III SAB/Łd 4/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w przedmiocie zażalenia na nieskierowanie do sądu wniosku o ukaranie postanawia - odrzucić skargę. W dniu 13 grudnia 2014 r. Z. S. złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł.. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej odrzucenie wskazując, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a ponadto nie czyni zadość wymaganiom wskazanym w art. 57 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Sprawami sądowoadministracyjnymi są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których z mocy odrębnych ustaw stosuje się przepisy p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej, ich bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, ale tylko w przypadkach o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a. Bezczynność może zatem dotyczyć jedynie sytuacji, w których organ nie wydaje decyzji administracyjnych, niektórych postanowień (wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających co do istoty, w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie), nie podejmuje innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz nie wydaje pisemnej interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę sądu administracyjnego w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego skarga podlega odrzuceniu. Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. Z pisma podkomisarza M B z dnia 30 grudnia 2014 r. wynika, że w piśmie z dnia 19 maja 2014 r. skarżący wniósł zastrzeżenia do trzech spraw prowadzonych w VII KP KMP w Ł oraz żądanie zwrotu ponad 25 000 zł za koszty, jakie poniósł w związku z korespondencją do organów ścigania. Skarżący był wielokrotnie informowany o tym, że policja nie ma podstaw do zwrotu pieniędzy, a obywatel nie ma obowiązku kierowania pism do organów państwa. Każda osoba robi to z własnej woli. Sprawa, o której zawiadomił skarżący w korespondencji z dnia 19 maja 2014 r. została zarejestrowana w KMP w Ł pod. [...]. Uznano, że jest to zażalenie na nieskierowanie do sądu wniosku o ukaranie w trzech sprawach prowadzonych w VII KP KMP w Ł. i przesłano ją do Wydziału Prewencji KMP w Ł. w celu rozpatrzenia w trybie przepisów odwoławczych ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 395 ze zm.), zwanej dalej K.p.w., o czym skarżący został zawiadomiony pismem z dnia 11 czerwca 2014 r. Sprawy te zostały ostatecznie zakończone wydaniem przez Komendanta Miejskiego Policji w Ł. postanowienia o niezasadności zażalenia. Postępowanie [...] dotyczyło złośliwego niepokojenia skarżącego w okresie 29 listopada – 2 grudnia 2013 r. poprzez otwieranie drzwi przez n/n sprawców i zostało zakończone w dniu 13 czerwca 2014 r. Postępowanie [...] dotyczyło złośliwego niepokojenia skarżącego w okresie 27 lutego – 4 marca 2014 r. w nieustalony sposób przez T. i D. P. Zostało zakończone w dniu 13 czerwca 2014 r. Postępowanie [...] dotyczyło złośliwego niepokojenia skarżącego w okresie 5 – 6 marca 2014 r. w nieustalony sposób przez T. i D. P. i zostało zakończone w dniu 18 czerwca 2014 r. Przedmiotem skargi są więc kwestie związane z czynnościami wyjaśniającymi przeprowadzanymi przez Policję, w tym w sprawie o czyny mogące stanowić wykroczenia, które według skarżącego, mieli popełnić T. i D. P. oraz nieustaleni sprawcy. Pismo skarżącego z dnia 19 maja 2014 r., którego dotyczy zarzucana w skardze bezczynność, zostało natomiast zakwalifikowane jako zażalenie na niewniesienie do sądu wniosku o ukaranie. Zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami K.p.w. postępowanie w sprawach o wykroczenia toczy się według przepisów tej ustawy oraz przepisów Kodeksu postępowania karnego (art. 1 § 1 i 2). Czynności wyjaśniające prowadzone przez Policję, niewniesienie wniosku o ukaranie do sądu rejonowego w sprawie wykroczenia oraz rozpoznanie zażalenia na niewniesienie wniosku o ukaranie, o jakim stanowi art. 56a K.p.w., nie podlegają w świetle powyżej przytoczonych przepisów p.p.s.a. właściwości sądów administracyjnych. Nie należą do żadnych z wymienionych powyżej kategorii aktów. Nie są to czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podobnie nadzór nad czynnościami wyjaśniającymi sprawowany przez organ nadrzędny, postępowanie mandatowe prowadzone przez Policję oraz nadzór nad tym postępowaniem nie podlegają kontroli sądów administracyjnych. Brak jest więc podstawy prawnej do uznania, że postępowanie, którego dotyczy niniejsza skarga, dotyczy sprawy administracyjnej, tj. indywidualnej sprawy z zakresu administracji państwowej. Sprawę administracyjną stanowi bowiem przewidziana w przepisach materialnego prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji stosunku administracyjnego. Skarga na bezczynność organu wnoszona do sądu administracyjnego ma natomiast na celu zdyscyplinowanie organu administracji publicznej do wydania aktu administracyjnego kończącego sprawę. K.p.w. nie przewiduje tymczasem, by wydane w tym postępowaniu rozstrzygnięcia były w ogóle zaskarżalne do sądu administracyjnego. Co więcej, z K.p.w. wynika, że pokrzywdzony może samodzielnie wnieść wniosek o ukaranie do właściwego miejscowo sądu rejonowego, o czym stanowi art. 27 tej ustawy, na zasadach określonych w tym przepisie, czyli do sądu powszechnego a nie do sądu administracyjnego. Sprawa niniejsza nie podlega zatem w świetle p.p.s.a. oraz ustaw szczególnych kognicji sądu administracyjnego. W związku z tym skarga ta jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Odrzucenie skargi przez sąd jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., sąd orzekł jak w postanowieniu. e.o.