III SAB/Łd 48/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w osobie: Sędziego NSA – Teresy Rutkowskiej po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R., M. R., Z. J., J. J., J. G., D. T.-G., K. L., M. B.-L. na bezczynność Rady Miejskiej w A. w przedmiocie zaliczenia drogi do kategorii dróg publicznych postanawia odrzucić skargę R.A. III SAB/Łd 48/09 Uzasadnienie Pismem z dnia 16 sierpnia 2009 r. Z. R., M. R., Z. J., J. J., J. G., D. T.-G., K. L., M. B.-L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę (wniosek) "o zobowiązanie Rady Gminy A. do podjęcia działań w celu nadania działce (drodze) nr 66, położonej w miejscowości S., Gmina A., figurującej w Rejestrze Gruntów jako własność Skarbu Państwa, statusu drogi publicznej (gminnej)". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując przede wszystkim na jej niedopuszczalność w związku z niewyczerpaniem przez skarżących trybu określonego w art. 101a ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 Nr 142, poz. 1591 ze zm.) [dalej ustawa o samorządzie gminnym]. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 września 2009 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie wyczerpania trybu z art. 101a ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez wezwanie organu, przed wniesieniem skargi, do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie skarżący, pismem z dnia 5 października 2009 r. wyjaśnili, że w aktach sprawy znajdują się już odmowne odpowiedzi Rady Gminy w A. w sprawie uznania działki nr 66 za drogę gminną. W dniu 12 października 2009 r. do sądu wpłynęło ponadto pismo K. L. i M. B.-L., w którym skarżący wyjaśniają, że wskazywane odmowne odpowiedzi Rady Gminy w A. skutkowały ze strony skarżących wniesieniem skarg do Wojewody Łódzkiego, co – jak zaznaczyli skarżący – traktować należy jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez Radę Gminy w A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a.], skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Powyższe oznacza, iż warunkiem przesądzającym o skutecznym złożeniu skargi do sądu jest wyczerpanie wszystkich możliwych, służących stronie środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy przy tym rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Rady Miejskiej A. w przedmiocie niepodjęcia uchwały w sprawie zaliczenia drogi do kategorii dróg lokalnych. Skarżący wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą uchwałę nie wyczerpali jednakże wszystkich środków zaskarżenia przysługujących w sprawie. W tym miejscu należy bowiem wskazać, iż środki zaskarżenia warunkujące dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego w przypadku bezczynności organów jednostek samorządu terytorialnego szczebla gminnego zostały uregulowane w treści art. 101a ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 Nr 142, poz. 1591 ze zm.) [dalej ustawa o samorządzie gminnym]. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepis art. 101a ust. 1 cytowanej ustawy stanowi natomiast, że przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Jak wynika z brzmienia powołanych przepisów ustawy o samorządzie gminnym, ustawodawca uzależnił wniesienie skargi na bezczynność organu gminy do sądu administracyjnego od bezskutecznego wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Zgodnie z art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a., skargę wnosi się wówczas w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. w tym zakresie m.in. uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 roku, sygn. akt II OPS 2/07, publ. ONSAiWSA 2007/3/60). Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie wystąpili wprost do Rady Miejskiej w A. z wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego w trybie, o którym mowa w art. 101a ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W związku z powyższym nie sposób uznać, iż skarżący wyczerpali w stosunku do Rady Miejskiej w A. środki zaskarżenia przysługujące w ramach postępowania przed organem administracji. Wskazać w tym miejscu należy dla porządku, że w aktach sprawy znajdują się – na co też wskazują sami skarżący w odpowiedzi na wezwanie do wykazania wyczerpania trybu określonego w art. 101a ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym – pisma Z. i M. R. oraz K. L. i M. B.-L. z dnia 15 czerwca 2009 r., kierowane jednakże do Wojewody Łódzkiego i mające charakter skargi na pismo Rady Miejskiej w A. z dnia 29 maja 2009 r. i decyzję odmawiającą pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżących (odpowiednio pismo Z. i M. R.) i skargi na L. P. oraz Radę Miejską w A. w związku z uchylaniem się od wypełnienia obowiązku zapewnienia dojazdu z drogi publicznej (pismo K. L. i M. B.-L.). W ocenie Sądu, pisma te nie mogą być jednakże w żadnym razie uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przede wszystkim należy zauważyć, iż pisma te kierowane są do Wojewody Łódzkiego, a nie do Rady Miejskiej w A., a ponadto skarżący wyraźnie określają je jako skargi na działalność Rady Miejskiej w A. i skargi na L. P. (Przewodniczącego Rady Miejskiej w A.). Tymczasem prawidłowo dokonane wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego musi nie tylko zostać sporządzone w formie pisemnej i przesłane do właściwego organu, który pozostaje w bezczynności w związku z niepodjęciem czynności nakazanych prawem, ale również wskazywać dokonane naruszenia interesu prawnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2002 roku o sygn. akt IV SA 3595/01 czy z dnia 9 listopada 1995 roku o sygn. akt II SA 1933/95). Reasumując, Sąd uznał, iż występując do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na bezczynność Rady Miejskiej w A. w przedmiocie niepodjęcia uchwały w sprawie zaliczenia drogi do kategorii dróg publicznych skarżący nie wyczerpali środków zaskarżenia, o których mowa w art. 101a ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skargę taką zatem, zgodnie z przepisami art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 101a ust. 1 i art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, należało uznać za niedopuszczalną i w konsekwencji podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.