III SA/Łd 971/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P.Pij. Skargą z 9 sierpnia 2011 r. (data nadania na poczcie) A.B. zakwestionował decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] nr [...] wydaną w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego. Już po nadesłaniu do tutejszego sądu skargi wraz z aktami sprawy, skarżący pismem datowanym na 30 września 2011 r. zwrócił się o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał na okoliczności przemawiające za uwzględnieniem skargi oraz powołał się na "grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia (...) szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Pismem z 1 grudnia 2011 r. skarżący podtrzymał swój wniosek wskazując, że zrealizowanie zaskarżonej decyzji doprowadzi od "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody finansowej i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków materialnych." Skarżący podkreślił, ze jest przeświadczony o zasadności skargi. W tej sytuacji przedwczesne byłoby egzekwowanie należności wynikającej z zaskarżonej decyzji. W razie zapadnięcia pozytywnego dla strony orzeczenia sądowego, skutki powstałe przedwczesnym postępowaniem egzekucyjnym byłyby nie do odwrócenia. Skarżący wskazał, że "znajduje się w trudnej sytuacji życiowej i materialnej. Poważna choroba żony (SM - renta chorobowa) sprawia, że na stronie spoczywa cały ciężar utrzymania gospodarstwa domowego. Zatem, gdyby okazało się, że należność wynikająca z zaskarżonej decyzji została przedwcześnie bezpodstawnie wyegzekwowana, wyrządzenie szkody materialnej byłoby poważne wraz z poczuciem ogromnej niesprawiedliwości." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Instytucję wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji reguluje art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Wspomniany przepis rozróżnia wstrzymywanie wykonania aktu lub czynności przez organ administracji i przez sąd. W pierwszym wypadku jest to dozwolone do czasu przekazania skargi sądowi, w drugim – od chwili wpływu aktu do sądu. W niniejszej sprawie powyższa zasada ma o tyle istotne znaczenie, że wniosek strony wpłynął do organu odwoławczego już po przekazaniu do sądu akt sprawy. Organ ten nie był już zatem umocowany do jego merytorycznego rozpatrzenia. W tej sytuacji przedmiotowy wniosek podlega rozpoznaniu przez sąd. Wprawdzie wniosek strony pierwotnie zaadresowany został do organu drugiej instancji i zawierał właściwą dla organu administracji podstawę prawną rozstrzygnięcia, jednak z uwagi na etap postępowania sądowoadministracyjnego, a także na fakt, że skarżący ostatecznie podtrzymał swój wniosek na obecnym etapie postępowania, uznać należy, że rozstrzygnięcie w wniosku należy obecnie do sądu. Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez sąd zawiera art. 61 § 3 p.p.s.a. W myśl tego unormowania sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004, opublikowane na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Podkreślić należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty kary pieniężnej i związane z tym uszczuplenie majątku skarżącego, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Podstawą do uwzględnienia przedmiotowego wniosku nie może być również ewentualna merytoryczna zasadność skargi. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby bowiem sądową kontrolę legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienia NSA z 9 lipca 2004 r., FZ 163/04 oraz z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05 dostępne na wspomnianej wyżej stronie internetowej). Rozpatrywany wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca nie wskazała bowiem żadnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności takiej nie stanowi w szczególności gołosłowne powołanie się na treść przepisu, przez proste zacytowanie wynikających zeń przesłanek zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Nie wypełnia wymogów stawianych wnioskowi o wstrzymanie także powołanie się na chorobę żony w sytuacji, gdy nie przedstawiono sądowi żadnych danych co do ewentualnych związanych z tym obciążeń, ani też danych, które pozwoliłyby ocenić na ile choroba żony skarżącego może mieć wpływ na sytuację skarżącego. Tymczasem to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wypełnienia treścią przesłanek wspomnianych w art. 61 p.p.s.a., tj. wskazania konkretnych okoliczności świadczących o ich istnieniu. Wniosek skarżącego w istocie nie mówi nic o jego sytuacji rodzinnej, finansowej i majątkowej, której znajomość jest niezbędna do oceny, czy wykonanie zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji rzeczywiście grozi zaistnieniem skutków, o których mowa w cytowanym już wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. P.Pij.