I SA/Lu 1344/13

I SA/Lu 1344/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. I SA/Lu 1344/13 UZASADNIENIE W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący argumentował, że wykonanie zaskarżonego postanowienia oznacza w rzeczywistości prowadzenie egzekucji, skierowanej do jego majątku, na podstawie nieostatecznych decyzji, które są wątpliwe konstytucyjnie. W sprawie sygn. II FSK 1835/13 zostało bowiem skierowane pytanie do Trybunału Konstytucyjnego w kwestii zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. Zatem prowadzenie egzekucji z majątku skarżącego naraża go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, włącznie z koniecznością ogłoszenia upadłości. Na etapie postępowania sądowego art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.12.270 – ustawa p.p.s.a.) pozwala wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia wyłącznie w sytuacji, w której zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te zobowiązany jest wykazać wnioskodawca i podać konkretne okoliczności świadczące o tym, że wykonanie zaskarżonego postanowienia niesie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy tylko powołanie się na treść art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Jednocześnie z samej treści powołanego przepisu wynika, że może on mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do rozstrzygnięć wykonalnych, czyli takich, które podlegają wykonaniu (dobrowolnemu czy przymusowemu). W okolicznościach rozpoznawanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie w kwestii rygoru natychmiastowej wykonalności nie jest postanowieniem, które mogłoby podlegać wykonaniu. Jak to zauważa sam skarżący, wykonaniu podlega decyzja, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, ale w tej sprawie przedmiotem sądowej kontroli legalności nie jest ani decyzja wymiarowa, ani postanowienie w kwestii nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności. W dalszej kolejności, dla dopełnienia oceny prawnej, należy odwołać się do stanowiska prawnego w sprawie sygn. akt II FSK 2563/11, w myśl którego instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2005, s. 168). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń, okoliczności, świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. I GZ 316/10). Należy bowiem zwrócić uwagę, że zgodnie z poglądem zarówno doktryny (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 188), jak również orzecznictwa (por. postanowienie I FSK 1693/10) nie jest wystarczający sam wywód skarżącego odnośnie jego przypuszczeń i obaw. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wykazać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej. W rozpoznawanej, incydentalnej kwestii brak jest uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zarzuty formułowane w skardze, ich uzasadnienie, zmierzają do wykazania niezgodności z prawem kwestionowanego postanowienia, ale nie odnoszą się one ściśle do przesłanek wstrzymania wykonania. Zarzuty skargi będą przedmiotem sądowej kontroli legalności, przeprowadzonej na rozprawie, zakończonej orzeczeniem sądu I instancji. Natomiast odnosząc się do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania należy podkreślić, że nie został wykazany przez skarżącego jakikolwiek związek pomiędzy formułowanymi w skardze zarzutami naruszenia prawa a zaistnieniem przesłanek wstrzymania wykonania postanowienia objętego skargą. Nie zostały przedstawione żadne konkretne okoliczności, opisujące sytuację przede wszystkim majątkową skarżącego, uzasadniające przyjęcie, że wykonanie nieostatecznej decyzji wymiarowej na podstawie rygoru natychmiastowej wykonalności wiąże się rzeczywiście z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji życiowej, majątkowej skarżącej. Natomiast stanowisko skarżącego, że zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu nie może oznaczać zasadności wstrzymania wykonania, bowiem ustawodawca, co do zasady, nie przewidział wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia na tej podstawie, że zostało ono objęte skargą i skarżący formułuje wobec niego zarzuty naruszenia prawa. Ta część argumentacji prawnej zmierza do dodatkowego pokazania skarżącemu, że nawet gdyby przyjąć wykonalność postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do złożenia zażalenia, jego wniosek o wstrzymanie wykonania nie podlegałby uwzględnieniu wobec braku uzasadnienia. W tym stanie sprawy nie było podstaw do stosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. w odniesieniu do postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do złożenia zażalenia.