III SO/Łd 12/18

Dnia 14 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2018 roku wniosku W. U. o wymierzenie grzywny Zarządowi Lokali Miejskich w Ł. w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: 1. wymierzyć Gminie Miastu Ł.- Zarządowi Lokali Miejskich grzywnę w wysokości 300 ( trzysta) złotych za nieprzekazanie do sądu w terminie skargi W. U. z dnia 29 czerwca 2018 r; 2. przyznać adwokat K. G.-K. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w A. przy ul. A7, kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu W. U. i nakazać wypłatę powyższej kwoty adwokat K. G.-K. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W dniu [...] roku W.U. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o wymierzenie Ax. grzywny w trybie art. 55 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", z powodu niewywiązania się z obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. W odpowiedzi na złożony wniosek o wymierzenie grzywny, pełnomocnik Ax. w Ł. (dalej: "Ax.") w piśmie z dnia 27 września 2018 roku wniósł o oddalenie wniosku oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz uczestnika zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że złożony wniosek jest bezzasadny z uwagi na fakt, że przedmiot sprawy, a więc zakwaterowanie w lokalu mieszkalnym, należącym do mieszkaniowego zasobu gminy, odbywa się w drodze umowy cywilnoprawnej - nie jest więc objęty procedurą postępowania administracyjnego. Wniosek dotyczący najmu lokalu mieszkalnego oraz kwestie związane z najmem lokali komunalnych, reguluje generalnie prawo cywilne. Do sądu administracyjnego można więc skarżyć tylko uchwałę rady gminy w sprawie zakwalifikowania umieszczenia (ewentualnie skreślenia) na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu. W pozostałych kwestiach orzekają sądy powszechne. Pełnomocnik Ax. dodał ponadto, że w związku ze złożonym przez W.U. pismem z dnia 29.06.2018 r. zatytułowanym "skarga", Dyrektor Ax. udzielił mu pisemnej informacji w przedmiocie konieczności podjęcia czynności zmierzających do spłaty zadłużenia, co jest warunkiem niezbędnym do przedłużenia najmu lokalu socjalnego. W ocenie pełnomocnika Ax., udzielono zatem stronie niezbędnych wyjaśnień w zakresie złożonego pisma z 29.06.2018 r., a skarga nie została przekazana do sądu z uwagi na brak trybu administracyjnego w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek jest zasadny. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Natomiast w myśl art. 55 § 1 wskazanej ustawy, w razie niezastosowania się do tego obowiązku, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ww. ustawy. Uznać zatem należy, że powołane wyżej przepisy przewidują wyłącznie dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie grzywny, to jest stwierdzenie uchybienia przez organ terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na powody takiego stanu rzeczy. Natomiast wymierzając grzywnę, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku. Podkreślić również trzeba, iż ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu sądu, a jedynie jej górną granicę określono w art. 154 § 6 p.p.s.a., który stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Ax. (jednostka budżetowa Miasta Ł.), nie uczyniła zadość wymogowi przekazania skargi do sądu w terminie 30 dni od daty jej otrzymania. Skarga W.U. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wpłynęła do organu w dniu 29 czerwca 2018 roku roku – data ta wynika z kopii pisma złożonej razem z rozpoznawanym wniosku. Zatem organ obowiązany był najpóźniej do dnia 30 lipca 2018 roku przekazać sądowi przedmiotową skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Organ tego obowiązku nie zrealizował, nawet po złożeniu w dniu [...] roku wniosku w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Co więcej, organ udzielając odpowiedzi na rozpoznawany wniosek także nie przekazał skargi do sądu. Reasumując, uchybienie terminu przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do sądu jest niewątpliwe i trwa nadal. Natomiast to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość, bowiem zadaniem grzywny nie jest tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej, lecz także represyjnej i prewencyjnej. W niniejszej sprawie określając wysokość grzywny należało uwzględnić stan opóźnienia w realizacji obowiązku przekazania skargi, a także fakt, iż nadal nie został on przez organ usunięty. Odnosząc się natomiast do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na wniosek, wskazać należy, iż o dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego może rozstrzygać wyłącznie ten sąd, nie zaś organ za pośrednictwem którego powyższy środek prawny został wniesiony. Nawet uzasadnione przekonanie organu, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż np. sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych zarówno z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych, nie zwalnia organu od obowiązku jej przekazania, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, do sądu administracyjnego, albowiem, to nie organ, lecz sąd dokonuje oceny przekazanej mu skargi pod względem formalnym, a także pod kątem jej dopuszczalności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 01.06.2010 r. sygn. akt II GZ 105/10). Niedopuszczalne jest zatem dokonywanie przez organ, w zastępstwie uprawnionego do kontroli działalności administracji publicznej sądu administracyjnego, formalnej lub merytorycznej oceny skargi. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, należało uznać, że grzywna w kwocie 300 zł będzie adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku przekazania skargi i jednocześnie spełni cele, dla których została ustanowiona. Chociaż głównym celem grzywny jest doprowadzenie do tego, by organ przekazał sądowi administracyjnemu skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, to ma ona być również sankcją za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto, ma także pełnić funkcję prewencyjną, której celem jest zapobieżenie naruszeniom prawa w przyszłości. Mając powyższe na uwadze, sąd w oparciu o przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 postanowienia. Na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz art. 29 § 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. 2018.1184 ze zm.), a także § 4 ust 3 w zw. z § 21 ust 1 pkt 1) lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2016, poz. 1714 ze zm.) Sąd w pkt 2 sentencji wyroku przyznał adwokatowi K.G.–K. kwotę 295,20 zł (obejmującą podatek od towarów i usług) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. D.Cz.