I SA/Lu 134/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie NSA Ewa Gdulewicz, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (spr.), Protokolant Asyst. Monika Bartmińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 września 2006 r. sprawy ze skargi A. i M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 rok - oddala skargę Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt.1 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania A. i M. małż. R. od decyzji Wójta Gminy W. nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005r. – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji wskazało, iż A. i M. małż. R. są właścicielami działki nr [...] położonej w O. o powierzchni 26.700 m. Nieruchomość oznaczona jest w ewidencji gruntów symbolem "Bi" – tereny zabudowane inne. W dniu 6 września 2005r. podatnicy złożyli informację w sprawie podatku od nieruchomości. W związku z tym, mając na uwadze złożoną informację, dane z ewidencji gruntów oraz uchwałę Rady Gminy z dnia 26 listopada 2004r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od nieruchomości organ I instancji w decyzji z dnia 12 września 2005r. ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w oparciu o te dane. Nie zgadzając się z tą decyzją podatnicy wnieśli odwołanie, w którym podnosili, iż wymierzony podatek jest bardzo wysoki, zastosowane stawki są maksymalne. Ferując decyzję organ podatkowy nie wziął pod uwagę wartości gruntu i budynków w stosunku do wymierzonego podatku oraz możliwości różnicowania stawek zgodnie z art. 5 ust. 2-4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przyjęcie złożonej przez nich informacji o gruntach i budynkach za podstawę rozstrzygnięcia obligowało organ I instancji do skorygowania wydanych decyzji za lata ubiegłe. Podnosili, iż posiadają inną nieruchomość, za którą płacą podatek wg niższych stawek. Wskazywali na swoją trudną sytuację materialną. Rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego odwołania SKO wskazało, iż poza sporem pozostaje, że A. i M. R. są właścicielami działki nr [...] położonej w O. o pow. 26.700m2 oznaczonej w ewidencji gruntów symbolem "Bi". W złożonej informacji wykazali do opodatkowania grunty pozostałe o pow. 26.700m2, budynki pozostałe o pow. 195,90m2 oraz budynki mieszkalne o pow. 60m2. Wymiar podatku dokonany został w oparciu o ww. informację podatników oraz w oparciu o uchwałę Rady Gminy z dnia 26 listopada 2004r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie gminy W., która uchwalona została na podstawie art. 18 ust. 2 pkt. 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 5 ust.1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych. Nie jest w sprawie sporne istnienie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, sporna jest zaś jego wysokość. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania SKO wskazało, iż stawki wynikające z powołanej wyżej uchwały nie przekraczają stawek maksymalnych określonych w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 26 października 2004r. w sprawie wysokości górnych stawek kwotowych w podatkach i opłatach (M.P. z 2004r. Nr 46, poz.794), a więc Rada Gminy we W. wykonując dyspozycję art. 5 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie przekroczyła swojego uprawnienia. Rada Gminy nie może różnicować stawek podatku ze względu na sytuację majątkową podatnika i osiągane przez niego dochody. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wiąże obowiązek podatkowy z własnością lub posiadaniem nieruchomości, a nie z osiąganym z niej dochodem. Przy określaniu podstawy opodatkowania brak jest również powiązania wysokości podatku z wartością posiadanej nieruchomości. Prawomocna uchwała Rady Gminy, jako akt prawa miejscowego, jest wiążąca dla Wójta i Samorządowego Kolegium Odwoławczego. O ile zaś przedstawiony w informacji stan faktyczny istniał w latach 2001-2004 może to być podstawą zmiany wydanych za ten okres decyzji w innym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w decyzji. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego A. i M. małż. R. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zarzucając wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 7 ust. 1 pkt. 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz dopuszczenie opinii biegłego sądowego na okoliczność, że przedmiotowa nieruchomość jako grunt stanowiący nieużytek, grunt zadrzewiony i zakrzewiony, nie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej powinna podlegać zwolnieniu od podatku na podstawie art. 7 ust.1 pkt. 10 powołanej ustawy podatkowej. Podnosili, iż od 1997r. na spornej nieruchomości nie prowadzą działalności gospodarczej. Budynek usytuowany na działce nie był od lat remontowany. Przeprowadzone postępowanie nie uwzględnia, że objęta podatkiem nieruchomość jest nieużytkiem i jako taki powinna być zwolniona z opodatkowania na podstawie art. 7 ust.1 pkt. 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nie przynosi ona żadnych przychodów. Niezależnie zaś od tego, że wymiar podatku dokonywany jest na podstawie informacji składanych przez podatnika, to organ podatkowy powinien uwzględniać charakter gruntu i sposób jego faktycznego użytkowania, co w przedmiotowej sprawie winno skutkować wskazanym wyżej zwolnieniem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie i w całości podtrzymało argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Podkreśliło, iż przy wymiarze podatku organ podatkowy związany jest danymi ujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przede wszystkim wskazać należy, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonych doń aktów pod kątem ich zgodności z prawem. Sąd, stosownie do art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowód z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Stąd zawarte w skardze żądanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego sądowego na okoliczność, iż sporna nieruchomość stanowi nieużytek i jako taki powinna być zwolniona z opodatkowania, już choćby z tego względu, że dowód taki nie mieści się w dyspozycji art. 106 § 3 powołanej ustawy, było nieuprawnione. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opatach lokalnych (t.jedn. z 2002r. Dz. U. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.). Stosownie do art. 2 ust. 1 tej ustawy, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej ( art. 2 ust. 2 tej ustawy). Odwołanie się w powołanym przepisie do zapisów w ewidencji gruntów i budynków koresponduje z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne ( t. jedn. z 2005r.Dz. U Nr 240 poz. 2027), w myśl którego podstawę planowana gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i dokonywanych w niej zapisów określa rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 z późn. zm.). W myśl § 67 powołanego rozporządzenie, użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na grupy m.in.: użytki rolne; grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione; grunty zabudowane i zurbanizowane; nieużytki oznaczone symbolem –N. W myśl § 68 ust. 3 grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się na: 1/ tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem B, 2/ tereny przemysłowe oznaczone symbolem Ba, 3/ inne tereny zabudowane oznaczone symbolem –Bi. Nie jest w sprawie sporne, a wynika to z wypisu z ewidencji gruntów(k.- 3), iż opodatkowana nieruchomość oznaczona jest w ewidencji gruntów i budynków symbolem Bi. Trafnie zatem w zaskarżonej decyzji zakwalifikowana została do opodatkowania wg stawek jak dla "gruntów i budynków pozostałych". Brak jest zaś podstaw, by jak twierdzą skarżący w skardze grunty te dla celów opodatkowania zakwalifikować jako nieużytki ( symbol N) lub grunty zadrzewione i zakrzewione ( symbol Lz ). Przy wymiarze podatku organ podatkowy, jak wynika z powołanych wyżej przepisów prawa, związany jest danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i nie może dokonywać samodzielnych odmiennych ustaleń od wynikających z tej ewidencji. Zmiana zapisów ewidencji możliwa jest tylko w odrębnym postępowaniu przeprowadzonym przez właściwy organ administracji publicznej. Stąd także i w postępowaniu podatkowym niecelowe i niedopuszczalne byłoby przeprowadzanie dowodu z opinii biegłego na okoliczność, że przedmiotowy grunt jest nieużytkiem lub gruntem zakrzewionym, skoro dla wymiaru podatku istotne są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane odnośnie budynków przyjęte zostały z informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej organowi podatkowemu przez skarżących w dniu 5.09.2005r. w toku postępowania podatkowego w niniejszej sprawie (k.- 40,41). Wartość tych budynków jest bez znaczenia, bowiem podstawę opodatkowania określa się wg powierzchni użytkowej ( art. 4 ust.1 pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Stawka podatku dla wymiaru zobowiązania podatkowego określona została zgodnie z uchwałą Rady Gminy, podjętą w myśl art. 5 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Co do wiążącego charakteru tej uchwały sąd podziela stwierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 3 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne/.../ będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem nie mającym zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Skoro zatem , co nie jest sporne, skarżący są właścicielami przedmiotowej nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów symbolem Bi ciąży na nich obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości wg stawek wskazanych w ww. uchwale Rady Gminy. Wbrew zarzutom skargi, w toku postępowania prawidłowo ustalono podmiot i przedmiot opodatkowania, stąd zarzut naruszenia przepisów postępowania uznać należy za chybiony. Podnieść przy tym należy, iż przytoczone w skardze przepisy k.p.a. nie miały zastosowania w sprawie, a to wobec treści art. 2 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, skoro zarzuty skargi są bezzasadne, a zaskarżona decyzja prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji.