III SAB/Łd 19/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska,, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Asystent sędziego Agata Brolik-Appel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2006 roku sprawy ze skargi M. C. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie zmiany w rejestrze zakładów opieki zdrowotnej 1. zobowiązuje Wojewodę [...] do wydania decyzji w przedmiocie wniosku skarżącej z dnia 31 sierpnia 2004 r. o wpisanie zmiany w rejestrze zakładów opieki zdrowotnej w terminie dwóch miesięcy od dnia uprawomocnienia się wyroku, 2. zasądza od Wojewódy [...] na rzecz M. C. kwotę 368 (trzysta sześćdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SAB/Łd 19/06 U Z A S A D N I E N I E W dniu 14 kwietnia 2006 r. M. C. - organ założycielski (właścicielka) Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej A w Z. ul. A wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody [...] w sprawie załatwienia wniosku z dnia 31 sierpnia 2004 r. o wpisanie zmiany w rejestrze zakładów opieki zdrowotnej. Wniosek dotyczył wpisania w rejestrze prowadzonym przez Wojewodę dla NZOZ A świadczeń: 1/ pielęgnacyjnych i opiekuńczych w miejscu zamieszkania lub pobytu osoby potrzebującej tych świadczeń, 2/ kształcenia podyplomowego personelu medycznego oraz szkolenia personelu medycznego i pomocniczego. Do wniosku załączony został aneks nr 3 do Statutu NZOZ A rozszerzający zakres świadczonych przez zakład usług o usługi wyżej wymienione i zmieniający strukturę organizacyjną zakładu, statut oraz wypełnione druki: wniosku o wpis zmian, wykazu jednostek organizacyjnych zakładu, wykazu komórek organizacyjnych zakładu, wykazu osób wykonujących w zakładzie zawody medyczne. Pismem z dnia 8 września 2004 r. Wojewoda [...] wezwał NZOZ A w Z. ul. A na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia braków wniosku przez złożenie opinii organu sanitarnego o spełnieniu przez pomieszczenia i urządzenia wymagań fachowych i sanitarnych niezbędnych do udzielania świadczeń w siedzibie zakładu jak i w przychodni mieszczącej się w Z. przy ul. B, w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma. Organ pouczył stronę, że nie usunięcie braków w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Uzasadniając swoje wezwanie organ wyjaśnił, że zakład opieki zdrowotnej nie mający choćby jednego pomieszczenia spełniającego wymogi rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 21 września 1992 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu, nie może sprostać wymogom ustawy o zakładach opieki zdrowotnej z dnia 30 sierpnia 1991 r. ( Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.), gdyż nie może w swojej siedzibie udzielać świadczeń zdrowotnych. Powołał się przy tym na art. 7 tej ustawy oraz uzasadnienie wyroku NSA z 28 marca 2003 r. w sprawie I SA 2172/01. Stwierdził także, że brak opinii sanitarnej o spełnieniu przez lokal będący siedzibą zakładu wymagań określonych w rozporządzeniu, stanowi wypełnienie dyspozycji art. 15 ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. W odpowiedzi M. C. właścicielka NZOZ A w Z., wyjaśniła że świadczenia objęte wnioskiem nie będą udzielane w siedzibie zakładu ani w przychodni przy ul. B i podtrzymała wniosek o wpis w rejestrze zakładu świadczeń udzielanych w domu podopiecznych oraz kształcenia podyplomowego i szkoleń personelu. Pismem z 20 września 2004 r. organ podtrzymał swoje stanowisko, przedłużając do 30 września 2004 r. termin na złożenie opinii sanitarnej. Poinformował, że po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu wniosek zostanie pozostawiony bez rozpoznania, a organ rejestrowy podejmie procedury niezbędne do wykreślenia zakładu z rejestru. W kolejnych pismach skierowanych do Wojewody 24 i 30 września 2004 r M. C. podkreślała, że pielęgniarki środowiskowe i położne środowiskowe pracują wyłącznie w domu chorego, dlatego egzekwowanie gabinetu zabiegowego przy tego typu świadczeniach jest wymogiem niepotrzebnym i kosztownym. Domagała się wydania decyzji dotyczącej wniosku. Pismem z dnia 14 października 2004 r. organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wniosek skarżącej został pozostawiony bez rozpoznania. W dniu 1 grudnia 2004 r. Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej A w Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody [...] w sprawie załatwienia wniosku z dnia 26 sierpnia 2004 r. Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2005 r Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę albowiem przed jej wniesieniem nie zostało złożone zażalenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. ( sygn. akt III SAB/Łd 1/05). Zgodnie ze wskazaniami WSA w Łodzi M. C. wniosła do Ministra Zdrowia zażalenie na nie wydanie decyzji przez Wojewodę [...]. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Minister Zdrowia odmówił uznania zażalenia. Stwierdził, że po wezwaniu strony do uzupełnienia braków w trybie art. 64 § 2 k.p.a., bezskuteczny upływ wyznaczonego terminu, uzasadniał pozostawienie jej wniosku bez rozpoznania. Wadliwe było jedynie wyznaczanie stronie dodatkowego terminu. W dniu [...] Minister Zdrowia, po rozpoznaniu wniosku M. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem Nr [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...]. Skargę na powyższe postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił postanowieniem z dnia 8 lutego 2006 r. jako niedopuszczalną ( I SA/ Wa 1025/05). W dniu 14 kwietnia 2006 r. M. C. – właścicielka Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej A z siedzibą w Z. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewody [...], stanowiącą przedmiot niniejszego postępowania. Skarżąca podnosiła, że brak było podstaw do pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wpis zmian w rejestrze, gdyż wnioskodawca, zgodnie z § 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie rejestru zakładów opieki zdrowotnej ma obowiązek dołączenia dokumentów stanowiących podstawę wnioskowanej zmiany. Brak opinii sanitarnej dotyczącej pomieszczeń siedziby NZOZ, w sytuacji gdy zmiana nie dotyczy wpisu świadczenia udzielanego w siedzibie, tyko wpisu świadczenia udzielanego w domu pacjenta, nie może być uznany za brak formalny wniosku o zmianę. W piśmie z dnia 26 lipca 2006 r. skarżąca podnosiła, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania było bezpodstawne, gdyż art. 13 ust. 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej stanowi, że wpis do rejestru, odmowa wpisu do rejestru lub skreślenie z rejestru następuje w formie decyzji administracyjnej. Wskazywała, że § 7 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie rejestru zakładów opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 169, poz. 1781) za podstawę decyzji administracyjnej uznaje wniosek o wpis zmian w rejestrze. Ponownie podkreśliła także, że opinia sanitarna, której domagał się organ rejestrowy nie wiązała się ze zgłoszonym wnioskiem o wpis zmian, które dotyczą świadczeń udzielanych w domu pacjenta. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wyjaśnił, że Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej A z siedzibą w Z. przy ul. C został wpisany do rejestru zakładów opieki zdrowotnej w dniu 21 sierpnia 2001 r. Stwierdził, że zgodnie z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] siedziba Zakładu przeniesiona została na ul. A, w której świadczone są usługi z zakresu medycyny szkolnej środowiskowej oraz leczenia środowiskowego (pediatria), opieki pielęgniarki i położnej środowiskowej oraz leczenia środowiskowego w zakresie medycyny ogólnej. W filii zakładu przy ul. B działa gabinet pielęgniarki i położnej środowiskowej, zespół pielęgniarskiej długoterminowej opieki domowej oraz hospicjum domowe. Powiatowy Inspektor Sanitarny nie wydał opinii o spełnieniu właściwych warunków sanitarnych przez pomieszczenia i urządzenia zarówno obecnej siedziby zakładu jak i jego filii. W związku z powyższym organ rejestrowy wysłał pismo informujące o brakach złożonego w dniu 31 sierpnia 2004 r wniosku o zmianę wpisu. W piśmie z dnia 28 kwietnia 2006 r. Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi wskazując, że ponieważ M. C. nie dopełniła obowiązku uzupełnienia wniosku o brakujące dokumenty wskazane w wezwaniu organu, wypełniona została norma art. 64 § 2 k.p.a, zgodnie z którą nie usunięcie braków w terminie 7 dni skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania, a przepis ten stosuje się również w postępowaniu administracyjnym dotyczącym prowadzenia przez wojewodę rejestru zakładów opieki zdrowotnej, zgodnie z art. 1 pkt 1 k.p.a. Organ stwierdził, że wprawdzie rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 16 lipca 2004 r. w sprawie rejestru zakładów opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 169, poz. 1781) nie przewiduje trybu pozostawienia wniosku bez rozpoznania, ale jest to akt niższego rzędu. Odwołał się też ponownie do art. 9 ust. 1 i art. 7 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Na rozprawie w dniu 28 lipca 2006 r. M. C. popierała skargę. Wyjaśniła, że gabinet zabiegowy funkcjonował na ul. C do 2003 r., potem został zlikwidowany. Na ten gabinet skarżąca miała opinię sanitarną. Po zrezygnowaniu ze świadczeń zdrowotnych świadczonych w gabinecie zabiegowym uzyskała ona decyzję Wojewody o wykreśleniu siedziby Zakładu z ul. C i wpisaniu siedziby na ul. A bez składania opinii sanitarnej. Skarżąca wnosiła o zasądzenie kosztów postępowania w kwocie 2000 zł, na które składają się koszty zażalenia na bezczynność Wojewody w wysokości 1300 zł (przygotowanie pism procesowych, zażalenia i pozwu oraz koszty dojazdu do Warszawy) oraz koszty postępowania przed Sądem w Łodzi w wysokości 700 zł ( wpis 100 zł, dwukrotne koszty przejazdu do Sądu 2 x 48 zł, kopie pism i dokumentów 28 zł, własny nakład pracy i czasu). W piśmie z dnia 7 sierpnia 2006 r., skarżąca wniosła o uzupełnienie protokołu rozprawy podkreślając, że istota postępowania administracyjnego przed Wojewodą [...] dotyczy otrzymania decyzji administracyjnej na wniosek o wpis zmiany. Nie ma natomiast pierwszoplanowego znaczenia sprawa opinii sanitarnej. W kolejnym piśmie z dnia 15 sierpnia 2006 r zatytułowanym "Głos do protokołu" skarżąca podtrzymała swoje stanowisko i argumentację zawartą w skardze i składanych wcześniej pismach. Wniosła też o zasądzenie kosztów stanowiących równowartość utraconego zarobku: w kwocie 641 zł z tytułu stawiennictwa w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie i w kwocie 2244 zł z tytułu stawiennictwa w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi. Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi otworzył zamkniętą rozprawę i odroczył. Na rozprawie w dniu 6 września 2006 r skarżąca popierała skargę i swoje stanowisko wyrażane w kolejnych pismach. Wnosiła też o zasądzenie od Wojewody [...] kosztów postępowania przed WSA w Łodzi w kwocie 2944 zł oraz przed WSA w Warszawie w kwocie 1941 zł. Pełnomocnik Wojewody [...] wnosił o oddalenie skargi i wniosku o zasądzenie kosztów. Wyjaśnił, że z urzędu nie toczy się żadna sprawa dotycząca Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej A z siedzibą w Z. przy ul. A. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga M. C. jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, po myśli § 2 tegoż artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - p.p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 1-4 i 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, /...../ 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Należy zaznaczyć, iż bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ ma obowiązek podjąć działania w formie określonej prawem i w terminie określonym przez prawo lecz tego nie czyni. Dotyczy to zatem sytuacji gdy przepis prawa przewiduje działanie organu, zaś organ w wymaganym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadzi postępowanie i nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu. Zasadniczym warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego (por. wyrok NSA z 5 lutego 1999 r. I SAB 90/98, Lex nr 48016, wyrok NSA z 13 czerwca 2001 r. IV SA 961/99, Lex nr 78938 oraz postanowienie NSA z 2 czerwca 1998 r. IV SAB 166/97, Lex nr 43260). W tym zakresie wskazać należy, że zgodnie z art. 12 ust 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej ( Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zmianami), zakład opieki zdrowotnej może rozpocząć działalność dopiero po uzyskaniu wpisu do rejestru. Stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy wpis do rejestru, odmowa wpisu lub skreślenie z rejestru następuje w drodze decyzji administracyjnej. Z art. 14 ust. 1 tej ustawy wynika obowiązek zakładu opieki zdrowotnej zgłaszania organowi prowadzącemu rejestr zmian stanu faktycznego i prawnego odnoszących się do zakładu opieki zdrowotnej, powstałych po wpisie do rejestru i dotyczących danych zawartych w rejestrze, w terminie 14 dni od dokonania zmiany, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Zgodnie zaś z treścią ust. 2 art. 14 ustawy zakład opieki zdrowotnej może zmienić zakres udzielanych świadczeń po uprzednim wpisie tej zmiany do rejestru. Wpis zmiany do rejestru jest wpisem do rejestru, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy. Wpis do rejestru zmiany zakresu udzielanych świadczeń lub odmowa dokonania takiego wpisu, stosownie do cytowanego wyżej art. 13 ust. 2 ustawy powinna wobec tego nastąpić w drodze decyzji administracyjnej. Także wydane na podstawie art. 17 ustawy rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 16 lipca 2004 r. w sprawie rejestru zakładów opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 169, poz. 1781) w § 7 ust. 2 stanowi, że podstawę wydania decyzji administracyjnej o wpisie, odmowie lub skreśleniu z rejestru, z zastrzeżeniem art. 15 ustawy, stanowi wniosek o: 1 wpis zakładu do rejestru; 2 wpis zmian w rejestrze; 3 wykreślenie zakładu z rejestru. Z treści wskazanych przepisów wynika więc, że rozpoznając wniosek skarżącej o wpis zmiany zakresu udzielanych przez zoz świadczeń, organ rejestrowy winien wydać decyzję administracyjną. W rozpoznawanej sprawie skarżąca złożyła wniosek o wpisanie w prowadzonym przez Wojewodę [...] rejestrze zakładów opieki zdrowotnej zmiany zakresu świadczeń udzielanych przez NZOZ A w Z. i załączyła dokumenty dotyczące w jej ocenie tej zmiany. Wojewoda [...] uznając wniosek za niekompletny, wezwał skarżącą do jego uzupełnienia na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. przez złożenie opinii organu sanitarnego o spełnieniu przez pomieszczenia i urządzenia wymagań fachowych i sanitarnych niezbędnych do udzielania świadczeń w siedzibie zakładu jak i w przychodni mieszczącej się w Z. przy ul. B w terminie 7 dni pouczając, że nieusunięcie braku spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Stosownie do § 11 ust. 2 wskazanego rozporządzenia, do wniosku o wpis zmian w rejestrze dołącza się dokumenty stanowiące podstawę zmian. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość innym (niż wskazane w § 1) wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W orzecznictwie i doktrynie utrwalone wydaje się stanowisko, że pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza stwierdzenie przez organ administracji publicznej, że podanie zawiera wadę określoną w art. 64 k.p.a. i że wskutek tego stało się ono bezskuteczne z mocy prawa. W konstrukcji tej nie ma zatem miejsca dla jakichkolwiek "decyzyjnych" czynności organu administracji (patrz B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz" Wyd 3 Warszawa 2000 str. 319, Tarno J.P. artykuł "Niektóre problemy procesowe /.../ RPEiS 1998/1/75 t.1, Biernat S., Dudzik S. Glosa do wyroku NSA z 27.09.1994 r II SA727/94 – PiP 1995/7/109). Takie stanowisko wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z 23 stycznia 1996 r sygn. II SA 1473/94 (ONSA 1997/3/114) stwierdzając, że powołanie się przez organ administracji na art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników. Tylko zatem, gdy przepis powszechnie obowiązującego prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania , organ może skutecznie żądać w tym trybie ich spełnienia. W rozpoznawanej sprawie organ nie wskazał takiego przepisu, który wymaga załączenia opinii organu sanitarnego (postanowienia organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej o spełnieniu wymagań fachowych i sanitarnych, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia zakładu), do wniosku o wpisanie zmiany w rejestrze zakładów opieki zdrowotnej, polegającej na udzielaniu przez zakład opieki zdrowotnej świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w miejscu zamieszkania lub pobytu osoby potrzebującej tych świadczeń i kształceniu personelu medycznego oraz szkoleniu personelu medycznego i pomocniczego. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości fakt, że załączenie takiej opinii sanitarnej wymagane jest przy rejestracji zakładu opieki zdrowotnej, zgodnie z § 10 ust. 2 rozporządzenia, który stanowi, iż do wniosku o wpis zakładu do rejestru dołącza się: 1) wykaz jednostek organizacyjnych zakładu, którego wzór stanowi załącznik nr 2 do rozporządzenia; 2) wykaz komórek organizacyjnych zakładu, którego wzór stanowi załącznik nr 3 do rozporządzenia; 3) kopie dokumentów stwierdzających spełnianie przez zakład wymagań określonych w art. 9-11 ustawy, a w szczególności: a) akt o utworzeniu zakładu, b) wypis z właściwego rejestru albo ewidencji działalności gospodarczej, c) statut zakładu, d) dokument stwierdzający tytuł prawny do budynku lub lokalu, w którym prowadzona będzie działalność zakładu, e) postanowienie organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej o spełnieniu wymagań fachowych i sanitarnych, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia zakładu, f) oświadczenie podmiotu tworzącego zakład, w którym wskazany jest kierownik zakładu, oraz jego oświadczenie o przyjęciu obowiązków, g) uchwałę lub zarządzenie o powołaniu rady społecznej, jeżeli ustawa nakłada obowiązek jej powołania; 4) kopie dokumentów potwierdzających przyznanie numeru REGON oraz NIP. Złożenia opinii organu sanitarnego organ rejestrowy mógłby domagać się w trybie art. 64 § 2 k.p.a. w przypadku złożenia wniosku o wpisanie zmiany dotyczącej zmiany siedziby zakładu, w której mają być udzielane świadczenia medyczne, gdyż z cytowanego już wyżej § 11 ust. 2 rozporządzenia wynika obowiązek dołączenia dokumentów stanowiących podstawę zmian. Taka sytuacja w rozstrzyganej sprawie jednak nie zachodziła, a fakt, że zgodnie z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] siedziba Zakładu przeniesiona została na ul. A bez uzyskania opinii o spełnieniu właściwych warunków sanitarnych przez pomieszczenia i urządzenia zarówno obecnej siedziby zakładu jak i jego filii., nie dawał organowi podstaw prawnych do żądania tej opinii w trybie art. 64 § 2 k.p.a. przy kolejnym wniosku o dokonanie innych zmian i zastosowania "rygoru pozostawienia wniosku bez rozpoznania", przewidzianego w tym przepisie. Prowadzi to do wniosku, że w tym stanie rzeczy, po bezskutecznym wezwaniu skarżącej do złożenia postanowienia organu sanitarnego organ rejestrowy zobligowany był do wydania decyzji administracyjnej, czego przez cały czas domagała się skarżąca. Pozostawiając jej wniosek z dnia 31 sierpnia 2004 r. bez rozpoznania, w sytuacji gdy był zobowiązany do załatwienia sprawy przez wydanie decyzji administracyjnej, Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności, co uzasadnia uwzględnienie skargi. Każda sprawa administracyjna powinna być bowiem rozpoznana w określonym terminie. K.p.a. w art. 35 ustala generalną zasadę, że organy administracji państwowej obowiązane są załatwiać bez zbędnej zwłoki oraz precyzuje następnie, że termin ten nie powinien w zasadzie przekraczać dwóch miesięcy, nawet w sprawach skomplikowanych. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 149 p.p.s.a. zobowiązał Wojewodę [...] do wydania decyzji w przedmiocie wniosku skarżącej z dnia 31 sierpnia 2004 r. w terminie dwóch miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia. Odnosząc się do argumentów Wojewody [...] opartych o art. 7 i 9 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej stwierdzić należy, że zupełnie odrębną kwestią jest ocena, czy w świetle obowiązujących przepisów może funkcjonować zakład opieki zdrowotnej nie mający choćby jednego pomieszczenia, w którym może w swojej siedzibie udzielać świadczeń zdrowotnych. Zagadnienia te nie mogą być przedmiotem oceny Sądu w rozpoznawanej sprawie. Wyrok uwzględniający skargę na bezczynność organu administracji nie może dotyczyć i rozstrzygać kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynność. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. art. 205 p.p.s.a. Na zasądzoną na rzecz skarżącej kwotę 368 zł składa się wpis w kwocie 100 zł, koszty kopii pism i dokumentów 28 zł oraz równowartość wynagrodzenia jednego adwokata (radcy prawnego) w kwocie 240 zł ( § 18 ust. 1 pkt 1 c) w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r w sprawie opłat za czynności adwokackie /.../ ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm. ). Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. 205 § 1 p.p.s.a. stanowi, że do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez strony koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego. Oczywiście Sąd może orzekać jedynie o kosztach toczącego się przed nim postępowania. Nie ma natomiast żadnych podstaw do rozstrzygania o kosztach postępowania związanych z inną sprawą zakończoną przed innym sądem, nawet jeżeli sprawy te są ze sobą związane.