III SA/Łd 991/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Ł. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] nr [...] o wymeldowaniu Ł. W. z pobytu stałego w posesji nr 3 przy ul. A w K. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. W dniu 30 kwietnia 2014r. J. W. wystąpiła do Wójta Gminy K. z wnioskiem o wymeldowanie męża- Ł. W. z pobytu stałego w posesji nr 3 przy ul. A w K. wskazując, że jej mąż opuścił miejsce zameldowania, nie przebywa w nim od dnia 4 stycznia 2014r. Aktualnie natomiast przebywa w R. przy ul. B 108. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy K. orzekł o wymeldowaniu Ł. W. z pobytu stałego w posesji nr 3 przy ul. A w K. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań świadków, oględzin lokalu i kontroli meldunkowych wykazał, że strona opuściła miejsce dotychczasowego pobytu stałego, wyprowadziła się i zamieszkuje pod innym adresem, a rezygnacja z prawa do przebywania w przedmiotowym lokalu nastąpiła w sposób wyraźny. Ł. W. usunął z lokalu wszystkie swoje rzeczy osobiste i skoncentrował swoje centrum życiowe poza miejscem pobytu stałego. W miejscu stałego pobytu nie mieszka, nie nocuje, nie spożywa posiłków, nie wypoczywa i nie przechowuje rzeczy niezbędnych do codziennego użytku. Od powyższej decyzji Ł. W. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie wniosku o wymeldowanie. W uzasadnieniu odwołania skarżący wyjaśnił, że w dniu 4 stycznia 2014r. został wyrzucony przez żonę z przedmiotowego lokalu z powodu narastającego konfliktu rodzinnego. Podał, że żona uniemożliwia mu powrót do lokalu, utrudnia kontakty z synem i systematycznie pakuje należące do niego rzeczy. Wskazał, że wraz z rodzicami poczynił nakłady finansowe na wykończenie domu, w którym zamieszkiwał wspólnie z żoną i jej rodzicami. Wbrew natomiast zeznaniom żony i jej rodziców nie opuścił miejsca pobytu stałego dobrowolnie. Potwierdził, że po opuszczeniu miejsca pobytu stałego, nie wchodzi do lokalu w obawie przed kolejnymi konfliktami, odwiedza natomiast jedynie syna. Podał, że nie złożył do sądu wniosku o ustalenie prawa do zamieszkiwania w spornym lokalu, gdyż nie został tego prawa formalnie pozbawiony. W dniu 4 lutego 2014r. złożył natomiast organom Policji zawiadomienie o pozbawieniu prawa do zamieszkiwania w lokalu i uniemożliwianie dostępu do lokalu. Wskazał, że po wymeldowaniu, będzie zmuszony do zmiany adresu prowadzonej działalności gospodarczej, co generuje znaczne koszty. Wyjaśnił, że założył sprawę o ustanowienie rozdzielności majątkowej, ponieważ nie mógł pozostać w miejscu zameldowania, a żona żądała środków finansowych na utrzymanie domu. Wojewoda [...] utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazał, że materialnoprawną podstawę prawną decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przepisy tej ustawy mają przede wszystkim charakter porządkowy. Głównym ich celem jest, aby rejestracja osoby w danym miejscu była zgodna ze stanem faktycznym. Realizacji tego celu służy uprawnienie organów administracji do wydania decyzji o wymeldowaniu określonej osoby bez jej oświadczenia woli (zgłoszenia) w sytuacjach, o których stanowi art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy. Powyższe oznacza, że w sprawie o wymeldowanie osoby z pobytu stałego organ bada w szczególności wystąpienie przesłanki dotyczącej opuszczenia przez tę osobę swojego miejsca pobytu stałego oraz ewentualny zamiar ponownego zamieszkania. W myśl art. 6 ust. 1 ww. ustawy, pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zgodnie z utrwaloną linią w orzecznictwie administracyjnym przyjmuje się, że miejscem pobytu stałego określonej osoby jest miejsce (lokal), w którym znajduje się jej centrum życiowe. Zamieszkiwanie zaś w lokalu polega na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu i spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych. W ocenie organu odwoławczego, przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie dowodowe na okoliczność spełnienia powyższych przesłanek, stanowiło podstawę do orzeczenia o wymeldowaniu Ł. W. z pobytu stałego w posesji nr 3 przy ul. A w K. Z dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, jak również z wyjaśnień skarżącego wynika, że Ł. W. w dniu 4 stycznia 2014 r. opuścił sporną posesję i do dnia dzisiejszego nie zamieszkał tam ponownie. Sprawa rozwodowa pomiędzy stronami jest w toku. Wnioskodawczyni podczas prowadzonego postępowania wyjaśniającego oświadczyła, że Ł. W. opuścił sporny lokal na jej prośbę, dobrowolnie, zabrał wszystkie swoje rzeczy i nie podejmował żadnych prób powrotu w celu zamieszkania. Wskazała również, że obecnie mieszka u swoich rodziców w R przy ul. B 108. Ponadto zaznaczyła, że kiedy przyjeżdża, aby zabrać ich syna, nie wchodzi do domu. Ł. W. zeznał natomiast, że w dniu 4 stycznia 2014r. na żądanie żony, opuszczając budynek zabrał swoje najpotrzebniejsze rzeczy i zwrócił klucze do budynku. Później, w trakcie wizyt u syna zabierał swoje rzeczy, które wcześniej spakowała żona. W ten sposób w budynku mieszkalnym w K. przy ul. A 3, nie ma już należących do niego rzeczy osobistych i nie ma możliwości powrotu celem zamieszkania w spornym budynku. Powrót do lokalu uniemożliwiają mu teściowie i żona. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, Ł. W. głównie opisał swój konflikt z żoną oraz teściami, który był powodem opuszczenia przez niego miejsca pobytu stałego. Nie zgodził się również ze stwierdzeniem organu pierwszej instancji, iż sporną posesję opuścił dobrowolnie. Ponadto wskazał, iż po wymeldowaniu nie będzie miał możliwości zarejestrowania swojej działalności gospodarczej pod innym adresem. W związku z powyższym wniósł o cofnięcie zaskarżonej decyzji do czasu posiadania własnego lokalu, w którym będzie miał możliwość zamieszkania, zameldowania się oraz zarejestrowania działalności gospodarczej. Zdaniem organu odwoławczego powyższe okoliczności pozwalają, bez jakichkolwiek wątpliwości, stwierdzić, że w niniejszej prawie wystąpiły przewidziane w art. 15 ust. 2 ustawy przesłanki do orzeczenia o wymeldowaniu, czyli opuszczenie miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się oraz brak zamiaru powrotu celem zamieszkania tam ponownie. Okoliczności te są bezsporne, gdyż zostały potwierdzone nie tylko na podstawie dowodów zgromadzonych w sprawie, ale i przez samego skarżącego. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że przez okres, jaki upłynął od momentu opuszczenia lokalu Ł. W. nie podjął żadnych działań, w celu powrotu do lokalu, nie wystąpił do sądu z powództwem posesoryjnym. Nadto, w odwołaniu stwierdził, iż nie złożył do sądu wniosku w sprawie o ustalenie prawa do zamieszkiwania, gdyż nigdy formalnie takiego prawa nie został pozbawiony. Z wyjaśnień skarżącego wynika wprawdzie, że zgłosił organom ścigania fakt wyrzucenia go przez żonę z domu, jednakże miało to miejsce dopiero w dniu 4 lutego 2014 r., a więc po upływie miesiąca od momentu opuszczenia domu, a ponadto nie przyniosło żadnego skutku. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ podkreślił, że w sytuacji gdy opuszczenie lokalu nastąpiło na skutek przeszkód stawianych przez jego właściciela, to o dobrowolnym opuszczeniu lokalu w rozumieniu przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, można mówić wówczas, gdy dana osoba nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, umożliwiających powrót do lokalu, lub gdy podjęte środki okazały się nieskuteczne (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 958/12, Lex nr 1270575). Bezspornym w ocenie organu jest, że Ł. W. na skutek własnej decyzji dobrowolnie opuścił sporny lokal i nie zamieszkuje w nim. Biorąc natomiast nawet pod uwagę fakt, że rzeczywistą przyczyną opuszczenia przez niego nieruchomości były okoliczności związane z konfliktem rodzinnym oraz żądanie jego żony opuszczenia spornego budynku, to należy zauważyć, że z odwołania skarżącego wynika, że zależy mu przede wszystkim na utrzymaniu meldunku z uwagi na zarejestrowanie pod tym adresem działalności gospodarczej. Istotny jest również brak deklaracji skarżącego o powrocie do miejsca zameldowania, oraz świadomość (wyrażona w odwołaniu), że taka możliwość nie istnieje. W świetle zatem przedstawionych okoliczności należy wnioskować, że skarżący nie ma zamiaru powrotu do spornej nieruchomości celem ponownego w niej zamieszkania, Jak już bowiem wcześniej wskazano - przepisy meldunkowe mają przede wszystkim charakter porządkowy, co oznacza, że głównym ich celem jest, aby rejestracja osoby w danym miejscu była zgodna ze stanem faktycznym. Kwestia natomiast ewentualnych nieporozumień pomiędzy stronami niniejszego postępowania oraz poniesionych przez skarżącego kosztów w związku z wykończeniem spornej nieruchomości, nie może być przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia, natomiast może być dochodzona na drodze sądowej w trybie powództwa cywilnego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 K.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez błędną wykładnię. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku o wymeldowanie lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że w toku całego postępowania organy meldunkowe nie ustaliły charakteru opuszczenia lokalu pod względem trwałości. Skarżący wskazał, że w toku całego postępowania wskazywał, że został zmuszony przez żonę do opuszczenia lokalu licząc, że ten stan ustanie i powróci do lokalu. Podkreślił, że opuścił lokal jedynie czasowo i ze względów rodzinnych tylko czasowo przebywa pod innym adresem. Gdyby potwierdził czasowy charakter pobytu pod innym adresem wówczas bez znaczenia pozostawałaby ustalona w sprawie okoliczność, że w lokalu przy ul. A 3 znajdują się należące do niego rzeczy osobiste oraz przedmioty służące do wspólnego użytku stanowiące wspólny dorobek życiowy małżonków. Wskazał, że bywa w przedmiotowym lokalu kilka razy w tygodniu, widując się z synem. Poczynił również nakłady finansowe na wykończenie domu, co w przypadku przeniesienia centrum życiowego pod inny adres nie miałoby znaczenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. nr 139 z 2006r. poz.993 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.15 ust.2 wymienionej ustawy organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Z wymienionego przepisu wynika, iż przesłanką wymeldowania konkretnej osoby jest opuszczenie przez nią, bez wymeldowania, dotychczasowego miejsca pobytu. Przez "opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu" należy rozumieć takie opuszczenie, które jest dobrowolne i ma charakter trwały. Dobrowolność ta musi wynikać z własnej woli zainteresowanego, a nie z bezprawnego działania innych osób. Za dobrowolne opuszczenie lokalu uznaje się także taką sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta przez dysponenta lokalu, bądź do tego zmuszona ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 października 2005r. w spr.II OSK 127/05 (Lex nr 201427), z 22 sierpnia 2000r. w spr. V SA 108/00 (Lex nr 49954), z 18 kwietnia 2000r. w spr.V SA 1424/99 (Lex nr 79243), z 28 listopada 2001r. w spr.SA/Rz 685/00 (nie publikowany), z 26 stycznia 1986r. w spr.III SA 799/85 (nie publikowany). O trwałości opuszczenia miejsca pobytu świadczy natomiast zamiar zainteresowanej osoby założenia w nowym miejscu ośrodka swoich spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych oraz brak woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania. Przy ocenie zamiaru opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu nie można poprzestać jedynie na oświadczeniu zainteresowanej osoby lecz winno się uwzględnić wszystkie okoliczności faktyczne konkretnej sprawy. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 marca 1987r. w sprawie SA/Gd 1073/86(nie publikowany) i w wyroku z 23 kwietnia 2001r. w sprawie V SA 3169/00 (Lex nr 50123). Zgodnie z treścią art. 6 ust.1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych(Dz.U. nr 139 z 2006r. poz.993 z późn. zm.) pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Miejscem pobytu stałego jest lokal w którym dana osoba zamieszkuje, w którym znajduje się jej centrum życiowe i w którym skoncentrowane są jej sprawy rodzinne, osobiste i majątkowe. Zamieszkiwanie w lokalu polega natomiast na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspakajaniu swoich funkcji życiowych. W niniejszej sprawie organy administracji obu instancji słusznie uznały, iż spełnione zostały przesłanki do wymeldowania skarżącego z miejsca jej stałego pobytu. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 4 stycznia 2014r. Ł. W. opuścił dotychczasowe miejsce stałego pobytu zabierając większość swoich rzeczy osobistych i zwracając żonie klucz do budynku. Przyczyną opuszczenia miejsca zameldowania były nieporozumienia z żoną. Jak wynika z zeznań skarżącego wskutek nieporozumień z żoną na jej żądanie opuścił on miejsce stałego pobytu zabierając większość swoich rzeczy. Nieporozumienia i konflikty z żoną należy ocenić jako dobrowolne przyczyny opuszczenia lokalu przez skarżącego. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest powszechnie przyjęty pogląd, iż w sytuacji gdy strona została zmuszona do opuszczenia lokalu i we właściwym czasie nie podjęła środków prawnych zmierzających do obrony swoich praw do przebywania w tym lokalu to opuszczenie takie należy uznać za dobrowolne. (por. wyrok NSA z 25 maja 2005r. w spr. II OSK 127/05 – Lex nr 201427, z 22 sierpnia 2000r. w spr. V SA 108/00 – Lex nr 49954 i z 18 kwietnia 2000r. w spr, V SA 1424/99 – Lex nr 79243). Ł. W. nie wystąpił z powództwem o przywrócenie posiadania. Z jego wyjaśnień wynika wprawdzie, że zgłosił on w organach ścigania fakt wyrzucenia go z domu przez żonę jednakże miało to miejsce dopiero w dniu 4 lutego 2014r. czyli po upływie miesiąca od opuszczenia lokalu a ponadto nie przyniosło żadnego skutku. Fakt opuszczenia spornego mieszkania przez skarżącego wynika nie tylko z zeznań zainteresowanych stron ale także z relacji B. M. – F. (k.26), protokołu oględzin z 20 czerwca 2014r. (k.61) oraz z notatki urzędowej Kierownika Posterunku Policji w K (k.48). W ocenie sądu opuszczenie lokalu przez Ł. W. należy traktować jako dobrowolne. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało również, iż opuszczenie lokalu przez skarżącego miało charakter trwały. Wskazuje na to całokształt okoliczności sprawy. Ł. W. zabrał ze spornego mieszkania wszystkie swoje rzeczy osobiste (odzież, dokumenty, środki higieny osobistej i.t.d.) oraz prawie wszystkie swoje pozostałe przedmioty a także oddał żonie klucze do budynku. Skarżący ani razu nie podjął próby ponownego zamieszkania w miejscu swojego zameldowania. Do lokalu przychodzi tylko po to aby zobaczyć się z synem oraz zabrać resztę swoich rzeczy. W swoich relacjach sam pozrzynał, że nie chce wrócić do spornego mieszkania gdyż obawia się ponownych konfliktów z żoną i teściami. Wskazuje to, że nie ma on zamiaru ponownie zamieszkać w dotychczasowym miejscu zameldowania. Od 4 stycznia 2014r. skarżący mieszka u swojej matki w R. pryz ul. B 108 i tam tez znajduje się jego centrum życiowe. Dodać należy, iż sytuacja taka utrzymuje się od dłuższego czasu gdyż trwa od przeszło roku. Powyższe okoliczności wskazują, że opuszczenie spornego lokalu przez skarżącego miało charakter trwały. W ocenie sądu nie ma znaczenia okoliczność, że Ł. W. w miejscu stałego zameldowania pozostawił część przedmiotów służących mu do prowadzenia działalności gospodarczej oraz część rzeczy służących małżonkom do wspólnego korzystania. To, że w spornym mieszkaniu znajdują się pojedyncze rzeczy należące do skarżącego nie może stanowić dowodu, że on tam nadal zamieszkuje. Opuszczenie lokalu nie musi być połączone z jego opróżnieniem ze wszystkich rzeczy należących do opuszczającego lokal. Nawet bowiem pozostawienie rzeczy osobistych nie świadczy o skoncentrowaniu spraw życiowych w spornym lokalu (por. wyrok WSA w Gdańsku z 15 stycznia 2009r. w spr. III SA/Gd 360/08 – Lex nr 484172). Zarzut skargi w tym zakresie nie jest zasadny. Podkreślić należy, że ewidencja ludności ma jedynie charakter rejestracyjny. Jej celem jest odzwierciedlenie rzeczywistego stanu a mianowicie faktycznego miejsca pobytu osoby. Miejsce pobytu stałego jest to miejsce, gdzie skoncentrowane są interesy życiowe danej osoby, przebywa ona tam w sensie fizycznym, realizuje w nim swoje potrzeby życiowe oraz posiada tam przedmioty i rzeczy osobiste potrzebne do codziennej egzystencji. Opuszczenie miejsca pobytu stałego, jako niezbędna przesłanka wymeldowania, określona w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, winno być rozumiane jako zaniechanie posiadania mieszkania będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolne oraz trwałe wyprowadzenie się do innego mieszkania, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Utrzymywanie zaś miejsca zameldowania skarżącego w ewidencji ludności, niezgodnego z miejscem faktycznego pobytu, stanowi naruszenie art. 1 ust. 2 i art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności, podważając ustawowy cel tej ewidencji. Dlatego też wymeldowanie służy doprowadzeniu stanu ewidencyjnego do nakazanej przez ustawodawcę zgodności ze stanem faktycznym. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że opuszczenie spornego lokalu przez skarżącego było dobrowolne i miało charakter trwały. Organy administracji słusznie uznały, że spełnione zostały przesłanki wymeldowania określone w art.15 ust.2 ustawy z 10 kwietnia 1974r. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy celne przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę Ł. W. d.j.