III SAB/Łd 7/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.M. na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w sprawie z wniosku Z.M. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Z. z [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanowił: odrzucić skargę. Z.M. złożył w dniu 21 lutego 2005 r. skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w postępowaniu o wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego z lokalu nr 20 przy ul. A 11 w Z. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi toczyło się już postępowanie z jego skargi, zakończone wyrokiem z dnia 13 września 2004 r., którego przedmiot pozostaje w związku z istotą niniejszej sprawy. Z akt sprawy rozstrzygniętej wskazanym wyrokiem z 13 września 2004 r. (sygn. akt 3 II SA/Łd 634/03) wynika, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] oraz stwierdził nieważność, wydanej po wznowieniu postępowania, decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] nr [...] o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego. Od dnia wydania ww. wyroku Prezydent Miasta Z. nie podjął, w ocenie skarżącego, żadnych czynności w celu załatwienia wniosku o wznowienie postępowania rozstrzygniętego decyzją z [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 lutego 2005 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez wykazanie, iż wyczerpał środek zaskarżenia na bezczynność organu administracji przez złożenie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący otrzymał powyższe zarządzenie w dniu 8 marca 2005 r. W dniu 10 marca 2005 r. Z.M. wniósł o "wycofanie skargi z dnia 21 lutego 2005 r." z uwagi na "braki formalne skargi niemożliwe do usunięcia na obecnym etapie sprawy". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu albowiem przed jej wniesieniem nie zostało złożone zażalenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a.. W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – p.p.s.a. – skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Przed rozpoznaniem skargi sąd ustala zatem w pierwszej kolejności, czy skarżący wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia. Stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Uznając zażalenie za uzasadnione, ww. organ wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2 k.p.a.). W niniejszej sprawie skarżący – co wprost wynika z treści pisma z 10 marca 2005 r. – nie wyczerpał dostępnych środków prawnych w administracyjnym toku instancji tj. trybu z art. 37 § 1 k.p.a., a zatem nie dopełnił wskazanego w art. 52 § 1 p.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi. W tym stanie sprawy bezprzedmiotowe jest merytoryczne rozpatrywanie wniosku skarżącego o cofnięcie skargi. Rozstrzygnięcie tego wniosku i umorzenie postępowania sądowego może nastąpić tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie. Gdy natomiast skarga dotknięta jest brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu, sąd administracyjny ogranicza się do jej odrzucenia. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.