III SAB/Łd 1/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu opłat za udostępnienie danych z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. W dniu 7 grudnia 2015r. (data wpływu skargi do organu) Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu opłat za udostępnienie danych z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, wnosząc o zobowiązanie organu administracji do wydania odpowiednich aktów administracyjnych w terminie czternastu dni od dnia doręczenia akt organowi i ukaranie dyscyplinarne pracownika winnego nie załatwienia spraw w terminie. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca opisując dotychczasowy przebieg postępowań, w ramach których Starosta [...] wydał cztery decyzje podkreśliła, że organ administracji od dnia 4 marca 2015r. do dnia 4 grudnia 2015r., tj. ponad 9 miesięcy pozostawał w zwłoce, nie był w stanie wydać żadnej decyzji. W odpowiedzi na skargę z dnia 5 stycznia 2016r. Starosta [...] wniósł o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że dniu 30 września 2014r., 30 października 2014r. i 28 listopada 2014r. Starosta [...] wystawił na rzecz strony skarżącej dokumenty obliczenia opłaty o nr [...], [...] i [...] za udostępnienie materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W odpowiedzi na każdy z wyżej wymienionych dokumentów strona skarżąca powołując się na treść art. 40f ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010r., nr 193, poz. 1287 ze zm.), wniosła o wydanie decyzji administracyjnej. Decyzjami z dnia [...]r., nr [...], z dnia[...]r., nr[...] oraz z dnia [...]r., nr [...] Starosta [...] ustalił opłaty za udostępnienie materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Od powyższych decyzji strona złożyła odwołania. Decyzjami z dnia [...]r., nr [...], z dnia[...]r., nr [...] i z dnia [...]r., nr[...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł uchylił zaskarżone decyzje w całości i przekazał sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, wskazując na konieczność złożenia przez stronę skarżącą poprawnego wniosku o udostępnienie danych zgromadzonych w rejestrze publicznym. W dniu 25 września 2015r. strona złożyła na formularzu według ustalonego wzoru wnioski o udostępnienie danych z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wraz z kopią aktu przekształcenia przedsiębiorstwa komunalnego w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Niezależnie od wskazanych powyżej postępowań, Starosta wskazał, że w dniu 5 stycznia 2015r. strona skarżąca złożyła wniosek, uzupełniony pismem z dnia 31 stycznia 2015r. o udostępnienie z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego mapy zasadniczej terenu miasta Z w postaci wektorowej aktualnej na dzień 31 grudnia 2014r. Decyzją z dnia[...]r., nr [...] Starosta [...] odmówił bezpłatnego udostępnienia mapy zasadniczej z terenu miasta Z w postaci wektorowej. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji,[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł decyzją z dnia [...]r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W dniu 6 października 2015r. strona złożyła na formularzu według ustalonego wzoru wniosek o udostępnienie danych z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wraz z kopią aktu przekształcenia przedsiębiorstwa komunalnego. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny organ administracji wskazał, że w każdej z objętych zaskarżeniem spraw podejmował działania zmierzające do ich pełnego wyjaśnienia i wydał rozstrzygnięcia. Świadczą o tym decyzje Starosty [...] wydane odrębnie w każdej z toczących się spraw, tj. z dnia [...]r. nr [...]; z dnia [...]r., nr [...], z dnia [...]., nr [...] oraz z dnia [...]r., nr [...]. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Starosta [...] wskazał, że w niniejszej sprawie w świetle przedstawionych okoliczności faktycznych zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, ponieważ w każdym przypadku, gdy po wniesieniu do sądu administracyjnego skargi, organ administracji wyda akt lub podejmie czynności, o których mowa w art.3 § 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)-dalej p.p.s.a., postępowanie staje się bezprzedmiotowe i zachodzi konieczność jego umorzenia w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zarządzeniami z dnia 8 stycznia 2016r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych i fiskalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia przez wykazanie, że przed złożeniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji strona wyczerpała środek zaskarżenia, tj. wniosła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, zgodnie z treścią art. 37 § 1 K.p.a., uiszczenia, stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) wpisu sądowego w kwocie 100 zł oraz złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS, statut), zgodnie z treścią art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.)- dalej p.p.s.a. Powyższe wezwania (tj. osobne zobowiązujące do uzupełnienia braków formalnych skargi, braków fiskalnych i osobne zobowiązujące do wykazania wyczerpania trybu, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a.) zostały doręczone stronie skarżącej w jednej przesyłce w dniu 14 stycznia 2016r. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwań, strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych i fiskalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymienia m.in. niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżenia związane jest z zakresem działania sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a.). W tym kontekście należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Środkiem zaskarżenia w przypadku bezczynności organu administracji publicznej jest zażalenie wniesione w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Zgodnie z treścią art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści cytowanych przepisów wynika, że warunkiem koniecznym dla skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji jest zatem uprzednie, tj. przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wniesienie zażalenia na bezczynność organu administracji do organu wyższego stopnia. Warunek ten będzie spełniony niezależnie od zajętego w tym przedmiocie stanowiska organu do którego wniesiono środek prawny przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a. Powołany przepis skutek wniesienia środka zaskarżenia wiąże bowiem jedynie z samym wniesieniem tego środka zaskarżenia, a nie z jego rozpatrzeniem przez organ. Ze względu na charakter środka prawnego przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a., zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powinno być załatwione niezwłocznie. Skargę na bezczynność organu administracji publicznej można zatem wnosić w każdym czasie po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia. Złożenie zażalenia wywiera skutek wyczerpania środków zaskarżenia i umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z treścią art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.). W przypadku nieuiszczenia opłaty sądowej przy wniesieniu pisma do sądu przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Natomiast skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. Z kolei w myśl art. 57 §1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie zaś do przepisu art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli zatem skargę do sądu wnosi spółka (posiadająca osobowość prawną), skarga ta powinna być podpisana w sposób czyniący zadość zasadom reprezentowania tego podmiotu ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym. Ciężar wykazania, że osoba, która podpisała skargę, była do tego umocowana, spoczywa na stronie skarżącej. Materia reprezentacji osób prawnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana jest w przepisach art. 28 i art. 29 p.p.s.a. Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Niewykazanie umocowania stanowi brak formalny, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie wspomnianego braku skutkuje zaś stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzuceniem skargi przez sąd. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi siedem dni. Z przepisów tych wynika, że w przypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni, po stronie sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły. W niniejszej sprawie strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych i fiskalnych skargi w zakreślonym terminie. Z akt sprawy wynika, że powyższe wezwania, tj. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, że przed wniesieniem do sądu administracyjnego strona wniosła środek zaskarżenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. i osobne zobowiązujące do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz złożenia odpisu z KRS zostały skutecznie doręczone stronie skarżącej w jednej przesyłce na adres wskazany w skardze w dniu 14 stycznia 2016r. Oznacza to, że 7-dniowy termin do wykonania wezwań, rozpoczął swój bieg od dnia 15 stycznia 2016r., a upływał w dniu 21 stycznia 2016r. (czwartek). W zakreślonym terminie strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych i fiskalnych skargi. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2, art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił. k.p.