III SAB/Łd 8/14

Dnia 25 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Starosty [...] Wschodniego w przedmiocie załatwienia w terminie sprawy dotyczącej wznowienia postępowania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. a.ł. W piśmie opatrzonym datą "17 lutego 2014 roku" T. G. zawarł skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Starosty [...] Wschodniego w przedmiocie załatwienia w terminie sprawy dotyczącej wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] Wschodni wniósł o oddalenie skargi wskazując, że pismem opatrzonym tą samą datą, tj. "17 lutego 2014 roku" skarżący działając na podstawie art. 37 K.p.a. wniósł zażalenie na bezczynność Starosty [...] Wschodniego skierowane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powołanego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Starosty [...] Wschodniego jest uprzednie wniesienie przez stronę skarżącą do organu wyższego stopnia zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Analiza akt niniejszej sprawy wskazuje natomiast, że skarżący wniósł takie zażalenie skierowane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. za pośrednictwem Starosty [...] Wschodniego w dniu 19 lutego 2014 roku (data wpływu pisma do organu) i w tej samej dacie wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Starosty [...] Wschodniego. Należy wskazać, iż Kodeks postępowania administracyjnego umożliwia stronom postępowania administracyjnego zaskarżenie do organu wyższego stopnia bezczynności organu administracji publicznej (art. 37 K.p.a.). Organ wyższego stopnia może wyznaczyć dodatkowy termin na załatwienie sprawy, zarządzić wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 K.p.a). Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skargę zarówno na bezczynność danego organu, jak i na przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania. Skarga jest dopuszczalna niezależnie od pozytywnego, czy negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia. Uwzględniając konieczność wyczerpania wszelkich środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, przed skierowaniem skargi do sądu administracyjnego, należy ustalić, czy strona skutecznie skierowała zażalenie na bezczynność organu do organu wyższego stopnia. W tym kontekście istotny jest czas, jaki upłynął od dnia wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia, do dnia wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pismo z dnia 17 lutego 2014 roku zatytułowane "zażalenie na bezczynność" skierowane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. wpłynęło do organu, tj. Starosty [...] Wschodniego w dniu 19 lutego 2014 roku. Natomiast skarga na bezczynność Starosty [...] Wschodniego wpłynęła do organu w tej samej dacie, tj. 19 lutego 2014 roku. Należy przyjąć zatem, że w tym czasie organ nie zdążyłby nawet przekazać pisma do organu nadrzędnego, tj. właściwego do załatwienia zażalenia. Tym bardziej organ nadrzędny nie miał okazji, chociażby powziąć wiadomości o nieprawidłowościach, jakich dopuścić się miał – w ocenie skarżącego – Starosta [...] Wschodni. W ocenie sądu, skierowanie zażalenia na bezczynność organu w dniu skierowania skargi, nie może być uznane za wykorzystanie przez stronę skarżącą wszystkich środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. Dopuszczenie takiej możliwości czyniłoby przepis art. 37 k.p.a. zupełnie niecelowym, postępowanie zaś prowadzone przez organ odwoławczy – mające na celu dokonanie stosownych ustaleń zmierzających do wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, czy też podjęcia środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości – iluzorycznym i pozbawionym sensu. Katalog uprawnień organu wyższego stopnia przewidziany w art. 37 § 2 K.p.a. wymaga, aby organ ten mógł choćby zapoznać się z treścią zażalenia, co pozwoliłoby organowi – w razie zasadności zażalenia – na wdrożenie procedur dyscyplinujących i eliminujących stwierdzone nieprawidłowości. Tymczasem wniesienie zażalenia w dniu złożenia skargi uniemożliwia podjęcie tych działań przez organ wyższego stopnia (por. postanowienie NSA z dnia 17 maja 2012r., sygn. akt I OSK 914/12, Lex nr 133624). Skoro więc do dnia wniesienia niniejszej skargi nie upłynął miesięczny termin, o którym mowa w art. 35 § 3 K.p.a., do rozpatrzenia zażalenia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł., to skargę na bezczynność Starosty [...] Wschodniego należy uznać za niedopuszczalną wobec niewyczerpania środka zaskarżenia zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 2 p.p.s.a, sąd skargę odrzucił. a.ł.