I SA/Lu 1103/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka -Szpringer po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. Pełnomocnik skarżącego złożył w stosownym terminie wniosek o doręczenie powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem. Przesyłka zawierająca odpis wyroku z uzasadnieniem została doręczona na adres kancelarii pełnomocnika skarżącego w trybie doręczenia zastępczego stosownie do art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") w dniu 7 lipca 2017 r. W dniu 10 sierpnia 2017 r. skarżący działając przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Postanowieniem z dnia 26 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił powyższą skargę kasacyjną jako złożoną po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia i orzekł o kosztach postępowania. Przesyłka zawierająca postanowienie została wysłana na adres kancelarii pełnomocnika skarżącego i doręczona w trybie zastępczym (art. 73 P.p.s.a.) w dniu 24 listopada 2017 r. W dniu 4 grudnia 2017 r., skarżący działając przez pełnomocnika wniósł zażalenie na powyższe postanowienie (z uchybieniem terminu do jego wniesienia) wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku. Wraz z wnioskiem dokonał czynności której uchybił. W uzasadnieniu wskazał, że z wydruku z systemu informatycznego Poczty Polskiej wynika, że przesyłka zawierająca odpis wyroku z uzasadnieniem była do odbioru w placówce do dnia 11 lipca 2017 r., dlatego działając w zaufaniu do operatora pocztowego odebrał przesyłkę we wskazanym terminie i wniósł skargę kasacyjną w terminie 30 dni od dnia jej odbioru. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek pełnomocnika skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 85 P.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 177 § 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Kiedy doręczenie pisma procesowego adresatowi, nie jest możliwe w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a. pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej, zawiadamiając w tym czasie dwukrotnie o możliwości odebrania pisma, nie później niż w terminie 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia. W przypadku nie odebrania pisma przez adresata w tym terminie, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14 dniowego terminu od dnia pierwszego zawiadomienia. (tak art. 73 P.p.s.a). Należy podkreślić, że istotą wskazanej regulacji jest zastosowanie fikcji prawnej polegającej na przyjęciu domniemania, iż przesyłka została doręczona adresatowi, mimo że faktycznie adresat jej nie odebrał lub jak w niniejszej sprawie odebrał ją po tym terminie. Ze wskazaną datą następują wszystkie skutki prawne związane z doręczeniem przesyłki sądowej w tym rozpoczęcie biegu terminów, jakie wiążą się z tym zdarzeniem. Jak wynika z akt sprawy odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został wysłany na adres pełnomocnika skarżącego i doręczony w trybie zastępczym w dniu 7 lipca 2017 r., bowiem pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym dokonano w dniu 23 czerwca 2017 r. (wydruk z systemu informatycznego w zakresie śledzenia przesyłek pocztowych k.84-84v, pismo Poczty Polskiej z dnia 3 października 2017 r. k. 86, potwierdzenie odbioru przesyłki k. 66). Okoliczność ta nie była kwestionowana przez skarżącego. Zatem 30 - dniowy termin do złożenia skargi kasacyjnej bezskutecznie upłynął w dniu 7 sierpnia 2017 r. Bez wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej pozostaje kwestia odebrania przez pełnomocnika skarżącego odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem w dniu 11 lipca 2017 r. (k. 66). Pełnomocnik skarżącego we wniosku o przewrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej wskazuje, że przesyłka zawierająca odpis wyroku z uzasadnieniem była do odbioru w placówce pocztowej do dnia 11 lipca 2017 r., dlatego działając w zaufaniu do operatora pocztowego odebrał przesyłkę we wskazanym terminie i wniósł skargę kasacyjną w terminie 30 dni od dnia jej odbioru. Oceniając w tym kontekście działanie strony skarżącej nie można przyjąć, że uchybienie przez nią terminowi do złożenia skargi kasacyjnej było niezawinione. Wymaga zwrócenia uwagi, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Tylko spełnienie przywołanych przesłanek może stanowić podstawę faktyczną i prawną do wydania przez sąd administracyjny postanowienia o przywróceniu stronie terminu do dokonania czynności procesowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Dlatego o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienia NSA: z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II GZ 223/14 i z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt I OZ 655/10). Pełnomocnik skarżącego (radca prawny) będący adresatem przesyłki nie kwestionował faktu dwukrotnego awizowania przesyłki w tym pierwszego w dniu 23 czerwca 2017 r., wskazał jednak, że na powtórnym zawiadomieniu widniała data do odbioru przesyłki tj. data 11 lipca 2017 r. Działając zatem w zaufaniu do operatora pocztowego kierował się wyłącznie tą datą. Jednak jak wynika z akt sprawy na potwierdzeniu odbioru przesyłki, którą osobiście podpisał w dniu 11 lipca 2017 r. także widnieje data pierwszego awiza tj. data 23 czerwca 2017 r. Argumentacja profesjonalnego pełnomocnika, iż kierował się wyłącznie datą wskazaną przez operatora pocztowego jako datą ostatecznego odbioru przesyłki, bowiem działał w zaufaniu do tego podmiotu i pominą datę pierwszego zawiadomienia nie jest wystarczająca. Podkreślenia wymaga bowiem fakt, iż pełnomocnikowi znana jest instytucja doręczenia zastępczego z art. 73 P.p.s.a. Bezpodstawny odbiór przesyłki w terminie późniejszym pozostaje bez wpływu dla biegu terminów ustawowych. Dlatego zdaniem sądu argumentacja pełnomocnika skarżącego, że skarżący uchybił terminowi, bowiem pełnomocnik kierował się wyłącznie datą do odbioru przesyłki mylnie wskazaną przez operatora pocztowego, nie wskazuje na brak winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. nie uwzględnił wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.