III SAB/Łd 26/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w sprawie nieuregulowania stosunku służbowego w służbie celno-skarbowej postanawia: odrzucić skargę. a.l. III SAB/Łd 26/18 UZASADNIENIE A.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. polegającą na nieuregulowaniu stosunku służbowego w Służbie Celno – Skarbowej. Zarzucając naruszenie art. 2, art. 32 ust. 1, art. 7, art. 45 ust. 1, art. 60, art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez de facto zwolnienie go ze służby na podstawie pisma informującego, a nie decyzji administracyjnej, jak również naruszenie wskazanych w skardze przepisów procedury administracyjnej, wniósł o stwierdzenie bezczynności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie uregulowania stosunku służbowego skarżącego i zobowiązanie organu do wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając wniesioną skargę wskazał, iż służbę w Służbie Celnej pełnił od dnia 3 września 2007 r., ostatnio zajmując stanowisko specjalisty Służby Celnej w stopniu rewidenta celnego. Pismem z dnia 30 maja 2017 r. został poinformowany, iż stosowanie do treści art. 165 ust. 7 i art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (DZ.U. z 2016 r. poz. 1948) – dalej: ustawa wprowadzająca KAS, nie zostanie mu przedstawiona propozycja określająca nowe warunki zatrudnienia, a co za tym idzie jego stosunek służbowy ulega wygaszeniu z dniem 31 sierpnia 2017 r. Został także poinformowany, iż w okresie od 1 czerwca 2017 r. do dnia 31 sierpnia 2017 r. będzie wykonywał obowiązki służbowe we wskazanym dziale Urzędu Skarbowego [...]. Nie zgadzając się z formą jego zwolnienia ze służby skarżący wystąpił w dniu 5 lutego 2018 r., do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej wygaśniecie jego stosunku służbowego. W odpowiedzi na powyższe wystąpienie, pismem z dnia 14 lutego 2018 r. został poinformowany, iż ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej jest ustawą lex specialis, w stosunku do innych ustaw znajdujących się w obrocie prawnym, a jej regulacje nie przewidują konieczności wydania rozstrzygnięcia w zakresie złożenia bądź też braku złożenia dalszej propozycji służby/pracy, w formie decyzji administracyjnej. Kwestionując prawidłowość wyrażonego przez organ administracji stanowiska, a co za tym idzie brak rozstrzygnięcia przedmiotowej kwestii w drodze decyzji administracyjnej, skarżący, działając na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wniósł zażalenie na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, w odpowiedzi na które, pismem z dnia 3 kwietnia 2018 r. został poinformowany, że podjęta w jego sprawie decyzja o nieprzedstawieniu mu zarówno dalszej propozycji służby, jak i propozycji pracy, nie podlega kontroli administracyjnej, jak i sądowej. Mając powyższe na uwadze skarżący stoi na stanowisku, iż wniesiona przez niego skarga na bezczynność zasługuje na uwzględnienie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wnosił o odrzucenie skargi ewentualnie, z daleko idącej ostrożności procesowej o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Jak wynika z treści art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4, a więc dotyczących wydania decyzji administracyjnej, niektórych postanowień, a także innego aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Kontrola obejmuje również rozpatrywanie skarg bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W świetle przywołanego art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. bezczynność może stać się przedmiotem skargi tylko w takim zakresie, w jakim dotyczy niewykonywania zadań w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. lub w przepisach szczególnych do których odnosi się art. 3 § 2 pkt 9 i art. 3 § 3 P.p.s.a. Zatem aby można było mówić o bezczynności administracji publicznej musi istnieć przepis prawny, który w określonej sytuacji prawnej nakłada na organ obowiązek określonego działania, w przewidzianej do tego formie i terminie. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 sąd p.p.s.a. odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi A. B. uczynił bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. polegającą na nieuregulowaniu jego stosunku służbowego w Służbie Celno – Skarbowej, poprzez nierozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej kwestii zwolnienia skarżącego ze służby celnej, a tym samym pozbawienie go możliwości sądowej kontroli podjętego rozstrzygnięcia. Natomiast Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wnosząc o odrzucenie skargi wskazał, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie przedstawienia, czy też nieprzedstawienia propozycji pracy/służby, wydawane na podstawie przepisów wprowadzających KAS, nie ma charakteru decyzji administracyjnej, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. , a co za tym idzie w sprawie brak jest kognicji sądów administracyjnych. Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, iż zgodnie z art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Z powołanej normy z art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS wynika zatem możliwość przedstawienia funkcjonariuszowi propozycji służby lub propozycji zatrudnienia, na co wskazuje użyty w tym przepisie zwrot "odpowiednio", a jaka to będzie propozycja prawodawca pozostawił uznaniu organu.. Ponadto, co istotne z treści art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadzającej KAS wynika, że ustawodawca przewidział także możliwość nieprzedstawienia żadnej z tych propozycji, co skutkuje wygaśnięciem stosunku służbowego najpóźniej z dniem 31 sierpnia 2017 r. W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy, organ dopełnił obowiązku, o którym art. 165 ust. 7 w zw. z art. 170 ust. 1 pkt 1 przepisów wprowadzających ustawę o KAS, informując skarżącego, pismem dnia 30 maja 2017 r., że nie zostanie mu przedstawiona propozycja określająca nowe warunki zatrudnienia, a co za tym idzie jego stosunek służbowy ulega wygaszeniu z dniem 31 sierpnia 2017 r. Ponadto, co istotne doręczona funkcjonariuszowi celnemu, na podstawie przepisów wprowadzających ustawę o KAS, informacja o wygaśnięciu stosunku służbowego skarżącego nie stanowi zatem aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie dotyczy ona bowiem bezpośrednio praw i obowiązków administracyjnoprawnych wynikających z przepisów prawa, a przede wszystkim pozostaje w sferze podległości służbowej – art. 5 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi. Nie sposób również dostrzec w niej cech decyzji, od której przysługiwałoby uprawnienie do złożenia środka zaskarżenia w trybie administracyjnym (pn. postanowienie NSA z dnia 21 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 2825/17, z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 2587/17). Przytoczone wyżej okoliczności przemawiają, w ocenie Sądu, za tym, że doręczona skarżącemu informacja o nieprzedstawieniu mu warunków zatrudnienia, a co za tym idzie wygaśnięcia jego stosunku służbowego, z mocy prawa, z dniem 31 sierpnia 2017 r., czyniło zadość obowiązkom organu nałożonym art. 165 ust. 7 i art. 170 ust. 1 pkt 1 przepisów wprowadzających ustawę o KAS, nie stanowiąc jednocześnie czynności, od której przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a skoro tak, to nie przysługuje również skarga na bezczynność organu w tym zakresie. W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną. e.o.