I SA/Lu 1279/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dnia 18 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Oddział w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. w zakresie wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę "A" Oddział w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. Podstawą odrzucenia skargi było nie uzupełnienie w wyznaczonym terminie jej braku formalnego poprzez podpisanie skargi zgodnie z zasadami reprezentacji spółki. Skarżąca pismem z dnia 22 stycznia 2016 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi argumentując, że dopiero w dniu 15 stycznia 2016 r. dowiedziała się o odrzuceniu skargi przez Sąd bowiem wcześniej nie dotarła do niej żadna korespondencja, z której wynikałby obowiązek uzupełnienia braku formalnego skargi. Strona nadmieniła, że nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi i nie uczyniła jemu zadość ponieważ w oddawczej skrzynce pocztowej spółki nie pozostawiono żadnego zawiadomienia o przesyłce zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego. Wnioskodawca zaznaczył, że w okresie, w którym nastąpiło doręczenie zastępcze wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi osoba reprezentująca zagranicznego przedsiębiorcę tj. "B" przebywał na wyjazdach służbowych we Francji. Na potwierdzenie czego dołączono wydruk biletu lotniczego, rozliczenie kosztów zagranicznej podróży służbowej oraz wyciąg z tygodniowej karty godzin. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z art. 87 § 1 p.p.s.a. wynika, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Ze wskazanego powyżej art. 86 § 1 p.p.s.a. nie wynika według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt I SAB/Wa 78/2005). W literaturze wskazuje się na orzecznictwo, w którym podniesiono, że następujące okoliczności faktyczne nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu np.: zwolnienie lekarskie od pracy (wyr. NSA z dnia 4 listopada 1998 r., III SA 1243/97); dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyr. NSA z dnia 8 stycznia 2002 r., II SA/Wr 1329/01, niepubl.); niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw ((post. NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99, niepubl.); nieznajomość prawa (wyr. NSA z dnia 6 listopada 1998 r., I SA/Łd 153/97); przebywanie w areszcie śledczym (post. NSA z dnia 20 października 2004 r., FZ 432/04, niepubl.); choroba wymagająca leżenia, jeżeli skarżący mógł nadać pismo w ustawowym terminie korzystając z pomocy domowników (post. NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 809/04, niepubl.). Wobec powyższego mając na uwadze stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie, rozpoznając wniosek skarżącej o przywrócenie terminu w oparciu o przesłankę braku winy sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie kryterium to nie zostało spełnione ponieważ strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Strona skarżąca swój wniosek uzasadniała brakiem doręczenia wezwania do uzupełnienia wymaganego braku. Winą za brak doręczenia spółka zdaje się obarczać doręczyciela. Ponadto jako uzasadnienie braku winy po swej stronie spółka wskazała okoliczność przebywania przez "B" (osobę, która reprezentuje spółkę) na wyjazdach służbowych we Francji. Z analizy akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi została zwrócona do tutejszego Sądu z uwagi na jej nie podjęcie przez adresata w wymaganym terminie. W ocenie Sądu skarżąca w rozpatrywanym wniosku nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, albowiem jedynie w sposób ogólnikowy zakwestionowała prawidłowość doręczenia wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi, twierdząc, iż nie otrzymała wezwania Sądu. Nie wskazała jednak, aby w związku z brakiem przedmiotowego zawiadomienia podejmowała jakiekolwiek próby wyjaśnienia zaistniałej sytuacji poprzez działania reklamacyjne w urzędzie pocztowym. Zatem nie została spełniona w sprawie przesłanka, o której mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a. Ponadto należy zauważyć, iż wnioskodawczyni stwierdza, że doręczenie zastępcze wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi miało miejsce w czasie kiedy "B" przebywał na zagranicznym wyjeździe służbowym. Zdaniem Sądu okoliczność wyjazdów służbowych nie należy do okoliczności uzasadniających ewentualny brak winy w uchybieniu terminu do dokonania określonej czynności. Z dołączonych dokumentów wynika ponadto, że wyjazdy miały miejsce w dniach od 16 listopada do 21 listopada 2015 r. oraz w dniach od 6 grudnia do 9 grudnia 2015 r. natomiast skutek doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi nastąpił w dniu 4 grudnia 2015 r., a 11 grudnia 2015 r. upływał termin na uzupełnienie braku. Uznać zatem należy, że powołana okoliczność wyjazdów służbowych nie uzasadnia braku winy w uchybieniu terminu do dokonania nałożonych na skarżącą obowiązków. Skarżąca nie może zasłaniać się wyjazdami służbowymi ponieważ jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą dbając należycie o swoje interesy powinna tak zorganizować swoją działalność w zakresie obiegu (wysyłki czy odbioru korespondencji) dokumentów aby eliminować sytuacje zaistniałe w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze w oparciu o przepis art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a. Sąd odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.