III SAB/Łd 49/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi P.M., S.M., M.G. i A.G. na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. w przedmiocie rozpoznania skargi na działania radcy prawnego postanawia: odrzucić skargę. U.K. P.M., S.M., M.G. i A.G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. w przedmiocie rozpoznania skargi na działania radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 3 października 2013 r., sygn. akt VI SAB/Wa 142/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, według właściwości miejscowej. W odpowiedzi na skargę Rzecznik Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność. Z ostrożności procesowej, w przypadku uznania przez Sąd, iż skarga jest dopuszczalna, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 3 p.p.s.a., ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie, z treści wniesionej skargi wynika, że dotyczy ona bezczynności Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. w przedmiocie skargi na działania radcy prawnego. Dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na bezczynność uzależniona jest przede wszystkim od ustalenia, czy sprawa, której bezczynność dotyczy ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej i podlega kognicji sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, niniejsza sprawa powyższego warunku nie spełnia. Postępowania w sprawach dyscyplinarnych podlegają kognicji sądu administracyjnego tylko w przypadku, gdy przepisy szczególne tak stanowią. Sądową kontrolą objęte zostały orzeczenia dyscyplinarne wydawane w postępowaniach dyscyplinarnych w odniesieniu do niektórych kategorii podmiotów m.in. policjantów (art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - Dz. U. Nr 7, poz. 58 ze zm.), funkcjonariuszy celnych (art. 74 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. - O Służbie Celnej - Dz. U. Nr 156, poz. 1641 ze zm.). Podkreślić przy tym także należy, iż ustawodawca objął tylko niektóre podmioty możliwością wniesienia skargi do sądu administracyjnego np. policjanci, funkcjonariusze celni, a jednocześnie inne podmioty, m.in. korporacje radców prawnych, możliwości takiej pozbawił. Powyższe wynika z faktu, iż ustawa o radcach prawnych nie przewiduje w swej treści skargi do sądu administracyjnego. Art. 62 2 ust. 1 ustawy o radcach prawnych w odniesieniu do orzeczeń dyscyplinarnych wobec radców prawnych wyraźnie stanowi, iż od orzeczenia wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny stronom przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego. Jest to jedyna droga zaskarżenia prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego po wyczerpaniu wewnątrzkorporacyjnego postępowania, które regulują przepisy rozdziału 6 cyt. ustawy o radcach prawnych. Niedopuszczalna jest zatem skarga na bezczynność organu, którego orzeczenia nie podlegają kontroli sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt II GSK 219/07; postanowienie WSA w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SAB/Kr 12/12 – www.cbois.nsa.gov.pl). Z powyższych względów skargę na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł., w sprawie, która nie odpowiada wymogom określonym w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a., należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. U.K.