III SA/Łd 987/19

Dnia 5 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant st. specjalista Agnieszka Kowalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2020 roku sprawy ze skargi L. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ujawnienia numeru księgi wieczystej w operacie ewidencji gruntów i budynków 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] , nr [...] i umarza postępowanie administracyjne, 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. na rzecz skarżącej L. S. kwotę 200 ( dwieście ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SA/Łd 987/19 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. : Dz.U. z 2018 r. poz. 2096)-dalej: k.p.a.; art. 7b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 725)- dalej: u.p.g.k. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...] w sprawie odmowy ujawnienia numeru księgi wieczystej do działek 225, 226, 1105/2, 1113/2, 1113/3 położonych w gminie O., obręb S. w operacie ewidencji gruntów i budynków z mocą wsteczną od 2003 r. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Wnioskiem z dnia 21 kwietnia 2017 r. L. S. wniosła o wykazanie w ewidencji gruntów i budynków nr [...] numeru księgi wieczystej do działek 225, 226, 1105/2, 1113/2, 1113/3 położonych w gminie O., obręb S.. W dniu 16 maja 2017 r. Starosta Z., jako organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków wprowadził zmianę, zgodnie z żądaniem zawartym w w/w wniosku, o czym poinformował stronę wnioskującą. Pismem z dnia 5 czerwca 2017 r. zatytułowanym "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" skarżąca wniosła o ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla działek o nr: 225, 226, 1105/2, 1113/2, 1113/3 numeru przedmiotowej księgi wieczystej z mocą wsteczną od 2003 r. Decyzją z dnia [...] . Starosta [...] odmówił ujawnienia numeru księgi wieczystej do działek nr 225, nr 226, nr 1105/02, nr 1113/2, nr 1113/2 położonych w gminie O. , obręb S. w operacie ewidencji gruntów i budynków z mocą wsteczną od 2003 r. Uzasadniając organ ewidencyjny wskazał na brak podstaw materialnoprawnych, jak i możliwości technicznych wstecznej aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca wniosła odwołanie, w którym wskazując na swoje niezadowolenie z wydanej decyzji zarzuciła szereg uchybień formalnych w tym niewłaściwe jej uzasadnienie, nieprecyzyjne oznaczenie strony, brak oznaczenia podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co w jej ocenie stanowiło naruszenie art. 7, art. 77 i art. 128 k.p.a. Ponadto zarzuciła niewykonanie przez organ administracji wydanego w jej sprawie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 stycznia 2019 r., III SA/Łd 888/18. Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji na podstawie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. lub o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał na dotychczas dokonane w sprawie ustalenia faktyczne oraz na informacyjny charakter danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, odzwierciedlający aktualny i co istotne deklaratoryjny stan prawny danej nieruchomości, znajdujący oparcie w przedłożonych organowi ewidencyjnemu dokumentach urzędowych. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż wniosek skarżącej o ujawnienie nr księgi wieczystej w prowadzonej ewidencji gruntów i budynków dla przedmiotowych nieruchomości został pozytywnie rozpatrzony w dniu 16 maja 2017 r., o czym strona została powiadomiona. Natomiast, co do istoty sporu, to jest ujawnienia w ewidencji nr tej księgi wieczystej z datą wsteczną od 2003 r. organ odwoławczy wskazał na brak podstawy prawnej do dokonania takiej aktualizacji oraz na brak możliwości technicznych. Odnosząc się do zarzutów odwołania, co do naruszenia wskazanych w nim przepisów proceduralnych organ wskazał, iż pozostają one bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Zdaniem organu odwoławczego brak oznaczenia strony w doręczonej je decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy skarżąca skorzystała z przysługującego prawa do wniesienia odwołania, nie rzutuje na poprawność tego rozstrzygnięcia, co wynika z powołanego przez skarżąca wyroku WSA w Łodzi z 20 marca 2019 r., III SA/Ł 888/18. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje również, zdaniem organu odwoławczego brak wskazania w podstawie prawnej kwestionowanego rozstrzygnięcia art. 24 ust. 2c u.p.g.k. regulującego formę odmownego rozpatrzenia wniosku o aktualizację danych ewidencji gruntów i budynków. Co prawda przepis ten winien zostać przywołany przez organ I instancji, jednakże uchybienie powyższe nie oznacza, iż decyzja wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, co sugeruje skarżąca. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi L. S. podtrzymała żądanie dokonania, z mocą wsteczną, to jest od 2003 r. aktualizacji ewidencji gruntów i budynków dla działek o nr: 225, 226, 1105/2, 1113/2, 1113/3. Skarżąca ponowiła również dotychczas podnoszone zarzuty, co do naruszenia przepisów postępowania, w tym liczne omyłki w zakresie wskazywanych przez organ odwoławczych dat podejmowanych czynności procesowych, wydawanych pism, "hurtowego" zdaniem skarżącej załatwiania jej wniosków i wydawanych w jej sprawach rozstrzygnięć, czy wreszcie daty wydania prawomocnego wyroku WSA z 9 stycznia 2019 r., III SA/Łd 888/18, co w ocenie skarżącej miało na celu jedynie odwrócenie "uwagi" od nieterminowego niezgodnego z prawem procedowania organów. Strona ponowiła również zarzut niewykonania przez organy administracji powołanego wyżej wyroku z 9 stycznia 2019 r. , III SA/Łd 888/18. Z uwagi na powyższe wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ewentualnie o ich o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania. Jednocześnie skarżąca wniosła skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. polegającą na nie przekazaniu Staroście [...] wyroku WSA w Łodzi z 9 stycznia 2019 r., III SA/Łd 888/18 i wymierzenie i ukaranie organu grzywną. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnośnie zarzucanej mu bezczynności wskazał, iż wbrew stanowisku skarżącej prawomocne orzeczenia WSA w Łodzi z 9 stycznia 2019 r. zostało przekazane Staroście [...] w dniu 16 kwietnia 2019 r. Ponadto organ wskazał, iż strona wnosiła już odrębną skargę na bezczynność organu, uzasadnianą rzekomym brakiem przekazania w/w wyroku, która to skarga została przesłana do WSA w Łodzi wraz z udzieloną odpowiedzią. W odpowiedzi na powyższe skarżąca pismem procesowym z dnia 10 stycznia 2020 r. ponownie zakwestionowała stanowisko organów administracji, co do możliwości pozytywnego rozpatrzenia jej żądania oraz, co do zgodnego z obowiązującym prawem procedowania organów. Do pisma strona załączyła szereg dokumentów znajdujących się już w aktach sprawy, jak również znanych sądowi z urzędu w związku z innymi zawisłymi przed tutejszym sądem sprawach skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przy czym , co wymaga podkreślenia, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ponadto, co w niniejszej sprawie istotne, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie przez sąd pierwszej instancji istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a więc nie tylko samą wykładnię w ścisłym tego słowa znaczeniu. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za wadliwe. Ocena ta może odnosić się do przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego i dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2006r., VII SA/Wa 1803/06, LEX nr 304131). Z kolei wskazania stanowią konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania mają wytyczać kierunek działania organu przy ponownym przyszłym rozpoznaniu sprawy, określają one sposób ich postępowania w przyszłości. Mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi więc ścisły związek (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2006r., I OSK 1377/05, LEX nr 281309 czy wyrok NSA z dnia 13 września 2006r., II FSK 1099/05, LEX nr 262073). Natomiast związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organy przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną. W razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2018 r., I FSK 985/16; wyroki WSA w Gliwicach z 19 kwietnia 2018 r., I SA/Gl 77/18; z 15 maja 2018 r. IV SA/Gl 1124/17; www.cbois.nsa.gov.pl). Sąd dokonując kontroli sądowoadministracyjnej w tak zakreślonym, zakresie stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty Z. z dnia [...] wydane zostały z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. oraz przepisów postępowania, w szczególności art. 61a §1i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż w sprawie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 145 § 3 p.p.s.a skutkująca umorzeniem przez Sąd postępowania administracyjnego w sprawie. W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano L. S. przedmiotem skargi uczyniła decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] o odmowie ujawnienia numeru księgi wieczystej do działek 225, 226, 1105/2, 1113/2, 1113/3 położonych w gminie O., obręb S. w operacie ewidencji gruntów i budynków z mocą wsteczną od 2003 r., co pozostaje zasadniczą kwestią sporu. Podkreślenia wymaga również, iż kwestia odmowy dokonania, na wniosek L. S., wstecznej aktualizacji ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla działek o nr: 225, 226, 1105/2, 1113/2, 1113/3 poprzez ujawnienie nr księgi wieczystej urządzonej dla w/w działek, była już przedmiotem toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi L. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...], nr [...] wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia, na podstawie art. 61a §1 k.p.a. postępowania w sprawie ujawnienia właściwego numeru księgi wieczystej do działek, z uwagi na brak podstaw prawnych i możliwości technicznych dokonania wstecznej aktualizacji danych ewidencyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 9 stycznia 2019 r., III SA/Łd 888/18 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Uzasadniając Sąd wskazał, iż uznaje za prawidłowe stanowisko organów administracji publicznej, co do braku możliwości wszczęcia i możliwości procedowania w przedmiocie żądania skarżącej, z uwagi na brak podstawy materialnoprawnej do dokonania aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków z mocą wsteczną. Powyższa okoliczność w ocenie Sądu wypełnia wymienioną w art. 61a § 1 k.p.a. przesłankę przedmiotowej przeszkody wszczęcia postępowania administracyjnego. Jednakże Sąd uchylając postanowienia obu instancji wskazał na ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym przyczyny odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w oparciu o wyżej powołany przepis art. 61a § 1 k.p.a. muszą być oczywiste, co oznacza, iż ich wystąpienie nie wymaga konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego przez organ administracji publicznej. W ocenie Sądu wydającego wyrok z dnia 9 stycznia 2019 r., z treści pisma L. S. z dnia [...] powoływanego przez organy obu instancji jako wniosek o wszczęcie postępowania, nie wynikało w żaden sposób, iż skarżąca wnosi o dokonanie wstecznej aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Tym bardziej, że w oparciu o powyższy wniosek organ ewidencyjny dokonał aktualizacji danych w prowadzonym przez siebie rejestrze, o czym powiadomił stronę pismem z dnia 16 maja 2017 r. Natomiast z żądaniem o dokonanie wstecznej aktualizacji danych strona wystąpiła dopiero po otrzymaniu w/w pisma, co w ocenie Sądu można było wywieźć dopiero z treści wniesionej skargi. Jednakże sąd administracyjny nie dokonuje własnej oceny materiału dowodowego bowiem w ramach uprawnień określonych art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. jego działania ograniczają się do kontroli działalności administracji publicznej poprzez badanie legalności tj. zgodności z prawem (materialnym jak i zasadami postępowania administracyjnego) rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracji publicznej. Powyższe w ocenie Sądu stanowiło naruszenie przez organy administracji publicznej obu instancji art. 7 i art. 124 § 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na wydaniu rozstrzygnięcia bez uprzedniego przeprowadzenia, w niezbędnym zakresie ustaleń faktycznych oraz nie popartego zgromadzonym materiałem dowodowym, w zakresie niezbędnym do ustalenia zaistnienia okoliczności uprawniających organy do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Końcowo Sąd wskazał, iż rozpatrując ponownie kwestie dopuszczalności wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wstecznej aktualizacji gruntów i budynków prowadzonej na przedmiotowych działek organy będą zobowiązane do ustalenia, w zakresie koniecznym do wydania postanowienia na podstawie w/w przepisu, stanu faktycznego sprawy, a wydane przez organy rozstrzygnięcie będzie spójne z jego uzasadnieniem. Powołany wyżej wyrok z dnia 9 stycznia 2019 r. uprawomocnił się z dniem 5 marca 2019 r. Przenosząc powyższej na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż procedujące w sprawie organy administracji publicznej nie zastosowały się do oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 9 stycznia 2019 r., III SA/Łd 888/18, co stanowiło naruszenie art. 153 p.p.s.a. Podkreślić raz jeszcze nalży, iż w uzasadnieniu powyżej wydanego orzeczenia Sąd, w sposób wyraźny zaakceptował wyrażone przez organy stanowisko, co do braku materialnoprawnej podstawy aktualizacji z mocą wsteczną danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, co skutkuje brakiem możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w tym przedmiocie i czyni zasadnym, wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania podstawie art. 61a §1 k.p.a. Jednocześnie Sąd wskazał na konieczność dokonania minimum ustaleń faktycznych niezbędnych do wydania powyższego rozstrzygnięcia, które to ustalenia winny znaleźć odzwierciedlenie w jego uzasadnieniu. Tymczasem rozpatrując sprawę ponownie zarówno Starosta [...], jak i [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł., wbrew ocenie prawnej i wskazaniach, co do dalszego postępowania, zawartych w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku 9 stycznia 2019 r., merytorycznie rozpatrzyły wniosek skarżącej, odmawiając ujawnienia numeru księgi wieczystej do działek 225, 226, 1105/2, 1113/2, 1113/3 położonych w gminie O., obręb S. w operacie ewidencji gruntów i budynków z mocą wsteczną od 2003 r. Stosując się do zaleceń Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z 9 stycznia 2019 r., III SA/Łd 888/18 Starosta Z. winien zatem, w oparciu o żądanie strony zawarte w piśmie procesowym z 5 czerwca 2017 r., wydać na podstawie art. 61a §1 k.p.a. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, z uwagi na brak podstawy materialnoprawnej do dokonania aktualizacji ewidencji gruntów i budynków z mocą wsteczną, a zasadność wydanego rozstrzygnięcia winna wynikać i korelować z treścią jego uzasadnienia, co podkreślał Sąd w przywołanym wyżej orzeczeniu. Inaczej mówiąc po uprawomocnieniu się w/w wyroku organ, odwołując się do zawartej w treści art. 61a §1 k.p.a. przesłanki "braku możliwości wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych przyczyn", winien odmówić, w drodze postanowienia, wszczęcia postępowania w sprawie dokonania z mocą wsteczną aktualizacji ewidencji gruntów i budynków prowadzonych dla przedmiotowych działek, a z uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia winny wynikać ustalenia faktyczne (w niezbędnym zakresie) uzasadniające zasadność takiego sposobu załatwienia sprawy, znajdującego potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Uzasadnienie stanowiące integralną postanowienia jest bowiem elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym wszczęcie przedmiotowego postępowania i merytoryczne rozpatrzenie przez organ I instancji wniosku skarżącej o dokonanie z mocą wsteczną aktualizacji ewidencji gruntów i budynków ( pomimo wydania decyzji odmownej) pomimo braku podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania skarżącej stanowiło, zdaniem Sądu naruszenie art. 61 §1 a k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu oraz art. 153 p.p.s.a polegające na nieuwzględnieniu oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym orzeczeniu sądu administracyjnego, które zarówno dla organów administracji, jaki dla Sądu rozpoznającego niniejszą skargę jest wiążące. Powyżej stwierdzone naruszenia skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty Z. z dnia [...], w oparciu o przepis art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Jednocześnie na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. Sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umorzył jednocześnie postępowanie administracyjne w sprawie ujawnienia numeru księgi wieczystej do działek 225, 226, 1105/2, 1113/2, 1113/3 położonych w gminie O., obręb S. w operacie ewidencji gruntów i budynków z mocą wsteczną od 2003 r. uznając, iż było ono bezprzedmiotowe z uwagi na to, że zostało już przesądzone, że nie ma podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi, co do naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, iż obowiązkiem organów administracji publicznej jest stosowanie się do obowiązujących zasad procedury administracyjnej, w tym do treści art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. regulujących elementy zarówno postanowienia, które powinno zawierać między innymi prawidłowe oznaczenie stron postępowania, czy też powołaną podstawę prawną rozstrzygnięcia, jak również elementy składowe uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, to jest uzasadnienie faktyczne i prawne. Fakt, iż w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 stycznia 2019 r. Sąd uznał, iż stwierdzone w tamtym konkretnym postępowaniu naruszenia proceduralne organu pozostawały bez wpływu na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia nie oznacza, przyzwolenia na procedowanie organów z naruszeniem określonych prawem reguł postępowania, niezależnie od wagi tych naruszeń. Zatem obowiązkiem organu jest miedzy innymi staranne sporządzanie wydawanych rozstrzygnięć oraz ich uzasadnień, zawierających wszystkie przewidziane prawem elementy składowe. Natomiast, co do zawartej w przedmiotowej skardze skargi na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. polegającej na nieprzekazaniu prawomocnego wyroku WSA w Łodzi z 9 stycznia 2019 r., III SA/Łd 888/18 organowi I instancji wskazać należy, iż kwestia powyższa była już przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 23 stycznia 2020 r., III SAB/Łd 33/19 skargę oddalił. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 3 lit. c i § 3 p.p.s.a orzekł jak w sentencji. W przedmiocie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. a.l.