I SA/Lu 118/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Asesor sądowy Jakub Polanowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 lipca 2024 r. sprawy ze skargi S. Z. i T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 grudnia 2023 r., znak: SKO.PO/40/170/2023, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 5 grudnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu (dalej: Kolegium, organ odwoławczy, organ), po rozpatrzeniu odwołania S. Z. (dalej: skarżący, podatnik), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383; dalej: O.p.), utrzymało w mocy decyzję decyzji Burmistrza Miasta [...] (dalej: Burmistrz, organ pierwszej instancji, organ podatkowy) z 4 lutego 2020 r., nr Fn.3120.3.40.2020, w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2020 rok w kwocie 3 260,00 zł. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że Burmistrz postanowieniem z 29 lipca 2020 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2020 rok, za nieruchomość położoną przy ulicy [...] w B., oznaczoną jako działka nr ewid. [...], arkusz mapy [...], o powierzchni 1451 m2, zabudowaną budynkiem oznaczonym numerem ewidencyjnym [...], o pow. zabudowy 245 m2 (2 kondygnacje) oraz budynkiem oznaczonym numerem ewidencyjnym [...], o pow. zabudowy 244 m2 z oznaczoną funkcją obu budynków "transport i łączność". Przedmiotowa nieruchomości stanowi współwłasność w częściach ułamkowych 18 podmiotów ewidencyjnych, z których każdy zajmuje wydzielony garaż. Organ podatkowy pismem z 29 lipca 2020 r. wezwał wszystkich współwłaścicieli do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Organ pierwszej instancji stwierdził, że skarżący S. Z. wraz z żoną T. Z. (dalej: skarżąca) posiadają udział w nieruchomości wynoszący 2/18 części i zajmują dwa garaże. W odpowiedzi na wezwanie organu skarżący 28 września 2020 r. złożył informację w sprawie podatku od nieruchomości (druk IN-1) oraz załącznik dane o nieruchomościach (druk ZN-1) dotyczącą jednego garażu o powierzchni użytkowej 39,19 m2. W celu ustalenia powierzchni użytkowej drugiego garażu, organ podatkowy w dniu 21 grudnia 2021 r. przeprowadził oględziny tego garażu i ustalił jego powierzchnię - 36,12 m2. Na tę okoliczność został sporządzony protokół z oględzin oraz wykonano dokumentację fotograficzną. Zawiadomieniem z 5 stycznia 2022 r. wyznaczono stronom postępowania podatkowego siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, a następnie decyzją z 4 lutego 2020 r. ustalono wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2020 rok w kwocie 3 260,00 zł, w tym za grunt w kwocie 435,30 zł oraz za budynek w kwocie 2 824,69 zł. W treści decyzji organ podatkowy wskazał powierzchnię użytkową garaży faktycznie użytkowanych przez każdego ze współwłaścicieli oraz kwotę podatku od nieruchomości w rozbiciu na każdego ze 18 współwłaścicieli. Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie w ustawowym terminie złożył S. Z.. Skarżący zarzucił organowi podatkowemu brak uwzględnienia, że garaż stanowiący przedmiot oględzin z 21 grudnia 2021 r. jest nadal w trakcie budowy, posiada szereg wad uniemożliwiających zgłoszenie go do odbioru. Zgodnie z obowiązującymi przepisami obiekty budowlane będące w trakcie budowy nie podlegają podatkowi od nieruchomości. Utrzymując w mocy decyzję Burmistrza Kolegium podzieliło stanowisko w niej wyrażone. Wskazało, że jak wynika z art. 3 ust. 4 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.; dalej: u.p.o.l.), nieruchomość będąca współwłasnością kilku podmiotów stanowi przedmiot opodatkowania jako całość (bez podziału na poszczególne udziały) oraz że jest to przedmiot opodatkowania odrębny od innych będących wyłączną własnością współwłaścicieli. Wyklucza to zatem możliwość rozdzielenia zobowiązania podatkowego na poszczególnych współwłaścicieli. Kwota wynikająca z decyzji jest łączną kwotę do zapłaty przez wszystkich współwłaścicieli. Doręczenie decyzji spowoduje, że powstanie zobowiązanie, a przez to współudziałowcy będą zobowiązani solidarnie do zapłacenia podatku. W gestii współwłaścicieli (a nie organu podatkowego) jest określenie, na których z nich lub w jakich proporcjach ciąży odpowiedzialność podatkowa. Istotą solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe jest, że każdy z dłużników jest zobowiązany do spełnienia całego świadczenia tak jakby był jedynym dłużnikiem. Zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych. Organ podkreślił, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest nieruchomość gruntowa – działka o pow. 1451 m2 oraz dwa budynki o łącznej powierzchni użytkowej 532,96 m2 (suma powierzchni użytkowych garaży). Wbrew twierdzeniom skarżącego, zgodnie z wypisem z rejestru gruntów oraz wypisem z kartoteki budynków, budowa opisanych budynków została zakończona. W budynkach wydzielone są garaże, z których korzystają współwłaściciele nieruchomości. Skarżący użytkuje dwa garaże zlokalizowane w wybudowanych budynkach, a ich ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków jest dowodem na to, że budowa tych budynków została zakończona oraz że budynki zostały zgłoszone do użytkowania, zatem obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za budynki powstał. Przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie stanowią odrębne garaże, gdyż nie wyodrębniono ich własności. W tej sytuacji, zdaniem Kolegium, podniesiony przez skarżącego zarzut o rzekomej budowie garażu znajdującym się w wybudowanym już budynku nie zasługuje na uwzględnienie. Sporządzona w sprawie dokumentacja fotograficzna wskazuje, że garaż jest użytkowany przez skarżącego, natomiast braki jego wykończenia polegające m.in. na braku schodów na drugą kondygnację garażu, nie mogą stanowić podstawy do wyłączenia tej części budynku z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W skardze wniesionej do Sądu skarżący wskazali, że garaże będące przedmiotem opodatkowania nie stanowią współwłasności i nie znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów. Były one budowane indywidualnie, a nie przez jednego inwestora o czym świadczy wygląd tych garaży – każdy jest inny, budowany z innego materiału, posiada inne drzwi garażowe metalowe i drewniane, czy też okna. Pozwolenie na budowę tego obiektu budowlanego, udzielone decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z 6 listopada 1996 r., znak: UAN.III.7351-I/87/96, zostało wydane indywidualnie na każdego właściciela garażu (co potwierdza kserokopia decyzji dołączona do skargi). Akt notarialny Rep. A nr [...], sporządzony 23 maja 1996 r., dotyczący umowy sprzedaży działki, na której zostały wybudowane garaże, podpisywali indywidualnie wszyscy kupujący i indywidualnie płacili za kupione działki, a nie płacił za nich deweloper (potwierdza to kserokopia aktu dołączona do skargi). Skarżący podkreślili, że przez wiele lat każdy właściciel indywidualnie płacił podatek od nieruchomości od posiadanego garażu, nie rozumieją więc dlaczego teraz została wydana decyzja o "płaceniu zbiorowym". W związku z tym wnieśli o podanie podstaw prawnych takiej decyzji. Ich zdaniem, Burmistrz nie przedstawił konkretnego dokumentu, z którego wynikałoby, że budowa garażu T. Z. została zakończona. Stwierdzili, że budowa pierwszych garaży rozpoczęła się w 1996 r (data wydania decyzji pozwolenia na budowę), a pozostałe budowane były przez kilka lat w zależności od możliwości finansowych inwestorów. Jeden z garaży – ostatni w ciągu garażowym został dobudowany dużo później w 2014 r., a nie w 1980 r. Zdaniem skarżących, Kolegium pominęło istotny fakt, że garaż skarżącej T. Z. jest w trakcie budowy. Budowa ta nie została zakończona, ze względu na posiadane wady techniczne, brak wykonanej wentylacji garażu, brak instalacji elektrycznej i inne. W oparciu o te zarzuty, uznając, że podniesione w skardze argumenty są zasadne i właściwe, skarżący wnieśli o uwzględnienie skargi, to jest o podanie podstawy prawnej wydania przez organy podatkowe decyzji o "zbiorowej opłacie" podatkiem od nieruchomości za opisane garaże. W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Kolegium wniosło o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym w odpowiedzi na skargę, zaś skarżący ani uczestnicy postępowania w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o tym wniosku nie zażądali przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Omawiana kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Realizując tę kontrolę sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli dojdzie do przekonania, że w sprawie doszło do: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Zarazem istotne jest, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany podniesionymi w skardze zarzutami i wnioskami oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Zatem sąd ma obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji również wtedy, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadniczo stwierdzenie, czy obowiązujące przepisy prawa dawały podstawę do wydania w niniejszej sprawie decyzji ustalającej solidarnie (wobec wszystkich współwłaścicieli) wysokość zobowiązania podatkowego za 2020 rok z tytułu podatku od nieruchomości, to jest od nieruchomości stanowiąca działkę gruntu o pow. 1451 m2 wraz z dwoma budynkami o łącznej powierzchni użytkowej 532,96 m2 (suma powierzchni użytkowych garaży), położonej w [...] przy ulicy [...], oznaczonej jako działka nr ewid. [...], ark. mapy [...]. Skarżący podnosili za 2020 rok, że do tej pory decyzje w tym przedmiocie były wydawane przez organ podatkowy odrębnie na każdego ze współwłaścicieli, a zatem nie rozumieją dlaczego obecnie decyzja dotyczy wszystkich współwłaścicieli solidarnie. Wobec tego zażądali wskazania podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia. Niezależnie od tego, skarżący zarzucili, że jeden ze stanowiących ich własność garaży jest nadal (to jest od kilkudziesięciu lat) w trakcie budowy. Budowa ta, jak akcentowali skarżący, pomimo upływu tak długiego czasu, nie została dotychczas zakończona, co organy obowiązane były uwzględnić. Ze względu na posiadane wady techniczne tego garażu, w tym brak wykonanej wentylacji garażu, brak wykonania instalacji elektrycznej oraz z uwagi na inne niewykonane prace w tej części obiektu budowlanego, nie ma podstaw, aby skarżący ponosili w tym zakresie ciężary publicznoprawne z tytułu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Podkreślili, że organ nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów uzasadniających ustalenie zobowiązania podatkowego od istniejącego budynku. Odnosząc się do tak zakreślonych ram sporu prawnego w sprawie podkreślenia wymaga w pierwszej kolejności, że stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części oraz 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przy tym podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych; 5) lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości; b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2 (art. 3 ust. 1 u.p.o.l.). W przypadku, gdy przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, to obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym (art. 3 ust. 3 u.p.o.l.). Kluczową przy tym – w okolicznościach niniejszej sprawy – regulację zawiera przepis art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Stanowi on, że jeśli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a i 5), które to zastrzeżenia nie mają znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił w wyroku z 26 czerwca 2007 r., II FSK 1748/06, że zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l., w sytuacji, gdy nieruchomość stanowi współwłasność, to obowiązek podatkowy ciąży na wszystkich współwłaścicielach solidarnie. Oznacza to między innymi, że wzajemne relacje współwłaścicieli oraz spory co do zakresu posiadania nieruchomości wspólnej (korzystania z niej), pozostają bez znaczenia z punktu widzenia ponoszenia ciężarów w podatku od nieruchomości (płacenia podatku). Wskazuje się przy tym, że posiadanie nieruchomości przez jej współwłaścicieli ma ten skutek w odniesieniu do kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości, że nawet, jeśli niektórzy współwłaściciele nieruchomości z niej nie korzystają, nie jest to istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie podatku od nieruchomości. Utrwalone jest zarazem w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że obowiązek podatkowy ciąży na wszystkich współwłaścicielach nieruchomości solidarnie i ich wzajemne relacje oraz spory co do zakresu posiadania i korzystania z nieruchomości wspólnej zasadniczo pozostają bez znaczenia z punktu widzenia obowiązku ponoszenia ciężarów w podatku od nieruchomości. Mając powyższe na uwadze podkreślenia wymaga, że prawidłowo uznały organy podatkowe, że w rozpoznawanej sprawie obowiązek podatkowy ciąży na wszystkich współwłaścicielach opisanej nieruchomości, to jest nie tylko na obojgu skarżących, lecz również na pozostałych współwłaścicielach nieruchomości. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że wbrew zarzutom skarżących, do odmiennego wniosku nie prowadzi przedstawiony przez nich dokument w postaci umowy sprzedaży z dnia 23 maja 1996 r., zawartej w formie aktu notarialnego, Rep. A nr [...]. Z jego treści wynika, że w tym dniu Miasto [...], działając na podstawie ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. nr 30, poz. 127 ze zm.) sprzedało [...], skarżącemu S. Z., [...] niezabudowaną działkę budowlaną nr ewid. [...], arkusz mapy [...], o pow. 1451 m2, położoną w [...] przy ulicy [...], wyznaczoną w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego pod budowę garaży, za określoną w tej umowie cenę na współwłasność w częściach po 1/18, a wymienieni kupujący oświadczyli, że powyższą działkę kupują za wskazaną w umowie cenę na współwłasność w częściach po 1/18, przy czym wszyscy kupujący – z wyjątkiem [...] oraz [...] – oświadczyli, że powyższego nabycia dokonują ze swoimi współmałżonkami za fundusze dorobkowe na prawach wspólności ustawowej to jest: [...] (zob. k. 6-6v akt sąd.). Oznacza to, że przedstawiony przez stronę dokument potwierdza, że niewątpliwie stanowiąca przedmiot opodatkowania nieruchomość od chwili jej nabycia od Gminy stanowiła współwłasność osób fizycznych, w tym skarżących. Wskazać zarazem trzeba, że taki stan rzeczy potwierdza niewątpliwie przedłożona przez skarżących decyzja Kierownika Urząd Rejonowy w [...] z 6 listopada 1996 r., znak: UAN.III.7351-I/87/96. Decyzją tą bowiem właściwy organ administracji, po rozpoznaniu wniosku z 10 października 1996 r. złożonego przez 18 podmiotów wskazanych jako adresaci tej decyzji (w tym przez skarżącego S. Z.), zatwierdza projekt budowlany (jeden projekt budowlany złożony wraz z wspomnianym wnioskiem) na budowę zespołu tymczasowych garaży w osiedlu "[...]" w [...] na działce nr ewid.[...], ark. mapy [...] oraz udzielił inwestorowi – to jest [...], skarżącemu S. Z., [...] pozwolenia na budowę opisanego w decyzji zespołu tymczasowych garaży z lokalizacją na omawianej działce (zob. k. 8-9 akt sąd.). Zważywszy na argumentację podniesioną przez skarżących raz jeszcze podkreślić należy, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Trafnie zatem stwierdziło Kolegium, że opisana nieruchomość, będąca współwłasnością osób fizycznych wymienionych w decyzji organu podatkowego, stanowi przedmiot opodatkowania jako całość, to jest bez podziału na poszczególne udziały oraz że jest to przedmiot opodatkowania odrębny od innych będących wyłączną własnością współwłaścicieli. Zasadnie też organ odwoławczy wyjaśnił, że w tej sytuacji wykluczona jest możliwość rozdzielenia zobowiązania podatkowego na poszczególnych współwłaścicieli, czego w toku postępowania domagali się skarżący. Niewątpliwie bowiem wynikająca z decyzji wysokość zobowiązania podatkowego stanowi łączną kwotę do zapłaty przez wszystkich współwłaścicieli, zaś doręczenie decyzji organu podatkowego spowodowało, że powstało zobowiązanie podatkowe wobec wszystkich współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości, a przez to są oni zobowiązani solidarnie do zapłacenia podatku. Natomiast wyłącznie do współwłaścicieli nieruchomości należy określenie, których z nich lub w jakich proporcjach, zapłaci podatek. Mając na względzie podnoszoną zaś przez skarżących okoliczność, że dotychczas przez wiele lat każdy ze współwłaścicieli płacił indywidualnie podatek od nieruchomości od posiadanego garażu, nie rozumieją więc, dlaczego teraz została wydana decyzja o "płaceniu zbiorowym", stwierdzić trzeba, że nawet jeśli faktycznie organ podatkowy uprzednio w sposób odmienny aniżeli uczynił to w kontrolowanej decyzji określał zobowiązanie podatkowe, to Sąd w tej sprawie nie jest uprawniony do kontroli zgodności z prawem poprzednio wydanych decyzji, albowiem przekraczałoby to granice sprawy. Kwestia ta pozostaje zatem bez wpływu na wynik rozpoznawanej obecnie sprawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, podkreślenia wymaga, że Sąd nie dopatrzył się w rozpoznawanej sprawie naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Aczkolwiek skarżący w tym zakresie nie wskazali konkretnych jednostek redakcyjnych ustawy Ordynacja podatkowa, to niewątpliwie podnosili, że stan faktyczny w sprawie nie został prawidłowo ustalony, a w szczególności organy podatkowe obu instancji nie przedstawiły w sposób wyczerpujący dowodów, które uzasadniały wydanie kontrolowanej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Sąd zatem, mając na uwadze przywołany wyżej art. 134 § 1 p.p.s.a., wskazuje zawarta w art. 120 O.p. zasada legalizmu nakazuje organom podatkowym działać na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa i w toku postępowania stać na straży praworządności. Przepis art. 121 § 1 O.p. wprowadza zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie, zaś art. 122 tej ustawy – zasadę prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym. Ponadto zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przepis art. 187 § 1 O.p. zobowiązuje organ do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (w granicach określonych przepisami prawa materialnego). W myśl zaś art. 191 O.p. organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się zarzucanej przez skarżących wadliwości postępowania. Jak wskazano wyżej, organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i procesowego w sprawie, zgromadził w sposób wyczerpujący materiał dowodowy w sprawie, który poddał ocenie spełniającej wymagania swobodnej oceny dowodów. Jakkolwiek w sprawie zapadło rozstrzygnięcie podatkowe, z którym skarżący się nie zgadzają, to nie może to automatycznie świadczyć o prowadzeniu postępowania w sposób naruszający cytowane przepisy. Skarżący mają prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności swoich zarzutów, jednakże naruszenia opisanych reguł postępowania nie można upatrywać w niezastosowaniu bądź niekorzystnym zastosowaniu określonej normy prawnej, której zastosowania podatnik sobie nie życzy, jeżeli w świetle obowiązującego prawa takie działanie organu byłoby nie tylko pożądane, ale również obowiązkowe. Nie ulega wątpliwości, że skarżący posiadają udział w opisanej nieruchomości wynoszący 2/18 części i zajmują dwa garaże. Wobec tego, że skarżący w dniu 28 września 2020 r. złożyli informację w sprawie podatku od nieruchomości (druk IN-1) oraz załącznik dane o nieruchomościach (druk ZN-1) dotyczącą jednego garażu o powierzchni użytkowej 39,19 m2, organ podatkowy 21 grudnia 2021 r. przeprowadził oględziny drugiego garażu i ustalił jego powierzchnię w wysokości 36,12 m2. Z tej czynności procesowej został sporządzony protokół z oględzin oraz wykonano dokumentację fotograficzną, które to dokumenty załączone zostały do akt sprawy. Kwestionując stanowisko organu podatkowego w sprawie skarżący zarzucili, że ustalona wysokość zobowiązania podatkowego nie uwzględnia faktu, że jeden ze stanowiących ich własność garaży jest nadal (od kilkudziesięciu lat) w trakcie budowy. Budowa ta pomimo tak znacznego upływu czasu, nie została zakończona, garaż posiada wady techniczne garażu, w szczególności nie została w nim wykonana wentylacja, brak jest sprawnej instalacji elektrycznej, a także oświadczyli, że nie zostały przez inwestorów (czyli przez skarżących) wykonane również "inne" wymagane prace (m.in. nie wykonano schodów na drugą kondygnację garażu). Skarżący zarzucili zarazem, że organ podatkowy obowiązany był – zgodnie z zasadą oficjalności – przedstawić dokumenty uzasadniające ustalenie zobowiązania podatkowego w tej części omawianego budynku garażowego. Akcentowali jednocześnie, że budynek ten nie został "odebrany" przez właściwy organ nadzoru budowlanego. Odnosząc się do tego zagadnienia wymaga, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r., poz. 725 ze zm.; dalej: P.g.k.) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, które organ podatkowy obowiązany jest uwzględnić przy wymiarze podatków. Starosta jako organ ewidencyjny zobowiązany jest utrzymywać operat ewidencyjny w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji wyłącznie z urzędu lub na wniosek m.in. właścicieli, użytkowników wieczystych gruntów czy trwałych zarządców. Z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z: prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych; opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych; dokumentacji architektoniczno-budowlanej, gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej oraz ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Wprowadzenie zmian w ewidencji podlega zaskarżeniu w odrębnych postępowaniach dotyczących czynności z zakresu prowadzenia ewidencji. Z tego powodu ewidencja gruntów i budynków oraz zawarte w niej dane nie mogą stanowić przedmiotu merytorycznej oceny organu podatkowego w postępowaniu podatkowym. W konsekwencji zasadnicze znaczenie w sprawie mają dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków, które organ podatkowy obowiązany jest uwzględnić przy wymiarze podatków. W każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. O ile więc dane wynikające z tej ewidencji nie zostaną zmienione we właściwym trybie, to obowiązkiem organu podatkowego jest uwzględnić te dane przy ustalaniu wymiaru podatku, a przyjęcie danych innych niż wynika to z ewidencji gruntów i budynków, naruszałoby art. 21 ust. 1 P.g.k. Stanowisko o wiążącym charakterze ewidencji gruntów i budynków znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym. Sądy administracyjne wskazują bowiem, że dane wynikające z zapisów tej ewidencji – zwłaszcza w odniesieniu do wymiaru podatku od nieruchomości – mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (zob. uchwała NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09). Wprawdzie uznaje się, że od zasady tej zachodzą wyjątki wskazane w uchwale NSA z 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13, jednakże okoliczności takie nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Trafnie wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że z zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika, iż wbrew twierdzeniom skarżących, budowa opisanych budynków została zakończona. W budynkach wydzielone są garaże, z których korzystają współwłaściciele nieruchomości. Dla organu podatkowego wiążące są – jak wspomniano wyżej – dane wynikające z zapisów ewidencji gruntów i budynków, które bezsprzecznie wskazują, że budowa tych budynków została zakończona (niezależnie od dokładnej daty ich wybudowania) oraz że zostały zgłoszone do użytkowania. To oznacza niewątpliwie, że w 2020 roku istniał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w odniesieniu do opisanego przedmiotu opodatkowania. Celnie zwrócił przy tym uwagę organ, że przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie stanowią odrębne garaże, w tym dwa garaże użytkowane przez skarżących, skoro nie wyodrębniono ich własności. Wobec tego zarzuty skargi wskazujące na trwającą "budowę" jednego z użytkowanych przez nich garaży (opisanego jako garaż skarżącej T. Z.), który znajdujące się w wybudowanym bezsprzecznie budynku, co wynika z zapisów ewidencji gruntów i budynków, nie mogą prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, nie sposób przy tym zanegować, że sporządzona przez organ podatkowy dokumentacja fotograficzna dodatkowo, poza zapisami wspomnianej ewidencji, potwierdza, że sporny garaż jest użytkowany przez skarżących. Natomiast wskazane przez skarżących braki w zakresie jego wykończenia, wynikające z niewykonania przez skarżących całości zaplanowanych prac w tym garażu, nie dają podstaw, aby stwierdzić, że organ podatkowy obowiązany był wyłączyć tę część budynku garażowego z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Podsumowując Sąd nie stwierdził, by organy podatkowe obu instancji w ramach przysługującej im swobody w zakresie oceny dowodów przekroczyły jej granice, naruszając zasady logiki, zgodności oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny. Organy rozpatrzyły wszystkie dowody we wzajemnej łączności, co pozwoliło na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Wobec braku przekroczenia przez organy obu instancji tak zakreślonych granic swobodnej oceny dowodów, Sąd nie miał podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, skarga podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 p.p.s.a.