofa wniosek o wyznaczenie rozprawy. Podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w skardze, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz przyznanie i nakazanie wypłaty z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwoty, stanowiącej 6 - krotność stawki minimalnej za prowadzenie sprawy przed sądem administracyjnym powiększoną o podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w części ani w całości. 3 grudnia 2025 r. w rozmowie telefonicznej z Kierownikiem Sekretariatu III Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego dla Łodzi- Śródmieścia w Łodzi pracownik sądu ustalił, że wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi –Śródmieścia w Łodzi, III Wydział Cywilny z 30 września 2025 r., sygn. akt [...] jest nieprawomocny. 7 listopada 2025 r. powódka – D. D. złożyła zażalenie na postanowienie w zakresie kosztów postępowania (pkt 2 wyroku). 12 listopada 2025 r. zażalenie na postanowienie w zakresie kosztów postępowania złożył również pozwany – U. Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. (notatka służbowa - k. nr 65 akt sądowych). 12 stycznia 2026 r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżącej z 9 stycznia 2026 r. wraz z załączoną kopią wyroku Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi III Wydział Cywilny z 30 września 2025 r., sygn. akt [...] ze stwierdzeniem prawomocności od 18 listopada 2025 r. w zakresie pkt 1 wyroku, tj. ustalającego, że wypowiedzenie umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w Ł. przy ul. [...], dokonane przez pozwanego U. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. pismem z 12 grudnia 2022 r. było bezskuteczne. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącej wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania. Postanowieniem z 13 stycznia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, wniosek o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym złożyły obie strony postępowania. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego zawarta w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ( art. 145 § 1 pkt 1 b) p.p.s.a.) Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W rozpoznawanej sprawie taką nową okolicznością nieznaną organowi, który wydawał decyzję był brak skutecznego wypowiedzenia skarżącej umowy najmu zajmowanego przez nią mieszkania. Podstawą odmowy przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego było ustalenie przez organy, że skarżąca od 1 kwietnia 2023 r. nie posiada tytułu prawnego do lokalu nr [...] przy ul. [...] w Ł. wobec skutecznego wypowiedzenia jej umowy najmu lokalu przez zarządcę nieruchomości. Z tego względu zarządca odmawiał też wypełnienia dokumentów związanych z dodatkiem. Z ustaleń organu odwoławczego wynikało bowiem, że wypowiedzenie umowy najmu zostało skarżącej doręczone 16 stycznia 2023r., a nie toczy się postępowanie o ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu przez sądem. W toku postępowania administracyjnego skarżąca kwestionowała jedynie skuteczność wypowiedzenia umowy najmu wskazując na brak podstaw do wypowiedzenia umowy, natomiast pozew o ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu lokalu złożyła, jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi dopiero 17 marca 2025 r. ( k-55 akt ). Wyrokiem z 30 września 2025 r., a więc już po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi zaskarżonej decyzji i wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi w sprawie [...] z powództwa D. D. przeciwko U. spółce z o.o. w Ł. ustalił, że wypowiedzenie umowy najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w Ł. dokonane przez pozwanego było bezskuteczne. Wyrok w tym zakresie jest prawomocny od 18 listopada 2025 r. (wyrok ze stwierdzeniem prawomocności k- 72-73 akt). Stwierdzenie przez sąd cywilny bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu lokalu oznacza brak podstaw do uznania, że skarżąca nie posiada tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego. Zaistniała więc w sprawie nowa okoliczność faktyczna, potwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego, nieznana organowi w chwili wydania decyzji, dająca podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny jest zaś zobowiązany uchylić akt, jeżeli stwierdzi wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wznowienia postępowania zawartych w art.145 § 1 k.p.a. Istnieje bowiem w takiej sytuacji podstawa do ponownego ustalenia przez organ stanu faktycznego w sprawie z uwzględnieniem nowej okoliczności. W sytuacji, w której skarżąca w chwili składania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego ( 28. 06. 2024r. – dowód nadania w aktach administracyjnych) legitymowała się tytułem prawnym do lokalu wskazanym w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, organ po uzupełnieniu braków wniosku, będzie miał obowiązek jego merytorycznego rozpoznania, zgodnie z zasadami przyznawania dodatków mieszkaniowych, jakie zostały uregulowane w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2023 poz.1335 ze zm.). Podkreślić w tym miejscu jedynie należy, że Sąd podziela stanowisko przedstawione w uzasadnieniu decyzji, że organy rozpoznające wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego mają obowiązek wyjaśnić jedynie, czy osoba ubiegająca się o dodatek posiada tytuł prawny do lokalu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy, jaki wskazuje we wniosku. Nie są natomiast uprawnione, w razie sporu między wynajmującym a najemcą, do oceny prawidłowości dokonanego przez wynajmującego wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego i z całą pewnością nie są władne ustalić, że wypowiedzenie umowy było bezskuteczne, a umowa nadal wiąże strony. Umowa najmu jest umową prawa cywilnego i tego rodzaju sprawy, stosownie do treści art. 2 § 1 k.p.c. są rozpoznawane przez sąd cywilny, o ile przepisy szczególne nie przekazują ich do rozpoznania innym organom (art. 2 § 3 k.p.c.). Zatem wszelkie spory, jakie wystąpią między stronami umowy najmu, są przedmiotem spraw cywilnych, rozpoznawanych przez sąd powszechny (por. m.in. wyroki NSA z 17 września 2020 r., sygn. akt I OSK 313/20 oraz z 21 marca 2024 r., sygn. akt sygn. akt III OSK 1392/22). W rozpoznawanej sprawie sąd powszechny rozstrzygnął prawomocnie spór cywilny na korzyść skarżącej, co uzasadnia uwzględnienie skargi w niniejszej sprawie. Z przedstawionych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 16 sierpnia 2024 r. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu został przedstawiony do rozpoznania Referendarzowi sądowemu. EC