I SA/Lu 1278/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. - w zakresie wniosku o przywrócenie terminu p o s t a n a w i a: - odmówić M. G. przywrócenia terminu do wniesienia skargi W dniu 14 listopada 2014 r. (data stempla pocztowego – k.4), skarżący M. G. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie (data wpływu do sądu w dniu 17 listopada 2014 r.) skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2009 roku. Jak wynikało z akt administracyjnych (k. 562), zaskarżona decyzja doręczona została stronie w dniu 16 października 2014 r. Zgodnie z art. 54 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej: "ppsa") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W związku z tym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 17 listopada 2014 r., skargę przesłano organowi podatkowemu według właściwości. Następnie skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że z uwagi na uraz kolana, który miał miejsce w dniu 12 listopada 2014 r., był zmuszony do leżenia w łóżku. Na tę okoliczność dołączył do wniosku zaświadczenie lekarskie, dokumentujące ambulatoryjną pomoc specjalistyczną, z którego wynikało, iż skarżący w wyniku upadku doznał stłuczenia kolana ze znacznym obrzękiem. Zalecono punkcję krwiaka, odpoczynek przez około dwa tygodnie, leżenie, ewentualnie rehabilitację w razie nasilenia dolegliwości bólowych. M. G. podał też we wniosku, że aby wydrukować i nadać na poczcie skargę, posłużył się pracownicą, która to błędnie zrozumiała polecenie i zamiast do organu, nadała skargę bezpośrednio do Sądu. Nie mogła ona jednak znać właściwego trybu jej składania. Wyjaśnił też, że dopiero w dniu 19 listopada 2014 r. dowiedział się o skierowaniu skargi do niewłaściwego organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2014 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "ppsa"), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 ( 1 i 4 ppsa). Powyższe przesłanki zostały przez stronę spełnione. Ponadto zgodnie z art. 87 ( 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu przeszkody nagłej i nie do przezwyciężenia, tj. takiej, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Istotnym przy tym jest, iż przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności ale także i te świadczące o podjęciu lub nie przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu - por. np. wyroki NSA z dnia 14 stycznia 2000 r., I SA/Gd 794/99, Lex nr 40381, z dnia 8 grudnia 1999 r., I SA/Lu 1246/98, LEX nr 40367, z dnia 13 sierpnia 1999 r., III SA 7432/98, LEX nr 39470, czy postanowienie SN z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/99, LEX nr 50679. Bezspornym przy tym jest, że uprawdopodobnienie tych okoliczności należy zawsze do strony, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, stwierdzić należy, iż wskazana we wniosku argumentacja, w ocenie Sądu, nie może zasługiwać na uwzględnienie. Z wniosku wynika, że przyczyną nie złożenia skargi osobiście było stłuczenie kolana przez skarżącego, spowodowane upadkiem. Jakkolwiek trzeba przyznać, że tego typu zdarzenie należy niewątpliwie do zdarzeń nagłych, których skarżący nie był w stanie przewidzieć, to inną rzeczą jest, czy to nagłe zdarzenie rzeczywiście było w stanie przeszkodzić skarżącemu w terminowym nadaniu skargi do Sądu. Po pierwsze, trzeba zauważyć, że z zaświadczenia dokumentującego wizytę ambulatoryjno-specjalistyczną odbytą w dniu 12 listopada 2014 r. nie wynika, że skarżący na skutek upadku nie mógł w ogóle poruszać się, że mógł jedynie leżeć. Z zaleceń lekarskich wynika jedynie, że w okresie 2 tygodni od zdarzenia winien odpoczywać, ewentualnie leżeć lub - w razie konieczności - podjąć rehabilitację. Po drugie, osoba należycie dbająca o swoje sprawy może się posłużyć innymi osobami, z czego skarżący w sprawie niniejszej skorzystał. Podkreślić jednak należy, że skarżący, który zlecił dokonanie czynności pracownicy, ponosi odpowiedzialność za wybór tej osoby i jej działanie w powierzonym zakresie. Wina osoby trzeciej, która obciąża stronę postępowania, może dotyczyć bowiem zarówno pełnomocnika strony, jak i innych osób, którymi strona się wysługuje (postanowienie z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. I FZ 425/13, Lex 1397101). Zdaniem Sądu powierzając czynność procesową - jaką jest zaadresowanie i nadanie skargi (czy też - jak twierdzi strona- samej jej sentencji) w urzędzie pocztowym - pracownicy, skarżący mógł sprecyzować na jaki adres i w jakiej formie należy nadać przesyłkę. Oczywiście, że pracownica nie musiała znać właściwego trybu jej składania (co podnosi we wniosku M. G.), lecz wiedział o tym sam skarżący, bo decyzja organu zawierała stosowne pouczenie, i tą informację powinien przekazać pracownicy nadającej na poczcie skargę. Jeżeli zaś skarżący wskazał osobie trzeciej prawidłowy adres, to nadanie przesyłki na inny adres przez osobę trzecią nie było okolicznością nie do przezwyciężenia, a raczej można byłoby zakwalifikować to jako niedbalstwo. Innymi słowy, niezależnie od tego, czy zawinił bezpośrednio skarżący, czy też osoba, której powierzył dokonanie czynności procesowej, a za której działanie jest odpowiedzialny, to błędne zaadresowanie skargi (co, jak wyżej wskazano, spowodowało, iż nie dotarła ona we właściwym trybie na czas) przez osobę trzecią obciąża konsekwencjami samego skarżącego. Nie została więc w tych okolicznościach spełniona przesłanka przywrócenia terminu z art. 87 § 2 ppsa, bowiem skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. W tym stanie rzeczy stwierdzając, iż uchybienie terminu w sprawie niniejszej nastąpiło w wyniku zaniedbania, a nie zaistnienia niemożliwych do przezwyciężenia przeszkód, czy też okoliczności od strony niezależnych - działając na podstawie art. 86 ( 1 ustawy ppsa należało orzec jak w sentencji