III SAB/Łd 23/16

Dnia 27 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2016 roku sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Rektora Wyższej Szkoły A w Ł. w przedmiocie nierozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. zobowiązuje Rektora Wyższej Szkoły A w Ł. do rozpatrzenia wniosku skarżącego K. K. o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie nadania skarżącemu tytułu licencjata i wydania dyplomu w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność w przedmiocie wniosku z dnia 6 lipca 2015 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Rektorowi Wyższej Szkoły A w Ł. grzywnę w kwocie 200 (dwieście) złotych; 4. zasądza od Rektora Wyższej Szkoły A w Ł. na rzecz skarżącego K. K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 5. przyznaje od Rektora Wyższej Szkoły A w Ł. na rzecz skarżącego K. K. sumę pieniężną w kwocie 500 (pięćset) złotych. W dniu [...] (data wpływu wniosku do organu) K.K. wystąpił do Rektora Wyższej Szkoły Finansów i Informatyki im. prof. J.C. w Ł. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie nadania skarżącemu tytułu licencjata i wydania dyplomu. Z uwagi na odbywające się w tym czasie obrony prac licencjackich w K., oraz ze względu na wcześniej zaplanowany urlop Rektora (tj. w okresie od 13 lipca do 7 sierpnia 2015r.), odpowiedzi na złożony wniosek stronie udzielono z nieznacznym opóźnieniem, w dniu 17 sierpnia 2015r. W dniu 19 sierpnia 2015r. K.K. złożył zażalenie na bezczynność organu w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie nadania skarżącemu tytułu licencjata i wydania dyplomu z dnia [...], podnosząc, że organ administracji nie podjął żadnej czynności w sprawie. W dniu 24 sierpnia 2015r. skarżący za pośrednictwem Rektora Wyższej Szkoły Finansów i Informatyki im. prof. J.C. w Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność organu w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie nadania skarżącemu tytułu licencjata i wydania dyplomu z dnia [...] wskazując, że do dnia wniesienia skargi organ nie podjął czynności zgodnie z K.p.a. Jednocześnie wniósł o ukaranie organu administracji grzywną w wysokości 35 000 zł. W dniu 6 października 2015r. K.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o wymierzenie Rektorowi Wyższej Szkoły Finansów i Informatyki im. prof. J.C. w Ł. grzywny na za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu administracji z dnia 24 sierpnia 2015r. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2015r., sygn. akt III SO 4/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wymierzył Rektorowi Wyższej Szkoły Finansów i Informatyki im. prof. J.C. w Ł. grzywnę za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu administracji z dnia 24 sierpnia 2015r. w wysokości 200 zł. Powyższe postanowienie zostało doręczone organowi w dniu 30 grudnia 2015r. W dniu 29 lutego 2016r. K.K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ponowny wniosek o wymierzenie Rektorowi Wyższej Szkole Finansów i Informatyki im. prof. J.C. w Ł. grzywny w kwocie 35 000 zł za nieprzekazanie skargi na bezczynność z dnia 24 sierpnia 2015r. Postanowieniem z dnia 4 maja 2016r., sygn. akt III SO 2/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wymierzył Rektorowi Wyższej Szkoły Finansów i Informatyki im. prof. J.C. w Ł. grzywnę za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu administracji z dnia 24 sierpnia 2015r. w wysokości 200 zł. Powyższe postanowienie zostało doręczone organowi w dniu 11 maja 2016r. W dniu 10 maja 2016r. K.K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kolejny (trzeci) wniosek o wymierzenie Rektorowi Wyższej Szkoły Finansów i Informatyki im. prof. J.C. w Ł. grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu administracji z dnia 24 sierpnia 2015r. W dniu 4 lipca 2016r. wpłynęły do sądu kompletne akta sprawy zawierające oryginał skargi K.K. z dnia 24 sierpnia 2015r. i odpowiedź organu administracji na skargę z dnia 4 lipca 2016r. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Rektor Wyższej Szkoły Finansów i Informatyki im. prof. J.C. w Ł. wskazał, że po rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie nadania skarżącemu tytułu licencjata i wydania dyplomu zawartego w piśmie z dnia 6 lipca 2015r., decyzją z dnia 18 maja 2016r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyjaśnił, że decyzja z dnia 30 grudnia 2010r. o odmowie nadania tytułu zawodowego licencjata i wydania dyplomu ukończenia studiów pierwszego stopnia, której stwierdzenia nieważności domaga się strona była przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który prawomocnym wyrokiem z dnia 20 września 2011r., sygn. akt III SA/Łd 228/11 oddalił skargę. Z uwagi nie wskazanie przez stronę decyzji, której dotyczy wniosek, decyzją z dnia 6 czerwca 2016r. Rektor Wyższej Szkoły Finansów i Informatyki im. prof. J.C. w Ł. uchylił decyzję z dnia 18 maja 2016r., a następnie pismem z dnia 27 czerwca 2016r. wezwał skarżącego z trybie art. 64 § 2 K.p.a. do uzupełnienia wniosku z dnia 6 lipca 2015r.w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania poprzez wskazanie decyzji, której dotyczy przedmiotowy wniosek. Postanowieniem z dnia 6 lipca 2016r., sygn. akt III SO 6/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wymierzył Rektorowi Wyższej Szkoły Finansów i Informatyki im. prof. J.C. w Ł. grzywnę za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu administracji z dnia 24 sierpnia 2015r. w wysokości 50 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), to jest wówczas, gdy organy administracyjne mają obowiązek wydania decyzji, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu) oraz gdy organy podejmują inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV,V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (dotyczy pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach). Sąd orzeka także w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV,V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw ( art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). W zakresie dopuszczalności przedmiotowej skargi wskazać należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z treści powyższego przepisu wynika, że przesłanką dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprowadza się do tego, że skarżący obowiązany jest, przed wniesieniem skargi, do wyczerpania środków prawnych przewidzianych w art. 37 § 1 K.p.a., tj. winien wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji można wnosić w każdym czasie po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia lub wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Samo złożenie zażalenia lub wezwania wywiera skutek wyczerpania środków zaskarżenia i umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania. Przepis art. 52 § 2 p.p.s.a. skutek wniesienia środka zaskarżenia wiąże z wniesieniem środka zaskarżenia, a nie jego rozpatrzeniem przez organ (por. postanowienia NSA z dnia 8 listopada 2013r., sygn. akt II OSK 2654/13, z dnia 7 maja 2014r. sygn. akt II OSK 1083/14, z dnia 20 listopada 2015r. sygn. akt I OSK 2915/14 dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl. ) Analiza akt niniejszej sprawy, w ocenie sądu, upoważnia do stwierdzenia, że skarga na bezczynność Rektora Wyższej Szkoły Finansów i Informatyki im. prof. J.C. w Ł. w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie nadania tytułu licencjata i wydania dyplomu z dnia [...] jest dopuszczalna, albowiem przed wniesieniem skargi do sądu tj. w dniu 19 sierpnia 2015r. skarżący złożył zażalenie na bezczynność organu administracji. Przechodząc do rozważań dotyczących zasadności wniesionej skargi wskazać należy, że zgodnie treścią art. 61 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Jednocześnie przepis art. 61 § 3 K.p.a. stanowi, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Po wniesieniu przez osobę fizyczną żądania wszczęcia określonego postępowania administracyjnego, obowiązkiem organu administracji publicznej jest dokonanie oceny formalnej i procesowej wniesionego podania. Przez ocenę formalną należy rozumieć sprawdzenie, czy podanie odpowiada wymaganiom formalnym dla tego rodzaju pisma. Natomiast przez ocenę procesową, należy rozumieć stwierdzenie istnienia przesłanek koniecznych do wszczęcia postępowania (art. 1 pkt 1 i art. 28 K.p.a.), w tym także ustalenie zdolności organu do prowadzenia postępowania w tej sprawie i wydania stosownej decyzji (art. 19 i art. 27 K.p.a.). Z kolei w przypadku negatywnej oceny złożonego podania (wniosku), a zwłaszcza w przypadku ustalenia, że sprawa objęta treścią żądania nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a., czy też pochodzi od podmiotu nie będącego stroną tegoż postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a., bądź gdy została skierowana do organu niewłaściwego, obowiązkiem organu administracji publicznej jest podjęcie stosownych czynności procesowych określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w szczególności wezwanie strony do usunięcia braków formalnych podania, pozostawienie podania bez rozpoznania, przekazanie sprawy do organu właściwego, zwrot podania z odpowiednim pouczeniem. Zgodnie z wyrażoną w art. 12 K.p.a. naczelną zasadą postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej winny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Jak stanowi art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. A załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.( art. 35 § 2 i 3 K.p.a.) Jednocześnie podkreślić należy, że z mocy art. 35 § 5 K.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W myśl natomiast art. 36 § 1 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.). Zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w ustawowo określonym terminie organ nie podjął czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, bądź innego aktu prawnego. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt nie został podjęty, w szczególności czy brak działania organu był zawiniony, czy też usprawiedliwiony okolicznościami obiektywnymi. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w dniu [...] do organu wpłynął wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie nadania skarżącemu tytułu licencjata i wydania dyplomu. Z uwagi na odbywające się w tym czasie obrony prac licencjackich w K., oraz ze względu na wcześniej zaplanowany urlop Rektora (tj. w okresie od 13 lipca do 7 sierpnia 2015r.), odpowiedzi na złożony wniosek, jak wskazano udzielono stronie z nieznacznym opóźnieniem, tj. w dniu 17 sierpnia 2015r. W dniu 19 sierpnia 2015r. K.K. złożył zażalenie na bezczynność organu w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie nadania skarżącemu tytułu licencjata i wydania dyplomu z dnia [...]. Natomiast w dniu 24 sierpnia 2015r. skarżący za pośrednictwem Rektora Wyższej Szkoły Finansów i Informatyki im. prof. J.C. w Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność organu w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie nadania skarżącemu tytułu licencjata i wydania dyplomu z dnia [...]. Pomimo dwukrotnego ukarania organu grzywną za nieprzekazanie do sądu skargi na bezczynność Rektora Wyższej Szkoły Finansów i Informatyki im. prof. J.C. w Ł. w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie nadania skarżącemu tytułu licencjata i wydania dyplomu z dnia [...], oryginał skargi z dnia 24 sierpnia 2015r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy został przekazany do sądu dopiero w dniu 4 lipca 2016r. Jednocześnie w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Rektor Wyższej Szkoły Finansów i Informatyki im. prof. J.C. w Ł. wyjaśnił, że po rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie nadania skarżącemu tytułu licencjata i wydania dyplomu zawartego w piśmie z dnia 6 lipca 2015r., decyzją z dnia 18 maja 2016r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podał również, że decyzja z dnia 30 grudnia 2010r. o odmowie nadania tytułu zawodowego licencjata i wydania dyplomu ukończenia studiów pierwszego stopnia, której stwierdzenia nieważności domaga się strona była przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który prawomocnym wyrokiem z dnia 20 września 2011r., sygn. akt III SA/Łd 228/11 oddalił skargę. Z uwagi natomiast nie wskazanie przez stronę decyzji, której dotyczy wniosek, decyzją z dnia 6 czerwca 2016r. Rektor Wyższej Szkoły Finansów i Informatyki im. prof. J.C. w Ł. uchylił decyzję z dnia 18 maja 2016r., a następnie pismem z dnia 27 czerwca 2016r. wezwał skarżącego z trybie art. 64 § 2 K.p.a. do uzupełnienia wniosku z dnia 6 lipca 2015r.w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania poprzez wskazanie decyzji, której dotyczy przedmiotowy wniosek. Oceniając przedstawiony powyżej tok podejmowanych przez organ czynności, należy stwierdzić, że skarga jest zasadna, ponieważ organ pozostawał w bezczynności i prowadził postępowanie w sposób przewlekły. Organ nie załatwił bowiem sprawy w ustawowym terminie, określonym w art. 35 § 3 K.p.a., ale także przed jego upływem, zgodnie z dyspozycją art. 36 § 1 K.p.a., nie zawiadomił strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Wskazać należy z zestawienia wskazanych powyżej dat wynika, że ustawowy, miesięczny termin na rozpatrzenie wniosku upływał w dniu 10 sierpnia 2015r., tymczasem organ co prawda w piśmie z dnia 17 sierpnia 2015r. odpowiedział na wniosek, natomiast dopiero pismem z dnia 27 czerwca 2016r. wezwał skarżącego z trybie art. 64 § 2 K.p.a. do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 6 lipca 2015r., w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania poprzez wskazanie decyzji, której dotyczy przedmiotowy wniosek. Wskazać należy, że zgodnie z art. 157 § 2 K.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, stanowiące wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie nieważności nie powoduje automatycznie wszczęcia tego postępowania. Inicjuje jedynie postępowanie wyjaśniające, które w tej fazie nie może jeszcze obejmować badania, czy przyczyny nieważności rzeczywiście miały miejsce i dotyczy jedynie formalnej dopuszczalności wniosku, w tym ustalenia istnienia po stronie wnioskodawcy przymiotu strony. Postępowanie w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, kończy się wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy warunki te nie są spełnione (art. 61a ust. 1 K.p.a.). Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje wówczas gdy żądanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną w sprawie, albo gdy z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może zostać wszczęte np. gdy żądanie wniosła strona nie mająca zdolności do czynności prawnych bądź też nie istnieje decyzja, której ważność należy poddać ocenie. Odmowa ta zatem może i musi nastąpić w sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji złożyła osoba, która nie ma w sprawie interesu prawnego, a jedynie ewentualnie interes faktyczny. W przypadku natomiast gdy postępowanie w przedmiocie nieważności zostanie wszczęte i dopiero w trakcie jego prowadzenia okaże się, że np. wniosek złożyła osoba niebędąca stroną - organ winien umorzyć takie postępowanie. W sytuacji natomiast gdy do organu administracji wpłynie podanie zawierające żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, w stosunku do której uprzednio sąd administracyjny prawomocnym wyrokiem oddalił skargę, rzeczą tego organu na wstępnym etapie jest dokonanie oceny, czy nie zachodzi prawna przeszkoda do nadania dalszego biegu temu podaniu. Wymaga to zbadania, co było przedmiotem rozstrzygnięcia w prawomocnym wyroku Sądu. Oddalenie bowiem skargi na określoną decyzję, w wyniku przeprowadzonej przez sąd administracyjny kontroli jej zgodności z prawem, zamyka organowi administracji możliwość uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania zmierzającego do stwierdzenia nieważności tej decyzji, jednakże nie w każdej sytuacji, lecz tylko w takim zakresie, w jakim dana kwestia prawna została już rozstrzygnięta w prawomocnym wyroku oddalającym skargę. W takim zakresie prawomocny wyrok ma powagę rzeczy osądzonej. W świetle powyższych okoliczności sąd stwierdził, że w kontrolowanej sprawie doszło do naruszenia art. 12, art. 35 § 3 i art. 36 K.p.a. Z podanych powyżej względów sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Z uwagi natomiast na fakt, że organ pozostaje w bezczynności prawie rok, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, albowiem doszło do naruszenia art. 12, art. 35 § 3 i art. 36 K.p.a. Zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2016r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2015r. (M.P. z 2016r., poz. 145), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2015r. wyniosło 3 899,78 zł. W ocenie sądu wniosek o nałożenie grzywny należało uwzględnić z uwagi na bardzo długi okres pozostawania organu w bezczynności, ale grzywna w kwocie 200 zł jest adekwatna do opisanych na wstępie szczegółowo okoliczności niniejszej sprawy. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny w wysokości 35 000 zł uznając, że wskazana kwota byłaby zbyt dolegliwa dla organu. O zwrocie kosztów postępowania sąd orzekł stosownie do treści art. 200 p.p.s.a. O przyznaniu kwoty 500 złotych Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kwoty 10 000 złotych uznając, że wskazana kwota byłaby zbyt dolegliwa dla organu. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji . D.Cz.