I SA/Lu 10/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędzia WSA Małgorzata Fita Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Z. S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Ś. z dnia [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 rok w kwocie [...]zł. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] organ podatkowy pierwszej instancji ustalił Z. S. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2015 w kwocie [...] zł (po zaokrągleniu) za nieruchomość położoną w Ś., przy ul. W. Do opodatkowania przyjęto grunty pozostałe o powierzchni 389 m2 (stawka 0,40 zł/m2 - podatek 155,60 zł) oraz pozostałe budynki o powierzchni 169,10 m2 ( stawka 7,50 zł/m2 - podatek 1.268,25 zł). W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, że wysokość podatku ustalono uwzględniając treść ewidencji gruntów i budynków oraz złożoną przez podatnika informację podatkową i stosując stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach podatkowych. Od tej decyzji Z. S. złożył odwołanie zarzucając, że określanie zobowiązań publicznych przez organ administracji publicznej, który uzyskuje bezpośrednią korzyść majątkową uzależnioną od wysokości naliczonych zobowiązań jest rażąco sprzeczne z zasadami państwa prawnego i koliduje z zasadą praworządności wyrażoną w art. 24-25 K.p.a. nakazującą wyłączenie funkcjonariuszy organów od rozstrzygania spraw, które dotyczą ich interesów majątkowych. Odwołujący się zarzucił również, że podatek został ustalony nieprawidłowo, gdyż nieruchomość jest terenem budowy, od którego podatek nie jest naliczany. Wskazał, że powiadomił Starostwo Ś. o zamiarze wykonywania robót budowlanych, które rozpoczął i wystąpił o wydanie pozwolenia na wykonywanie innych robót budowlanych, którego dotychczas nie uzyskał. Stwierdził, że protokół oględzin jest nierzetelny oraz zawiera poświadczenie nieprawdy co do twierdzenia, że nie zostały rozpoczęte prace budowlane zmierzające do zmiany przeznaczenia tego obiektu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniając swoją decyzję wskazało, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849, z późn. zm.), dalej u.p.o.l. Podstawę wymiaru podatku stanowią, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193 poz. 1287, z późn. zm.) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Sprawa wymiaru Z. S. zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2015 za nieruchomość położoną w Ś., przy ulicy W. była już rozpatrywana przez organy obu instancji, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na nieuzasadnione przyjęcie niezmienionego stanu faktycznego w odniesieniu do okresu poprzedniego i odstąpienie od przeprowadzenia postępowania podatkowego. We wszczętym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. postępowaniu w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 r. dokonano ustaleń, które, w ocenie organu odwoławczego, uzasadniają przyjęty wymiar podatku od nieruchomości. Podatnik w złożonej informacji z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie podatku od nieruchomości i danych o nieruchomościach nie wykazał przedmiotu do opodatkowania zaznaczając, że działka nr [...] o powierzchni 389 m2 położona w Ś., przy ul. W. jest placem budowy. Przeprowadzone oględziny nieruchomości nie wykazały jednak zmian stanu budynku w odniesieniu do ustaleń kontroli w tym zakresie przeprowadzonej w październiku 2013 r. Z pisma Starosty Ś. z dnia 15 lipca 2015 r. wynika, że zgłoszenie zamiaru wykonywania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę i złożenie wniosku o wydanie pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku byłej wymiennikowni z jednoczesną adaptacją na aptekę i lokale użytkowe miały miejsce w roku 2013. Natomiast w dniu [...] została wydana decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, którą Wojewoda L. utrzymał w mocy, a skarga na decyzję Wojewody pozostaje do rozpatrzenia przez WSA. Organ odwoławczy wskazał, że prace remontowo-budowlane, adaptacyjne, czy też inne prace wykonywane dla celów przystosowania nieruchomości do prowadzenia określonej działalności gospodarczej nie powodują odstąpienia od obowiązku podatkowego od tej nieruchomości i nie uzasadniają odstąpienia od dokonania wymiaru zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości. Prowadzenie na tej nieruchomości prac budowlanych dla celów adaptacji budynku na inne cele, świadczy o tym, że nieruchomość ta będzie wykorzystywana do działalności gospodarczej w przyszłości. Odnosząc się do argumentów odwołania Kolegium stwierdziło, że postępowanie w przedmiocie wymiaru zobowiązania w podatku od nieruchomości prowadzone jest na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, a nie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyłączenie organów administracji samorządowej określają przepisy art. 132 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 132 § 1 Ordynacji, wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta, marszałek województwa, ich zastępcy oraz skarbnik jednostki samorządu terytorialnego podlegają wyłączeniu od załatwiania spraw dotyczących ich zobowiązań podatkowych lub innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego. Wymienione w powyższym przepisie organy podlegają zatem wyłączeniu, jeżeli miałyby załatwiać sprawy dotyczące ich zobowiązań podatkowych. W innym przypadku ustawodawca nie przewidział wyłączenia organu w rozumieniu art. 132 Ordynacji podatkowej. Organy wymienione w tym przepisie są powołane do prowadzenia postępowania podatkowego i dokonania wymiaru zobowiązań podatkowych na mocy art. 13 § 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej. W ocenie organu odwoławczego nieruchomość będąca w niniejszej sprawie przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, to jest grunty i budynek niemieszkalny nie stanowi terenu budowy, a wykonywanie robót budowlanych, remontowych, adaptacyjnych nie uzasadnia odstąpienia od wymiaru podatku. Podatnik nie wykazał, że nieruchomość ta nie jest i nie może być w przyszłości wykorzystywana na cele działalności gospodarczej z powodu tzw. "względów technicznych", a wręcz przeciwnie - zgromadzone dowody wskazują, że podjęte prace remontowo - budowlane i adaptacyjne mają na celu zmianę przeznaczenia obiektu. Zasadnie zatem organ opodatkował budynek stawką podatkową jak dla budynków i gruntów pozostałych, zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Miasta Ś. z dnia [...]. Ponadto według Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ podatkowy pierwszej instancji miał prawo przeprowadzić oględziny w terminie wskazanym w zawiadomieniu, pod nieobecność strony, przekazując jej jeden egzemplarz protokołu oględzin. Zgodnie z art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej organ ma obowiązek zawiadomić stronę o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem, a strona ma prawo (a nie obowiązek) brać udział w przeprowadzeniu dowodu ( § 2 ). Strona kwestionując ustalenia dokonanych oględzin budynku twierdząc, że ustalenia zawarte w protokole nie są zgodne z prawdą, nie wskazuje konkretnych argumentów poświadczających nieprawdę. Z protokołu wynika, że podczas oględzin budynek był zamknięty, a podatnik nieobecny. Dlatego ustalenia zawarte w protokole odnoszą się jedynie do stanu faktycznego istniejącego na zewnątrz budynku. Organ odwoławczy wskazał, że sam fakt posiadania nieruchomości skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Bez znaczenia jest przy ustalaniu podatku, jakie dochody uzyskuje podatnik z tytułu posiadania nieruchomości i czy w ogóle je uzyskuje. Podatek od nieruchomości jest podatkiem typu majątkowego, pobieranym bez względu na to, czy nieruchomość przynosi dochody, czy też na tę nieruchomość należy ponieść nakłady w celu utrzymania jej w stanie zdatnym do użytku. Nie ma też znaczenia, czy nieruchomość wykorzystywana jest do prowadzenia działalności gospodarczej w całości, czy w jakiejś części, czy też nie jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej. W przypadku, gdy ze względów technicznych podatnik nie prowadzi działalności na danej nieruchomości, podlega ona opodatkowaniu według stawek niższych, właściwych dla tzw. pozostałych nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. S. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając, że rażąco sprzeczne z zasadami państwa prawnego jest określanie zobowiązań publicznych przez organ administracji publicznej, który uzyskuje bezpośrednią korzyść majątkową uzależnioną od wysokości naliczonych zobowiązań. Takie postępowanie rażąco koliduje z podstawową zasadą bezstronności postępowania urzędniczego, gdyż wywołuje subiektywne (aczkolwiek nie zawsze usprawiedliwione) podejrzenie, że na rozstrzygnięcie (wymiar podatku oraz opłat lokalnych) miał wpływ interes majątkowy funkcjonariuszy publicznych, którzy dokonali wymiaru tych zobowiązań publicznych wobec gminy, a których wynagrodzenie pochodzi właśnie z tych podatków i opłat i niewątpliwie wysokość tych wynagrodzeń jest faktycznie uzależniona od wysokości wymiaru tych zobowiązań. Ponadto, według skarżącego, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji nieprawidłowo ustalającą skarżącemu podatek od nieruchomości, w sytuacji, gdy przedmiotowa nieruchomość od 2013 r. nadal jest terenem budowy, od którego podatek nie powinien być naliczany. Jak wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji skarżący poinformował Starostwo Ś. o zamiarze wykonywania robót budowlanych (nie wymagających pozwolenia na budowę), które rozpoczął (i które trwają nadal) po uchyleniu sprzeciwu Starosty Ś. w tej sprawie przez Wojewodę L. decyzją z dnia [...] a ponadto wystąpił o wydanie pozwolenia na wykonanie innych robót budowlanych, którego jednak dotychczas nie uzyskał z powodu braku możliwości zaprojektowania miejsc postojowych, rzekomo wymaganych w uchwalonym przez Gminę nierealnym planie zagospodarowania przestrzennego, gdyż przedmiotowa działka nr [...] ma za małą na to powierzchnię. Natomiast sporządzony przez organ pierwszej instancji w dniu [...] lipca 2015 r. protokół oględzin (pod usprawiedliwioną nieobecność skarżącego) jest nierzetelny oraz zawiera poświadczenie nieprawdy, że w przedmiotowym budynku wymiennikowi - jakoby - nie zostały rozpoczęte prace budowlane zmierzające do zmiany przeznaczenia tego obiektu. Fakt wykonywania robót budowlanych w przedmiotowym budynku potwierdza pośrednio wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] sygn. akt [...], utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia [...] sygn. akt: [...], którymi skarżący został skazany rażąco niesprawiedliwie na grzywnę ok. 1 tys. zł (wraz z kosztami postępowania) z oskarżenia sprokurowanego przy aktywnym udziale urzędników Gminy Miejskiej Ś., za - rzekomo - niezabezpieczenie niebezpiecznego wykopu związanego z wykonywaniem prac budowlanych przy przedmiotowym budynku, to jest za czyn, którego skarżący nie popełnił i nie mógł popełnić, gdyż przebywał wtedy za granicą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że - inaczej niż zarzuca skarżący - nie narusza prawa orzekanie przez organ wykonawczy gminy, ani też z upoważnienia tego organu przez pracownika urzędu gminy, w sprawie podatku od nieruchomości, który stanowi źródło dochodów własnych tej samej gminy. Według art. 13 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest między innymi wójt, burmistrz (prezydent miasta) jako organ pierwszej instancji. Zgodnie z art. 1c u.p.o.l. organem podatkowym właściwym w sprawach podatków i opłat unormowanych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Stosownie do art. 6 ust. 7 zdanie pierwsze u.p.o.l. podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Przesłanki wyłączenia między innymi wójta i burmistrza (prezydenta miasta) zostały określone w art. 132 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, według których wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta, marszałek województwa, ich zastępcy oraz skarbnik jednostki samorządu terytorialnego podlegają wyłączeniu od załatwiania spraw dotyczących ich zobowiązań podatkowych lub innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego (§ 1). Przepis ten stosuje się również do spraw dotyczących małżonka, rodzeństwa, wstępnych, zstępnych albo powinowatych do drugiego stopnia osób wymienionych w § 1; osób związanych stosunkiem przysposobienia, opieki lub kurateli z osobami wymienionymi w § 1; osób pozostających z osobami wymienionymi w § 1 w takim stosunku prawnym, że może to mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z powyższego wynika, że organ wykonawczy gminy jest wyłączony tylko we własnych sprawach podatkowych, to jest w sprawach dotyczących jego własnych zobowiązań podatkowych lub innych własnych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, albo w sprawach dotyczących osób wymienionych w art. 132 § 2 Ordynacji podatkowej. Okoliczność, że wpływy od podatków z nieruchomości są zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1a) ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U z 2016 r. poz. 198) źródłem dochodów własnych gminy nie jest podstawą do wyłączenia organu wykonawczego gminy od załatwiania spraw dotyczących zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości położonych na obszarze gminy. Nie jest to własna sprawa podatkowa osoby pastującej funkcję wójta, burmistrza (prezydenta miasta), ani nie jest to sprawa podatkowa gminy, bowiem nie jest ona stroną postępowania podatkowego. Organ wykonawczy gminy nie podlega zatem wyłączeniu od załatwienia sprawy także na podstawie art. 132 § 2 pkt 3 Ordynacji podatkowej, który przewiduje wyłączenie organu wykonawczego gminy od załatwiania spraw osób (w tym osób prawnych, a więc także gmin) pozostających z osobami wymienionymi w § 1 w takim stosunku prawnym, że może to mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Biorąc pod uwagę, że rozpatrywanej sprawie decyzja organu została podpisana z upoważnienia Burmistrza Miasta Ś. przez Naczelnika Wydziału Finansowego jako pracownika urzędu gminy (miasta) [na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U z 2016 r. poz.446)] wskazać należy, że zgodnie z art. 130 § 1 Ordynacji podatkowej pracownicy między innymi urzędu gminy (miasta), podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których: 1) są stroną; 2) pozostają ze stroną w takim stosunku prawnym, że rozstrzygnięcie sprawy może mieć wpływ na ich prawa lub obowiązki; 3) stroną jest ich małżonek, rodzeństwo, wstępny, zstępny lub powinowaty do drugiego stopnia; 4) stronami są osoby związane z nimi z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 5) byli świadkami lub biegłymi, byli lub są przedstawicielami podatnika albo przedstawicielem podatnika jest jedna z osób wymienionych w pkt 3 i 4; 6) brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji; 7) zaistniały okoliczności, w związku z którymi wszczęto przeciw nim postępowanie służbowe, dyscyplinarne lub karne; 8) stroną jest osoba pozostająca wobec nich w stosunku nadrzędności służbowej. Przy tym, odczytując przepis art. 130 § 1 Ordynacji podatkowej należy pamiętać, o czym wspomniano wcześniej, że gmina nie jest stroną postępowania podatkowego w sprawach dotyczących należnych od innych osób podatków od nieruchomości położonych na obszarze gminy. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący podnosił w toku postępowania podatkowego kwestię podstaw wyłączenia od udziału w postępowaniu konkretnego pracownika Urzędu Miasta Ś., w tym Naczelnika Wydziału Finansowego ze względu na przesłanki określone w art. 130 § 1 Ordynacji podatkowej, dotyczące tego konkretnego pracownika. Bezzasadne są także zarzuty skargi, o ile skarżący kwestionuje ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, zarówno co samego istnienia tego zobowiązania za rok 2015 jak i jego wysokości. Przede wszystkim nie ma oparcia w przepisach prawa zaprezentowane w skardze, a także w toku postępowania podatkowego, twierdzenie skarżącego, że skoro nieruchomość jest od 2013 r. terenem budowy, to podatek od nieruchomości nie powinien być naliczany. Przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie odnoszą się bezpośrednio do sytuacji, którą można kwalifikować jako zajęcie nieruchomości pod budowę; nie uzależniają też istnienia obowiązku podatkowego lub zwolnienia od podatku od zakwalifikowania nieruchomości jako "terenu budowy" lub "placu budowy". Z akt sprawy podatkowej (poświadczony wypis aktu notarialnego – dokument 3) wynika, że skarżący w dniu [...] maja 2006 r. nabył od P. Spółki z o.o. w Ś. prawo wieczystego użytkowania zabudowanej nieruchomości (działki nr [...] o powierzchni 389 m2) wraz z prawem własności budynku wymiennikowni W-4 o powierzchni użytkowej 169,1 m2. Z informacji o działce z rejestru ewidencji gruntów wynika, że użytek gruntowy opisany jest jako "tereny przemysłowe" oznaczone symbolem Ba, a więc należy do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych według podziału rodzaju użytków gruntowych zgodnie z § 68 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 542 z późn. zm.). Natomiast z wypisu z rejestru budynków wynika, że znajdujący się na tej działce budynek, wybudowany w 1995 r. opisany został według Klasyfikacji Środków Trwałych jako pozostały budynek niemieszkalny (dokumenty 34 i 35 w aktach podatkowych). Bezsporne jest, że skarżący jest przedsiębiorcą, o czym świadczy także wpis w Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej. Z akt podatkowych oraz wyjaśnień złożonych przez skarżącego na rozprawie wynika, że skarżący – mimo pewnych przeszkód formalnych - od 2013 r. prowadzi remont i modernizację budynku wymiennikowni w celu urządzenia apteki lub innych lokali użytkowych, wykonując tam co najmniej prace nie wymagające pozwolenia budowlanego. Z treści decyzji organu pierwszej instancji, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, w powiązaniu z uchwałą Nr [...] Rady Miasta Ś. z dnia [...] (dokument 52 w aktach podatkowych) wynika, że przy wymiarze podatku od nieruchomości organ podatkowy zastosował stawki przewidziane dla gruntów pozostałych oraz budynków pozostałych, a więc stosował przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1c oraz art. 5 ust. 1 pkt 2e u.p.o.l. Wynika z powyższego, że mimo prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej organ nie podatkowy nie zastosował podwyższonych stawek podatkowych przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l. od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków oraz przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 2b od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W związku z powyższym nie mają w sprawie żadnego znaczenia ustalenia organów dotyczące możliwości wykorzystywania gruntu i budynku na prowadzenie działalności gospodarczej. Okoliczność ta miałaby znaczenie tylko wówczas, gdyby organ podatkowy rozważał zastosowanie wyższych stawek podatkowych na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2b u.p.o.l. od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wówczas bowiem należałoby rozważyć, czy przedmiot opodatkowania rzeczywiście zalicza się do gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, według definicji z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którą wyłączona jest taka klasyfikacja gruntów i budynków, jeżeli przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Skoro organ podatkowy przyjął stawki dla gruntów pozostałych i budynków pozostałych, to kwestia prowadzenia remontu i modernizacji budynku znajdującego się na nieruchomości nie może prowadzić do dalszego obniżenia stawek podatkowych (bezsporne jest, że zastosowania nie mogą mieć stawki podatkowe od budynków mieszkalnych i zajętych na prowadzenie szczególnych rodzajów działalności przewidziane w art. 5 ust. 1 pkt 2a,c,d) u.p.o.l.), ani też – jak chciałby skarżący – do odstąpienia od opodatkowania nieruchomości. Zaskarżona decyzja nie jest więc dotknięta takimi wadami, które prowadziłyby do jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Sąd nie rozważał kwestii prawidłowości zastosowania stawek podatkowych dla gruntów i budynków pozostałych zamiast dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bowiem rozważania te mogłyby prowadzić tylko do wydania orzeczenia na niekorzyść skarżącego, co jest niedopuszczalne z mocy art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej P.p.s.a. Natomiast ewentualne zastosowanie przez organy podatkowe za niskich stawek podatkowych nie mogłoby być uznane za naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.