III SAB/Łd 21/16

Dnia 13 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.P. na bezczynność Ł. Kuratora Oświaty polegającą na niewydaniu decyzji w sprawie odwołania od oceny możliwości psychofizycznych dziecka postanawia: odrzucić skargę. R.P. przedstawiciel ustawowy małoletniego R.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Ł.Kuratora Oświaty polegającą na niewydaniu decyzji w sprawie odwołania od oceny możliwości psychofizycznych dziecka. Skarżący wskazał, że Kuratorium nie rozpoznało sprawy merytorycznie, a decyzja dyrektora szkoły posiada wszelkie cechy decyzji administracyjnej. Zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie dyrektora szkoły miało charakter władczy i jednostronny. W odpowiedzi na skargę Ł.Kurator Oświaty wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że "Ocena możliwości psychofizycznych R.P. – dziecka realizującego zajęcia wychowawcze indywidulanie" z dnia 10 listopada 2015 r. ma charakter decyzji kierowniczej i wynika z uprawnień do sprawowania nadzoru pedagogicznego i opracowywania arkuszy organizacyjnych pracy szkoły na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Organ wyjaśnił, że § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania zajęć rewalidacyjno-wychowawczych dla dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim (dz. U. z 2013 r. poz. 529) stanowi, ze zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze są uwzględniane w danym roku szkolnym w arkuszu organizacji jednostki systemu oświaty. Arkusz organizacyjny jest podstawowym dokumentem organizacyjnym szkoły, w którym dyrektor określa szczegółową organizacje nauczania, wychowania i opieki. Zdaniem organu w zakresie ustalenia wymiaru godzin dla ucznia z upośledzeniem w stopniu głębokim dyrektor szkoły nie jest zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej. Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2016 r. straszy referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zakres właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 718) - dalej p.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, na mocy art. 3 § 2 pkt 9 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obejmuje orzekanie także w sprawach skarg m. in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Tym samym skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania dotyczy spraw, w których organy administracji wydają: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność Ł.Kuratora Oświaty polegającą na niewydaniu decyzji w sprawie odwołania od oceny możliwości psychofizycznych dziecka. W związku z takim określeniem przez skarżącego przedmiotu skargi należy stwierdzić, iż w tym zakresie niemożliwe jest złożenie skargi do sądu administracyjnego. Zaskarżenie bezczynności dopuszczalne jest w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. Bezczynność zachodzi wówczas, gdy w ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu albo nie podjął odpowiedniej czynności z zakresu administracji publicznej. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim ustalenie, że bezczynności dopuścił się organ właściwy w sprawie, zobowiązany na gruncie odpowiednich przepisów do podjęcia stosownego działania, a ponadto istniała podstawa prawna do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Prawem materialnym mającym zastosowanie w tej sprawie jest ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r. poz. 2156 ze zm.), która w art. 16 ust. 7 wskazuje, że za spełnianie obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust. 3, obowiązku szkolnego i obowiązku nauki uznaje się również udział dzieci i młodzieży upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych, organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami. Z kolei stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. 2016, poz. 546) dla dzieci i młodzieży upośledzonych umysłowo bez względu na stopień upośledzenia organizuje się naukę i zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze, w szczególności w przedszkolach, szkołach, placówkach opiekuńczo-wychowawczych, ośrodkach rehabilitacyjno-wychowawczych, w domach pomocy społecznej i podmiotach leczniczych, a także w domu rodzinnym. Zdaniem Sądu powołane ustawy nie zawierają przepisów upoważniających dyrektora szkoły do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia wymiaru godzin zajęć rewalidacyjno-wychowawczych dla dzieci z głębokim stopniem upośledzenia. Gdy zatem chodzi o zarzucaną Ł. Kuratorowi Oświaty bezczynność w rozpoznaniu odwołania i wydania decyzji brak jest przepisów prawa materialnego, które nakazywałyby rozstrzygnięcie takiego żądania w trybie administracyjnym w formie decyzji, postanowienia lub innego aktu z zakresu administracji publicznej. Czynność taka nie mieści się zatem w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. i nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu tego przepisu. O dopuszczalności orzekania przez sąd administracyjny w sprawie bezczynności organu można mówić wyłącznie wtedy, gdy zaskarżony organ, mimo ustawowego obowiązku, nie podejmuje w terminie określonym w k.p.a. rozstrzygnięcia, podlegającego sądowoadministracyjnej kontroli (por. postanowienie NSA z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt I OSK 517/10, publ. CBOIS). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej. D.Cz.