I SA/Lu 1370/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca), Sędziowie WSA Małgorzata Fita, NSA Anna Kwiatek, Protokolant Sekretarz sądowy Julita Kula, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. P. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu osobowego - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej (organ), po rozpatrzeniu odwołania A. P. K., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r., mocą której określono A. P. K. oraz W. P. zobowiązanie w podatku akcyzowym w wysokości 3.836 zł oraz zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wysokości 7.049 zł z tytułu importu samochodu osobowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że zgodnie z dokumentem SAD Nr [...] z dnia 20 grudnia 2007 r. objęto procedurą dopuszczenia do obrotu samochód osobowy marki Audi [...], rok produkcji 2005, poj. silnika 2967 cm³. Wartość importowanego pojazdu w dokumencie SAD zadeklarowano w kwocie 3.500 CHF. Jednocześnie w tym dokumencie SAD podano A.P. K. jako odbiorcę towaru, zaś W. P. został ujęty jako zgłaszający przedstawiciel. Następnie, w związku z wątpliwościami organu celnego odnośnie wartości importowanego pojazdu, czy nie została ona zaniżona, Naczelnik Urzędu Celnego (NUC), działając jako organ celny, przeprowadził postępowanie wyjaśniające/celne, w wyniku którego decyzją z dnia [...] r. przyjęto wartość celną importowanego pojazdu w kwocie 25.642 zł, natomiast kwotę długu celnego w wysokości 2.564 zł. Organ celny skierował swoją decyzję do A.P. K., na rzecz którego było dokonane zgłoszenie celne oraz do W. P., jako przedstawiciela pośredniego, dokonującego zgłoszenie. W tych okolicznościach, jak motywował organ, w związku ze zmianą elementów kalkulacyjnych istotnych dla wymiaru podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług z tytułu wymienionego importu, wynikającą z wiążącej decyzji organu celnego, należało przeprowadzić postępowanie podatkowe i decyzją określić zobowiązania w tych podatkach w odpowiednio wyższych kwotach. Wyższe wartość celna i kwota cła zwiększyły bowiem podstawę opodatkowania akcyzą, zaś dodatkowo jeszcze wyższa kwota akcyzy zwiększyła wysokość podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Jednocześnie organ podkreślał, po pierwsze, że decyzja organu celnego w kwestii wartości celnej i cła wiąże organ podatkowy dla celów wymiaru zobowiązań podatkowych z tytułu importu, a decyzja organu celnego nadal pozostaje w obrocie prawnym i korzysta z domniemania zgodności z prawem. Po drugie zaś, decyzja organu celnego wiąże organ podatkowy nie tylko w zakresie strony przedmiotowej opodatkowania, ale również wynikają z niej, w sposób wiążący organ podatkowy, osoby zobowiązane do zapłaty należności z tytułu rozpatrywanego importu. Odnosząc się do zagadnienia przedawnienia określonych zobowiązań podatkowych z tytułu opisanego importu organ argumentował, że A.P. K. i W. P. obaj przed końcem 2012 r. zostali powiadomieni o wszczęciu postępowania karnego w 2008 r., dotyczącego m.in. rozpatrywanego importu, ze skutkiem w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia tych zobowiązań podatkowych na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.12.749 ze zm. – dalej jako o.p.). Jednocześnie organ podkreślał, że to zawiadomienie, skierowane do adresatów obowiązków podatkowych, miało treść zgodną z wymogami wynikającymi z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w sprawie sygn. P 30/11. W podstawie prawnej decyzji organ powołał: art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 10 ust.1 pkt 4, art. 20 ust. 2, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym (Dz.U.04.29.257 ze zm. – u.p.a.) w związku z art. 154 ust.1 ustawy o podatku akcyzowym (Dz.U.11.108.626 ze zm.), § 2 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U.04.87.825 ze zm.), art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U.04.54.535 ze zm. - dalej u.p.t.u.). A.P. K. (dalej jako skarżący, podatnik) złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej. Wniósł o jej uchylenie, o uchylenie decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art.7 i 8 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.13.267 ze zm. – k.p.a.), tj. zasady prawdy obiektywnej z uwagi na to, że nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy państwowej poprzez dowolną ocenę dowodów. Zarzucił także błąd w ustaleniach faktycznych, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy poprzez niesłuszne przyjęcie, że to skarżący był właścicielem importowanego pojazdu. W ocenie skarżącego pojazd ten w rzeczywistości należał do innej osoby. Uzasadnienie skargi koncentrowało się na kwestii błędnego przyjęcia przez organ, że to skarżący jest właścicielem importowanego pojazdu i w związku z tym, że jest zobowiązany do uiszczenia jakichkolwiek należności, także podatkowych, wynikających z tego importu. Skarżący zwracał uwagę, że jego dane osobowe zostały wyłudzone pod pretekstem legalnego oclenia samochodu, nie podpisywał żadnego pełnomocnictwa, składał jedynie podpisy pod dokumentami in blanco i tylko odbierał dokumenty z organu rejestrującego samochód, ale ich tam nie składał. Nie może ponosić odpowiedzialności za działania innych osób, w tym naruszające prawo. Nie uzyskał z tego tytułu żadnych korzyści majątkowych. Jednocześnie treść dokumentu SAD wcale nie musi być zgodna z rzeczywistością, bo nie zostało wyjaśnione czy ktokolwiek sprawdzał, jakim dokumentem umocowania faktycznie posługiwał się W. P. dokonując zgłoszenia celnego i czy w ogóle taki dokument posiadał. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko oraz argumentację faktyczną i prawną, które zostały przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zarzuty skargi należy ocenić jako nieadekwatne do faktycznych i prawnych okoliczności analizowanej sprawy. Ocenę legalności zaskarżonej decyzji należy rozpocząć od stwierdzenia, że decyzja organu celnego w kwestii wartość celnej, cła z tytułu rozpatrywanego importu ma zasadnicze znaczenie dla wyniku tej sprawy. Jak słusznie zwraca uwagę Dyrektor Izby Celnej, wydający zaskarżoną decyzję jako organ podatkowy, decyzja organu celnego wiązała organ podatkowy dla potrzeb określenia wysokości zobowiązań w podatku akcyzowym, podatku od towarów i usług, jak również przy określeniu osób zobowiązanych do zapłaty należności z tytułu rozpatrywanego importu. Trzeba przy tym zauważyć, że znaczenie decyzji organu celnego w takich sytuacjach jak niniejsza nie jest zagadnieniem nowym, a w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd o związaniu organu podatkowego ustaleniami wynikającymi z decyzji organu celnego, rzutującymi na wymiar zobowiązań podatkowych z tytułu importu. Dla przykładu należy przywołać argumentację prawną w sprawach: sygn. I FSK 251/11 czy I FSK 182/06 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego, jak długo w obrocie prawnym pozostaje decyzja organu celnego, z której wynikają elementy kształtujące stronę podmiotową i przedmiotową opodatkowania importu podatkiem akcyzowym, podatkiem od towarów i usług, tak długo ta decyzja organu celnego wiąże organ podatkowy dla celów prawidłowego wymiaru tych podatków, zarówno w aspekcie przedmiotowym (przede wszystkim podstawy opodatkowania), jak i podmiotowym (co do grona osób zobowiązanych z tytułu importu). Pozostające w obrocie prawnym ostateczne rozstrzygnięcie organu celnego korzysta bowiem z domniemania zgodności z prawem i wobec tego podlega w pełni respektowaniu także przez organy podatkowe przy wymiarze podatków. W konsekwencji, w takim zakresie, w jakim strona podmiotowa i przedmiotowa opodatkowania z tytułu importu wynika z ostatecznej decyzji organu celnego, organ podatkowy ma obowiązek przyjąć je dla celów decyzji wymierzających podatek akcyzowy i podatek od towarów i usług z tytułu importu, jako wiążące i nie jest uprawniony dokonywać jakiejkolwiek ich weryfikacji w postępowaniu podatkowym. Dlatego skarżący podatnik, w obecnym stanie sprawy, nie może skutecznie wykazywać w postępowaniu podatkowym, że import miał inny przebieg czy że z tym importem nie ma nic wspólnego, gdyż jest to sprzeczne z ostateczną decyzją organu celnego, a ta decyzja organu celnego wiązała organ podatkowy. Natomiast w zaistniałych okolicznościach trzeba zauważyć, że skarżący podatnik wybrał niewłaściwą drogę obrony swoich interesów, skoro nie doprowadził do sądowej kontroli legalności decyzji organu celnego (skarga została odrzucona). Wobec tego decyzja organu podatkowego w kwestii zobowiązań w podatku akcyzowym i podatku od towarów i usług z tytułu importu mogła jedynie być następstwem wiążącej decyzji organu celnego, co skarżący podatnik zupełnie pomija w swojej argumentacji. Zatem, w okolicznościach podmiotowych i przedmiotowych rozpatrywanego importu, jakie wiążąco przesądził organ celny, organ podatkowy prawidłowo rozpoznał opodatkowaną czynność, powstanie obowiązku podatkowego, podatników, przedmiot opodatkowania, podstawę opodatkowania z tytułu importu. W tym zakresie organ prawidłowo zastosował art. 2 pkt 9, art. 4 ust. 1 pkt 4, 10 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 2 u.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie rozpatrywanego importu oraz art. 2 pkt 7, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym w dacie rozpatrywanego importu. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że decyzja organu celnego wręcz zobowiązywała organ podatkowy do wydania decyzji określającej wyższą wysokość zobowiązań podatkowych z tytułu rozpatrywanego importu, co wynika z art. 20 ust. 2 u.p.a. oraz art. 33 ust. 2 u.p.t.u. w powiązaniu z art. 120 o.p. Zaskarżona decyzja dowodzi wykonania przez organ podatkowy tego obowiązku, wynikającego z obowiązujących ustaw. Dla ścisłości, co do stawki opodatkowania nie było sporu, a ta zastosowana przez organ w odniesieniu do każdego z podatków jest zgodna z powoływanym w sprawie rozporządzeniem wykonawczym do u.p.a. – zał. nr 2 poz. 21 pkt 1 (13,6 %) oraz z art. 41 ust. 1 (22 %) u.p.t.u. Pozostaje jeszcze odnieść się do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych. Otóż także w tej materii stanowisko organu odpowiada prawu. Jak bowiem wynika z akt podatkowych A.P. K. oraz W. P. przed końcem 2012 r. otrzymali zawiadomienie o tym, że w związku z wszczęciem postępowania karnego bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu importu na podstawie m.in. SAD OGL [...] z dnia 20 grudnia 2007 r. został zawieszony. Powoływane postępowanie karne zostało wszczęte w 2008 r. i poza sporem było, że miało za przedmiot także rozpatrywany import. Zatem przed upływem terminu z art. 70 § 1 o.p. podatnicy uzyskali wiedzę o tym, że bieg terminu przedawnienia analizowanych zobowiązań podatkowych, wynikających z tego konkretnego importu, uległ zawieszeniu i co jest powodem takiego stanu rzeczy. Powyższe postępowania organu w pełni realizuje wymogi, jakie wynikają ze stanowiska Trybunału Konstytucyjnego w sprawie sygn. P 30/11 (por. System Informacji Prawnej LEX) i których wykonanie jest konieczne, aby można było mówić o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w zgodzie ze standardami wyznaczonymi przez konstytucyjne zasady porządku prawnego. Dla wyczerpania oceny prawnej trzeba wyjaśnić skarżącemu, że w kontrolowanym postępowaniu nie mogło dojść do naruszenia przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, gdyż postępowanie podatkowe jest prowadzone, co do zasady, w reżimie prawnym określonym ustawą Ordynacja podatkowa (o.p.). Jednak nawet jeśli przenieść argumenty i zarzuty skarżącego na grunt o.p., to w żadnym razie nie prowadzą one do podważenia legalności zaskarżonej decyzji organu podatkowego. Skarżący pomija bowiem, że zaskarżona decyzja, dotycząca zobowiązań podatkowych, stanowi prawną konsekwencję decyzji organu celnego, pozostającej w obrocie prawnym, która wiązała organ podatkowy zarówno co do strony podmiotowej, jak i przedmiotowej opodatkowania importu podatkiem akcyzowym oraz od towarów i usług. Zastosowanie się przez organ podatkowy do decyzji organu celnego, o wiążącym charakterze dla wymiaru podatków, ze swej istoty nie mogło spowodować naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.), jak też nie podważało zaufania do organów (art. 121 § 1 o.p.). Decyzja organu celnego, ostateczna, korzysta z domniemania zgodności z prawem, a podważenie tego domniemania może nastąpić wyłącznie w związku z wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego, do czego, jak dotąd, nie doszło. Natomiast stanowisko skarżącego podatnika zmierza w istocie do pominięcia ostatecznej decyzji organu celnego i jego uwzględnienie prowadziłoby właśnie do naruszenia zasad określonych w art. 120 do 122 o.p. Z tych wszystkich względów skargę należało ocenić jako niezasadną i oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.12.270 ).