III SAB/Łd 38/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), , Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie załatwienia wniosków: 1) z dnia 8 września 2013r. i 22 lutego 2014r., dotyczących "przywrócenia treści mapy zasadniczej zgodnie z ostateczną decyzją [...]. w temacie umieszczenia napisu granica sporna"; 2) z dnia 25 marca 2014r. dotyczącego "przywrócenia treści mapy zasadniczej zgodnie z zarysem pomiarowym z 1996r. przez ujawnienie punktu 1402 i przywrócenie punktu 803"; 3) z dnia 11 maja 2013r. i 26 maja 2014r. dotyczących "wyłączenia z powiatowego zasobu geodezyjnego nielegalnie przyjętego operatu geodety J". 1) zobowiązuje Starostę [...] do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie powyższych wniosków skarżącego w terminie 30 dni, od dnia doręczenia akt organowi; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny. W dniu [...] (data wpływu skargi do organu) T. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na "bezczynność organu [...] w sprawie znak; [...]". W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że wnosi skargę na niezałatwienie sprawy w terminie za pismem organu, tj. Głównego Geodety Kraju z dnia [...], znak; [...] przez [...]. Pismo to, jak wskazał dotyczy spraw w związku ze złożonymi przez niego wnioskami do SŁW, tj.: 1) z dnia [...] i [...], dotyczących "przywrócenia treści mapy zasadniczej zgodnie z ostateczną decyzją [...] z [...] w temacie umieszczenia napisu granica sporna"; 2) z dnia [...] dotyczącego "przywrócenia treści mapy zasadniczej zgodnie z zarysem pomiarowym z 1996r. przez ujawnienie punktu 1402 i przywrócenie punktu 803"; 3) z dnia [...] i [...] dotyczących "wyłączenia z powiatowego zasobu geodezyjnego nielegalnie przyjętego operatu geodety J.". Wobec niezałatwienia wskazanych powyżej spraw przez [...] na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) -dalej p.p.s.a., skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci: 1) pisma z dnia [...], znak; [...], 2) wniosków z dnia [...] i [...], 3) wniosku z dnia [...], 4) wniosków z dnia [...] i [...]. Wskazując natomiast na wyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu, tj. zażalenie z dnia [...] skierowane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] na podstawie art. 37 K.p.a., wniósł o uwzględnienie skargi, wyznaczenie terminu na załatwienie sprawy i skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 155 w zw. z art. 8 § 1 p.p.s.a. Do skargi skarżący załączył pismo Starosty [...] Wschodniego z dnia [...] oraz wnioski z dnia [...],[...],[...][...]. i [...] (k nr 4-9 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Starosta [...] Wschodni wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do meritum skargi Starosta [...] Wschodni wskazał, że wniosek T. G. o przywrócenie treści mapy zasadniczej działek nr 71 i nr 155 nie może zostać uwzględniony, gdyż mapa zasadnicza podlega bieżącej aktualizacji w oparciu o prace geodezyjne i kartograficzne przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zmiana treści mapy zasadniczej w obszarze działek nr 71 i nr 155 nastąpiła w wyniku wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych polegających na podziale działki nr 155. W ramach tej pracy wykonany został nowy pomiar budynków na działkach nr 71 i nr 155. W wyniku tego pomiaru dotychczasowe położenie budynków leżących przy granicy działek nr 71 i nr 155 uwidocznione na mapie ewidencyjnej i zasadniczej uległo zmianie i w chwili obecnej jest zgodne ze stanem na gruncie. Decyzją z dnia [...], nr [...] Burmistrz Miasta [...] zatwierdził podział nieruchomości - działki nr 155, z którą graniczy działka nr 71- stanowiącą własność T. G. na działki o nr 155/1 i nr 155/2. Załącznikiem do decyzji zatwierdzającej podział była mapa sytuacyjna do celów prawnych z projektem podziału nieruchomości, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] pod nr [...]. Przedmiotową decyzją został zatwierdzony wyłącznie przebieg granicy pomiędzy nowopowstałymi działkami, tj. działką nr 155/1 i 155/2. Granica pomiędzy działkami nr 71 i nr 155 do podziału została przyjęta na podstawie danych ujawnionych w operacie ewidencji gruntów i budynków i nie była przedmiotem ww. decyzji. Ponadto, organ wskazał, że kwestia przywrócenia treści mapy zasadniczej została już rozstrzygnięta postanowieniem Starosty [...] Wschodniego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w zakresie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej poprzez usunięcie zapisu na mapie zasadniczej pt. "granica sporna". Przedmiotowe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...], nr [...]. Sprawa dotycząca ujawnienia punktu granicznego "803" oraz zmiany położenia granicy między działką nr ew. 71, położoną przy ul. A 27 a działkami o nr 155/1 i nr 155/2 położonymi przy ul. A 29, została rozpatrzona decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...], nr [...], która została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę na decyzję organu II instancji. Odnosząc się do wniosku o wyłączenie z powiatowego zasobu geodezyjnego punktów: 200, 204, 209, 211, 212 oraz 1454 i 1455 organ administracji podkreślił, że sprawa wyłączenia z powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego punktów: 200, 204, 209, 211, 212 oraz punktów przyjętych operatem geodety T. J., została rozstrzygnięta postanowieniem Starosty [...] Wschodniego z dnia [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie "(...) wyłączenia z powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operatu rozgraniczeniowego wykonanego przez "A" nielegalnie przyjętego do zasobu dnia 11 sierpnia 2010 r. pod nr [...] (...)". [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W wyniku złożonej skargi na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę zostały przekazane przez organ II instancji w dniu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Sąd nie wyznaczył jeszcze terminu rozprawy w przedmiotowej sprawie Zdaniem organu na wszystkie zgłaszane żądania, T. G. otrzymał wielokrotnie odpowiedzi, co potwierdza materiał zgromadzony w aktach. W dniu [...] do akt sprawy wpłynął wniosek T. G. o wymierzenie organowi grzywny i przeprowadzenie dowodu z załączonych do wniosku dokumentów, tj. pisma Głównego Geodety Kraju z dnia [...] decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] pisma z dnia [...] i z dnia [...] skierowanych do PODGiK w [...] , pisma Starosty [...] Wschodniego z dnia [...], zarysu pomiarowego z 1986r. i 2011r., wniosku o wydanie odpisu dokumentu z akt księgi wieczystej z dnia [...] oraz wyciągu z KW [...]. W dniu [...] do akt sprawy wpłynęło kolejne pismo procesowe skarżącego zawierające wniosek dowodowy/wniosek o wymierzenie organowi grzywny. Do wniosku skarżący załączył zażalenie z dnia [...], decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] wraz z mapą sytuacyjną do celów prawnych z projektem podziału, mapę z dnia [...],decyzję [...] WINGiK w [...] z dnia [...], pismo [...] WINGiK w [...] z dnia [...], postanowienie SKO w [...] z dnia [...] (k nr 63-73 akt sądowych). W dniu [...] do akt sprawy wpłynęło kolejne pismo procesowe skarżącego zawierające wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci dwóch skarg z dnia [...] skierowanych do [...] WINGiK w [...] i do [...]. Na rozprawie pełnomocnik organu administracji wniósł o oddalenie skargi wskazując, że poza pismem z dnia [...] nie ma żadnych innych rozstrzygnięć w zakresie wniosków, których dotyczy przedmiotowa skarga na bezczynność. W dniu [...] do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe skarżącego zatytułowane "wniosek dowodowy" o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci "skargi na podstawie art. 227 K.p.a. skierowanej do Głównego Geodety Kraju z dnia 29 listopada 2014r. na [...] WINGiK w sprawie znak; [...] objętej sprawą o sygn. III SAB/Łd 38/14 wskutek okoliczności prawnych za postanowieniem z dnia [...], znak [...]. Do wniosku skarżący załączył skargę z dnia [...] oraz postanowienie z dnia [...]. W dniu [...] do akt sprawy wpłynęło pismo pełnomocnika organu wraz załączoną dokumentacją potwierdzającą, jak stwierdził pełnomocnik, iż na każde pismo skarżącego została udzielona przez organ odpowiedź w terminach przewidzianych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)-dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4, to jest wówczas, gdy organy administracyjne mają obowiązek wydania decyzji, postanowień (na które służy zażalenie, kończących postępowanie administracyjne lub rozstrzygających sprawę co do jej istoty) bądź innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Stosownie do art. 149 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednak o uwzględnieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można mówić nie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 zdanie drugie sąd, uwzględniając skargę, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a stosownie do art. 149 § 2 w przypadku uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny. W konsekwencji, uwzględnieniem skargi w rozumieniu art. 149 jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, publ. Baza orzeczeń CBOIS). Należy wyjaśnić, że w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sąd administracyjny, na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania administracyjnego, ocenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na podstawie tej oceny, stosownie do okoliczności sprawy, podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o bezczynności organu można mówić wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy organ nie podjął żadnych czynności, jak i takiej, gdy czynności zostały wprawdzie podjęte, ale organ nie zakończył go stosownym aktem. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie niepodejmowania określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu lub czynności. W zakresie dopuszczalności przedmiotowej skargi wskazać należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Z treści powyższego przepisu wynika, że przesłanka dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność, polegającą na niewydaniu w terminie decyzji, sprowadza się do tego, że skarżący obowiązany jest, przed wniesieniem skargi, do wyczerpania środków prawnych przewidzianych w art. 37 § 1 K.p.a., tzn. winien wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Analiza akt niniejszej sprawy upoważnia do stwierdzenia, że skarżący spełnił wszelkie warunki formalne warunkujące skuteczność wniesienia skargi na bezczynność. Skarżący w piśmie z dnia [...] (data wpływu do organu – [...]) wniósł do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] pismo zatytułowane "zażalenie na bezczynność", a w dniu [...] wniósł skargę skierowaną do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji. W ocenie sądu pismo to wyczerpało tryb z art. 37 § 1 K.p.a. Spełnienie przez skarżącego warunku formalnego warunkującego skuteczność wniesienia skargi do sądu nastąpiło bowiem, pomimo bardzo krótkiego okresu od daty wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia do dnia wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wypowiadał się w wydawanych orzeczeniach, że nie ma znaczenia jaki okres upłynął pomiędzy zażaleniem wniesionym w trybie art. 37 § 1 k.p.a. a skargą do sądu administracyjnego. Zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., nie ma charakteru środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Służy ono jedynie zakwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy (art. 35 i art. 36 k.p.a.). Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter incydentalny (wpadkowy), nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Niezależnie zatem od pozytywnego lub negatywnego stanowiska organu wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu. Z tych też względów, złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. stanowi wyłącznie warunek formalny do wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu. W sprawach bezczynności organu istotne znaczenie ma nie tyle sposób rozpatrzenia zażalenia złożonego w trybie art. 37 k.p.a., ale sam fakt dopełnienia takiej czynności przez stronę. Złożenie takiego zażalenia, przed wniesieniem skargi wywiera więc skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a. W sprawach skarg na bezczynność nie ma zatem znaczenia, jaki okres upłynął pomiędzy zażaleniem wniesionym w trybie art. 37 § 1 k.p.a. a skargą do sądu administracyjnego. Warunkiem formalnym skargi jest bowiem wyłącznie złożenie takiego zażalenia (por. postanowienie NSA z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OZ 893/13, postanowienie NSA z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt II GSK 2367/14, publ. Baza Orzeczeń CBOIS). Wobec powyższego przypomnieć należy, że instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy organ nie podjął żadnych czynności, jak i takiej, gdy czynności zostały wprawdzie podjęte, ale organ nie zakończył go stosownym aktem. Oceniając powyższe okoliczności Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Jak wynika z art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a § 1 k.p.a.). W świetle zaś art. 104 k.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Natomiast zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego sprawy sąd doszedł do przekonania, że [...] pozostawał w sprawie bezczynny. Jak wynika z akt sprawy, skarżący złożył do organu następujące wnioski: 1) z dnia [...] i [...], dotyczące "przywrócenia treści mapy zasadniczej zgodnie z ostateczną decyzją [...] z [...] w temacie umieszczenia napisu granica sporna"; 2) z dnia [...] dotyczące "przywrócenia treści mapy zasadniczej zgodnie z zarysem pomiarowym z 1996r. przez ujawnienie punktu 1402 i przywrócenie punktu 803"; 3) z dnia [...] i [...] dotyczące "wyłączenia z powiatowego zasobu geodezyjnego nielegalnie przyjętego operatu geodety Ja.". Należy podkreślić, że zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, załatwienie sprawy w wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (§ 3). W niniejszej sprawie – jak wynika z akt – przedstawione powyżej wnioski nie zostały przez organ administracji rozpoznane w określonym czasie i w odpowiedniej formie. Na rozprawie pełnomocnik organu administracji potwierdził, że poza pismem [...] z dnia [...] nie ma żadnych innych rozstrzygnięć w zakresie wniosków, których dotyczy przedmiotowa skarga na bezczynność. Również doręczona do sądu w dniu [...], dokumentacja nie zawiera rozstrzygnięć (oprócz pisma z dnia [...]) dotyczących konkretnie wniosków wskazanych w niniejszej skardze. Tymczasem co należy przypomnieć o bezczynności organu można mówić wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy organ nie podjął żadnych czynności, jak i takiej, gdy czynności zostały wprawdzie podjęte, ale organ nie zakończył go stosownym aktem. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu lub czynności. Pismo wyjaśniające z dnia [...], w świetle wskazanych powyżej przepisów regulujących tryb i sposób rozpoznania wniosków strony, nie może być uznane za prawem przewidziane działanie organu w celu załatwienia wskazanych w skardze wniosków. Niestety również żadne wcześniejsze rozstrzygnięcia spornych kwestii (czego dotyczy przekazana sądowi w dniu [...], dokumentacja) , nawet tych co do których sąd wydał stosowane orzeczenia ( o czym wiadomo Sądowi z urzędu) , nie zwalniają organu od podjęcia wymaganych działań i ich zakończenia stosownym, uzależnionym od okoliczności sprawy, rozstrzygnięciem wskazanym w cytowanych wyżej przepisach. Reasumując podkreślić należy, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest fakt, że żądanie strony zawarte we wskazanych w niniejszej skardze wnioskach jest tożsame z żądaniami przedstawionymi przez skarżącego w innych jego wnioskach. Obowiązkiem organu jest bowiem rozstrzygnięcie każdego wniosku strony, a w sytuacji gdy ma wątpliwości co do jego treści wezwanie strony do sprecyzowania żądania (tak też WSA w Łodzi w prawomocnym wyroku w sprawie sygn. akt III SAB/Łd 14/14 dot. T. G.). Sąd, oceniając natomiast aktywność organu w trakcie prowadzonego postępowania, doszedł do przekonania, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z art. 149 § 1 p.p.s.a. wynika, że uwzględniając skargę na bezczynność jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie wprowadzony został ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34 poz. 173 z 2011 r.), która weszła w życie z dniem 17 maja 2011 r. Jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w tezie wyroku z dnia 8 października 2013r. sygn. II SAB/Bk 65/13 ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Każda bezczynność lub przewlekłość postępowania jest bowiem naruszeniem prawa. Nie można jednak przyjąć, że w każdej bezczynności lub przewlekłości mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu lekceważenia wnioskodawcy, czy też innych rażących naruszeń prawa. Wskazać w tym miejscu wypada, że organ rozpoznał podobne wnioski skarżącego ( z innej daty), a sprawy te były nawet przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu (por. wyrok w sprawie sygn. akt. III SA/Łd 252/14, III SA/Łd 472/14, sygn. akt III SA/Łd 473/14). W okolicznościach niniejszej sprawy organ uznał, że wystarczy załatwienie wskazanych w przedmiotowej skardze wniosków poprzez wydanie w dniu [...] pisma informującego o wcześniejszych rozstrzygnięciach dotyczących podobnych lub nawet identycznych wcześniej złożonych wniosków. W tym miejscu godzi się zauważyć , że każda bezczynność lub przewlekłość postępowania jest naruszeniem prawa, nie można jednak przyjąć, że w każdej bezczynności lub przewlekłości mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. Ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy. W rozpoznawanym przypadku na niezałatwienie sprawy w określonym czasie i prawem przewidzianej formie znaczny wpływ mała więc postawa samego skarżącego, który ustawicznie składa w [...] bardzo dużą ilość różnych wniosków i załączników do nich, w zasadzie o bardzo podobnej treści i dotyczących tych samych lub podobnych kwestii, przyczyniając się niejako do dezorientacji organu. Obowiązkiem organu jest jednak przyjmowanie korespondencji na bieżąco i niezwłoczne nadawanie biegu pismom stron postępowań administracyjnych. W sytuacji gdy organ ma wątpliwości co do treści pisma (wniosku) ma obowiązek wezwać stronę do sprecyzowania treści żądania. Wszczęte zaś wnioskiem strony postępowanie administracyjne w określonej sprawie, co do której obowiązujące regulacje czynią dany organ, do którego wniosek skierowano, właściwym i kompetentnym winno być przeprowadzone i zakończone w formie i czasie prawem przewidzianym. Nie spełniają tego warunku pisma informacyjne przesyłane do skarżącego. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W tej sprawie organ nie rozpoznał wskazanych powyżej wniosków strony w formie i czasie prawem przewidzianym, a więc [...] na dzień rozpoznawania sprawy ze skargi T. G. pozostawał w bezczynności. Sąd kierując się treścią powyższego przepisu art. 149 § 1 p.p.s.a. oraz mając na względzie niedopuszczalność przesądzania wyniku sprawy, sformułował obowiązek organu jako obowiązek załatwienia wniosków skarżącego i w tym celu zakreślił organowi 30 – dniowy termin na załatwienie wniosków liczony od dnia doręczenia akt organowi, stosownie do treści art. 286 § 2 p.p.s.a. W okolicznościach niniejszej sprawy sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny. Z tych względów na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. wniosek oddalił. W świetle powyższego, na podstawie wskazanych powyżej przepisów sąd orzekł, jak w sentencji. b.a.