I SA/Lu 114/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2012 r. - w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej p o s t a n a w i a: - odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie I SA/Lu 114/18 z 13 kwietnia 2018 r. D. S., reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę kasacyjną. Wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi kasacyjnej zostało doręczone na adres Kancelarii pełnomocnika 27 czerwca 2018 r. Ponieważ wpis nie został uiszczony, Sąd odrzucił skargę kasacyjną (postanowienie z 2 sierpnia 2018 r.). Postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało doręczone pełnomocnikowi 8 sierpnia 2018 r. 13 sierpnia 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniosła zażalenie na postanowienie WSA o odrzuceniu skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem "o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej oraz do uiszczenia wpisu od skargi". Wraz ze złożeniem wniosku pełnomocnik uiściła wpis. We wniosku podała, że o doręczeniu na adres jej Kancelarii wezwania do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, dowiedziała się dopiero po powrocie z urlopu, na którym przebywała od 25 czerwca 2018 r. do 5 sierpnia 2018 r. Poza tym przesyłka jej doręczona, nie zawierała zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. 10 sierpnia 2018 r. pełnomocnik, celem zweryfikowania okoliczności doręczenia osobiście przejrzała w sądzie akta sprawy i ustaliła, że nie doręczono jej dokumentu k.98. Podczas urlopu pełnomocnik nie była w stanie sprawdzić, co Sąd zamierzał jej doręczyć za pismem przewodnim k.99 W ocenie pełnomocnika niedochowanie terminu nastąpiło na skutek okoliczności przez nią niezawinionych, niezależnych od niej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej "P.p.s.a." jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Sąd uznał wniosek o przywrócenie terminu za dopuszczalny, stwierdzając, że przyczyna uchybienia terminowi ustała, zgodnie z twierdzeniami pełnomocnika skarżącej w dniu 5 sierpnia 2018 r. Zatem, wniosek o przywrócenie terminu złożony w dniu 13 sierpnia 2018 r. wniesiony został zatem z zachowaniem 7- dniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Jednocześnie jednak Sąd stwierdził, że pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobniła okoliczności, które wskazywałyby na brak winy w uchybieniu terminu. Podkreślenia wymaga, iż o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie SN z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LexPolonica nr 394258). W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącej nie wykazała, aby na przeszkodzie do uzupełnienia braków formalnych skargi stanęły nagłe, niespodziewanie i niemożliwe do przewidzenia przeszkody, których pomimo ogromnych starań nie udało się usunąć. Podniesiona we wniosku okoliczność nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminowi. W orzecznictwie sądowym do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się przerwy w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Urlop pełnomocnika nie może być jednak uznany za przeszkodę nieprzewidzianą ani trudną do usunięcia. Zachowanie należytej staranności przy dochowaniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej powinno polegać na takim zorganizowaniu pracy, z ustanowieniem pełnomocnika substytucyjnego czy upoważnieniu pracowników włącznie, aby podczas nieobecności jej interesy nie doznały uszczerbku oraz możliwe było podjęcie stosownych czynności procesowych. Nadmienić przy tym trzeba, że trudno – zwłaszcza będąc fachowym pełnomocnikiem - też tłumaczyć się niewiedzą co do treści przesyłki, skoro na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jest odnotowane, że przesyłka zawiera wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej (k.100) i w razie jakichkolwiek stwierdzonych braków w zakresie zawartości przesyłki czy też innych niejasności do jej treści, upoważniona osoba z Kancelarii mogła dowiedzieć się potrzebnych treści w sekretariacie Sądu. W orzecznictwie NSA przyjmuje się, że działania pełnomocnika obciążają mocodawcę, który ponosi skutki tych działań i zaniechań (por. postanowienie NSA z dnia 11 czerwca 2013 r. I FZ 145/13, z dnia 16 stycznia 2008 r. sygn. akt I OZ 1008/07, postanowienie NSA z 2 września 2014 r. sygn. akt II OZ 813/14 publ. orzeczenia.nsa.gov.pl.). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.