III SAB/Łd 20/12

Dnia 25 lipca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez S. Ł. w przedmiocie unieważnienia decyzji dotyczącej wywiercenia i eksploatacji studni głębinowej p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. D.T. W dniu 13 października 2011 r. Z. G. wniósł skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Starostę Ł. w przedmiocie unieważnienia decyzji w sprawie wywiercenia i eksploatacji studni głębinowej. Organ I instancji potraktował skargę jako zażalenie wniesione w trybie art. 37 § 1 k.p.a. i przekazał do organu nadrzędnego Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało zażalenie za nieuzasadnione. W uzasadnieniu organ wskazał, że mimo skierowania pisma do WSA w Łodzi i zatytułowania go "skarga" należało je potraktować jako zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Kolegium podniosło, że organem prowadzącym postępowanie w sprawie unieważnienia decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu prac geologicznych nie był Starosta Ł., lecz SKO w Ł., więc nie może być mowy o niezałatwieniu sprawy w terminie przez ten organ. We wniosku z dnia 8 grudnia 2011 r. Z. G. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi. Postanowieniem z dnia 22 maja 2012 r. Sąd wymierzył Staroście Ł. grzywnę w wysokości 200 złotych za nieprzekazanie sądowi skargi (sygn. akt III SO/Łd 11/11). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skargę potraktowano jako zażalenie wniesione w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Akta administracyjne wraz z odpowiedzią na skargę przesłano do Sądu w dniu 2 lipca 2012 r. W odpowiedzi na skargę z dnia 27 czerwca 2012 r. Starosta Ł. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie trybu wynikającego z k.p.a. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 lipca 2012 r. wezwano skarżącego do wykazania wyczerpania trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 12 lipca 2012 r. Z. G. wskazał, że złożył skargę na przewlekłość postępowania w dniu 20 grudnia 2010 r. do Starostwa Ł. Wyjaśnił, że w jego ocenie tej skargi nie powinno rozpatrywać Starostwo, lecz przesłać ją do organu nadrzędnego, czego organ I instancji nie uczynił. Skarżący zaznaczył, że otrzymał odpowiedź od wicestarosty K. P., z której wynikało, że postępowanie w sprawie pozwolenia wodnoprawnego zostało wznowione. Skarżący podkreślił, że do dnia dzisiejszego nie unieważniono projektu prac geologicznych i zatwierdzenia zasobów. Skarżący wniósł o wymierzenie maksymalnej stawki grzywny za przewlekłość postępowania. Do pisma załączono szereg dokumentów, a w tym kserokopię skargi na przewlekłość postępowania z dnia 20 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania takim środkiem jest zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 k.p.a.). Z akt sprawy wynika, iż przedmiotem skargi Z. G. jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Ł. W tej sytuacji skarżący, przed wniesieniem skargi do sądu, zobligowany był wystąpić z zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Podkreślenia wymaga, że warunek zawarty w art. 52 § 2 p.p.s.a. tj. wyczerpanie środków zaskarżenia rozumiany być powinien w postępowaniu na przewlekłe prowadzenie postępowania jako złożenie środka prawnego w postaci zażalenia przewidzianego w treści art. 37 § 1 k.p.a. Warunek ten będzie spełniony niezależnie od przyjętego przez organ stanowiska, uznającego zasadność bądź też niezasadność zażalenia. W myśl art. 17 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są: w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej; w stosunku do wojewodów - właściwi w sprawie ministrowie; w stosunku do innych organów administracji publicznej niż wymienione wyżej - odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku - organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością. Uznać zatem należy, iż w niniejszej sprawie skarżący powinien był się zwrócić do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Skoro skarżący przed skierowaniem skargi do Sądu nie wniósł zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. to oznacza, że nie spełnił warunku koniecznego do skutecznego wniesienia skargi. Za spełnienie powyższego warunku nie można uznać złożenia w dniu 20 grudnia 2010 r. w Kancelarii Ogólnej Starostwa Powiatowego w Ł. pisma zatytułowanego "skarga na przewlekłość postępowania" skierowanego do Starostwa Powiatowego w Ł., bowiem w tej kwestii Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie zajęło stanowiska. Na powyższe pismo skarżący otrzymał odpowiedź Starosty Ł. z dnia 20 stycznia 2011 r., niemniej jednak nie podjął działań w stosunku do otrzymanego stanowiska organu I instancji. Następnie w dniu 13 października 2011 r. – po upływie niemalże 9 miesięcy- wniósł skargę bezpośrednio do WSA w Łodzi. Należy zatem uznać, że skarżący miał obiektywną możliwość wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ I instancji, czego jednak nie uczynił. Warto również zaznaczyć, że w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania czy też bezczynności organu nie mają zastosowania terminy wskazane w treści art. 53 p.p.s.a. Skargę taką można zatem wnieść w każdym czasie, po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia lub po złożeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński (...) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz LEX 2011, teza 3 do art. 53). Zatem złożenie zażalenie jest warunkiem formalnym skutecznego wniesienia skargo do sądu administracyjnego. Niewyczerpanie środków zaskarżenia powoduje, iż skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Zaś w myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 punkt 6 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. D.T.