I SA/Lu 1090/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 10 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. K. R. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. J. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 maja 2004 r., sygn. akt I SA/Lu 343/03 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. Ośrodek Zamiejscowy w Z. z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. w formie ryczałtu od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów p o s t a n a w i a przyznać i wypłacić z funduszy Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie radcy prawnemu M. K. R., wykonującej zawód w Kancelarii Radcy Prawnego w L., przy ul. W. 3/21, kwotę 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy), obejmującą podatek od towarów i usług w wysokości 41,40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy), tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 12 listopada 2013 r. ustanowiono dla skarżącej radcę prawnego, którego Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w L. wyznaczyła w osobie M. K. R. Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego. Od powyższego postanowienia wyznaczony radca prawny sporządził skargę kasacyjną. W jej treści sformułował także żądanie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając jednocześnie, iż koszty te ani w całości ani w części nie zostały zapłacone. Postanowieniem z dnia 28 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1864/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjna strony, bez orzekania o wynagrodzeniu dla ustanowionego z urzędu radcy prawnego. Pismem z dnia 8 sierpnia 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej ponownie wniósł o przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości, ani w części. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 490). Do czynności, za które radca prawny ma prawo otrzymać wynagrodzenie należy sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Stosownie bowiem do przepisu § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b wspomnianego rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej radca prawny powinien otrzymać 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego przepisu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stosownie zaś do ust. 2 pkt 1 lit. c tego paragrafu w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, ani skarga na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, stawka minimalna wynosi 240 zł. Tym samym stawka za sporządzenie i wniesienia skargi kasacyjnej winna wynosić 120 zł (50 % stawki minimalnej). Niemniej jednak referendarz sądowy biorąc pod uwagę nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy za usprawiedliwione uznał przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia w stawce maksymalnej zgodnie z § 15 pkt 1 ww. rozporządzenia. W efekcie wysokość wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej dla radcy prawnego, który prowadził sprawę w pierwszej instancji ustalona w oparciu o przepis § 14 ust. 2 pkt. 2 lit. b) i przepis § 15 pkt 1 powołanego rozporządzenia zamknąć się musi kwotą 180 zł. Na mocy § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustaloną opłatę podwyższono o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (przy uwzględnieniu, iż zastosowanie ma stawka 23 % tego podatku). Wynagrodzenie to powinno zatem wynosić 221,40 zł (180 zł x 23 % = 41,40 zł; 180 zł + 41,40 zł = 221,40 zł). Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.