I SA/Lu 1309/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. Z. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A. W. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie sygn. akt I SA/Lu 329/13 ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r. p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi A. Z. kwotę 738 (słownie: siedemset trzydzieści osiem) złotych, obejmującą podatek od towarów i usług w wysokości 138 (słownie: sto trzydzieści osiem) złotych, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie). Postanowieniem z 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 1309/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyznał adw. A. Z. kwotę 147,60 zł, obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu (sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej). Pełnomocnik strony skarżącej nie zgadzając się z przyznaną kwotą wynagrodzenia złożył zażalenie, które zostało uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt I FZ 173/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpatrując wniosek o przyznanie wynagrodzenia zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwaną dalej p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że Sąd nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z poglądami wyrażonymi w wiążącym go orzeczeniu, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się im w pełnym zakresie (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 6/11, LEX nr 1148601). Wiążąca ocena prawna dotyczy właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie, a tym samym, musi zawierać wskazania co do ponownego postępowania pierwszoinstancyjnego, stanowiące konsekwencję tej oceny. Przyjmują one często postać dyrektyw formułowanych pod adresem Sądu, wskazujących sposób działania oraz kierunek, w jakim zmierzać ma rozstrzygnięcie Sądu. W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju rolę pełni postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt I FZ 173/14, zawierające wiążącą ocenę prawną, w której ramach Sąd pierwszej instancji zobowiązany został do rozważenia okoliczności stanu faktycznego. Najważniejszy element tej oceny stanowi konstatacja, że w rozpoznawanej sprawie występuje wartość przedmiotu zaskarżenia. Jak wskazał Sąd kasacyjny w przypadku wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego wartość przedmiotu zaskarżenia ustala się w odniesieniu do aktu zaskarżonego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o wznowienie którego strona wnosi. Natomiast ustalenie, że przedmiot postępowania objęty zaskarżonym aktem obejmuje należność pieniężną skutkuje ustaleniem wysokości należnego wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu na podstawie § 6 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013, poz. 461). W tym stanie rzeczy należało przyznać adwokatowi skarżącego wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 738 zł. Stosownie bowiem do przepisu § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b wspomnianego rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej adwokat powinien otrzymać 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego przepisu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Ponieważ w niniejszej sprawie przedmiotem skargi (jak przesądził Sąd kasacyjny) była należność pieniężna w wysokości 6962 zł, tym samym wynagrodzenie adwokata powinno być obliczone na podstawie § 6 pkt 4 tego rozporządzenia, który określa minimalną stawkę wynagrodzenia przy wskazanej wysokości przedmiotu sprawy na kwotę 1200 zł. Obliczając zatem 50 % z tak określonej stawki otrzymana kwota, tj. 600 zł, stanowi kwotę wynagrodzenia. Wymienione wynagrodzenie należało powiększyć o kwotę należnego podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia (przy uwzględnieniu, iż zastosowanie ma stawka 23% tego podatku). Wynagrodzenie to powinno zatem wynosić 738 zł (600 zł x 23 % = 138 zł; 600 zł + 138 zł = 738 zł). W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, jak w postanowieniu.