I SA/Lu 139/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie NSA Anna Kwiatek,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (spr.), Protokolant asyst. Anna Strzelec, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości A. Sp. z o.o. w likwidacji w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące XI i XII 2004 r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania Syndyka Masy Upadłości A. sp. z o.o. w upadłości w L. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Nr [...] z dnia [...] r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące listopad i grudzień 2004r. – uchylił decyzję organu I instancji w części określającej zobowiązanie podatkowe VAT za miesiąc listopad w kwocie 22.586 zł i grudzień w kwocie 21105 i określił zobowiązanie podatkowe w tym podatku za miesiąc listopad w kwocie 22.139 zł oraz za miesiąc grudzień w kwocie 20.997zł. , a w pozostałej części utrzymał tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż organ podatkowy I instancji w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego ustalił, iż podatnik – A. sp. z o.o. w upadłości w L. w miesiącach listopadzie i grudniu 2004r. bezzasadnie stosował zwolnienie z podatku VAT przy sprzedaży materiałów rozbiórkowych i odpadowych pochodzących z wyburzonej hali głównej oraz placu przed halą, powołując się na art. 43 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), podczas gdy sprzedaż tych materiałów podlegała opodatkowaniu stawką 22%, a to na podstawie art. 42 ust. 1 powołanej ustawy. Ustalono również, że za miesiąc grudzień 2004r. podatnik bezzasadnie dokonał korekty sprzedaży i podatku należnego n skutek wystawienia w miesiącach listopadzie i grudniu 2004r. 916 faktur korygujących, w których dokonano zmiany stawki podatku VAT z 22% i 7% na sprzedaż zwolnioną. Dokonując tej korekty podatnik naruszył art. 5 ust. 1 pkt. 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z dnia 8 stycznia 1993r. ( Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) oraz art. 43 ust.1 pkt. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Podatnik naruszył również § 19 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług (Dz. U. Nr 97. poz. 971), ujmując w rejestrze sprzedaży faktury korygujące nr [...] z dnia 16 listopada 2004r., nr [...] z dnia 16 listopada 2004r. oraz nr [...] z dnia 18 listopada 2004r., nie posiadając potwierdzenia odbioru faktury korygującej. Ustalono również, że podatnik dwukrotnie dokonał korekty dotyczącej tej samej sprzedaży samochodu osobowego Volkswagen Passat nr rej. [...], co stanowiło naruszenie art. 29 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 11 marca 2004r. Powyższe ustalenia były podstawą wydania przez organ podatkowy I instancji decyzji z dnia [...] września 2005r. nr [...]. Nie zgadzając się z tą decyzją Syndyk Masy Upadłości A. sp. z o.o. w L. oraz pełnomocnik wnieśli odwołanie. Zarzucając wydanie decyzji z naruszeniem art. 122 oraz art. 187 § 1 ordynacji podatkowej poprzez brak zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w zakresie zasadności wystawienia faktur korygujących obejmujących sprzedaż wyposażenia, tj. części wkładu rzeczowego wniesionego do spółki na pokrycie kapitału zakładowego oraz okresu jego używania, art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, że dokonując sprzedaży materiałów pochodzących z rozbiórki budynków i budowli, złomu, blachy trapezowej, kratek Vama oraz wyposażenia podatnik nie dokonał sprzedaży towarów używanych, art. 4 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym art. 43 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez przyjęcie, że towar pochodzący z rozbiórki budynków i budowli nie jest objęty pojęciem towaru używanego i powinien być traktowany jako odpady, art. 7 ust.1 pkt. 5 i art. 18 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i art. 43 ust.1 pkt. 2 i ust. 2 oraz art. 41 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez przyjęcie, że sprzedaż towarów dokonana przez podatnika w postaci materiałów pochodzących z rozbiórki budynków i budowli, złomu, blachy trapezowej, kratek Vama i wyposażenia winna być opodatkowana stawką 22% i 7%, wnoszono o jej uchylenie I przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponadto w odwołaniu z dnia 27 września 2005r. Syndyk Masy Upadłości żądając uchylenia decyzji organu I instancji i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy zarzucał wydanie tej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania - art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej oraz przepisów prawa materialnego – art. 7 ust. 1 pkt. 5 w zw. z art. 4 pkt. 1 i 7 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz art. 43 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 43 ust.2 ustawy o podatku od towarów i usług i art. 18 ust.1 oraz art. 41 ust.1 odpowiednio wyżej wskazanych ustaw poprzez przyjęcie, że opodatkowanie sprzedaży powinno nastąpić wg stawki 22% VAT, podczas gdy zaszły okoliczności uzasadniające zwolnienie przedmiotowe. Rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Skarbowej powołał treść art. 43 ust.1 pkt. 2 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) wskazując, iż zawiera on definicję towarów używanych w myśl tej ustawy oraz wskazał, iż podobną definicję zawierał art. 4 pkt. 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) obowiązujący do 30 kwietnia 2004r. , a zwolnienie z podatku towarów używanych sankcjonował przepis art. 7 ust.1 pkt. 5 tej ustawy. Wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zakwestionowane zostało prawo podatnika do zastosowania zwolnienia od podatku VAT w stosunku do towarów pochodzących z rozbiórki budynków, budowli, placu oraz wyposażenia spółki – materiałów, które nie spełniały przesłanek wskazanych w definicji dla określenia towaru używanego. Z zebranego materiału dowodowego wynika bowiem, że aport rzeczowy dotyczył wyłącznie budynków i budowli oraz pełnowartościowych maszyn i urządzeń służących określonemu cyklowi produkcyjnemu. W latach 1999 – 2004 usiłowano sprzedać maszyny i urządzenia, z których większość nie znalazła nabywców jako pełnowartościowy towar. W związku z tym specjalnie powołane komisje stawiały wnioski o ich demontaż i sprzedaż jako złom ( sporządzano protokoły złomowania ). Nie sprzedawano kompletnych urządzeń, lecz uzyskane z ich demontażu elementy odpadowe. Potwierdzają to zeznania świadków – osób odpowiedzialnych za segregację towarów, określenie ich przydatności, stanu użytkowego, wartości oraz zastosowania prawidłowej stawki podatku VAT – J. D., T. K., S. S., T. D., J. B.. Z zeznań głównej księgowej – J. B. wynika, że stawkę VAT 22% stosowano wyłącznie do sprzedaży towarów, które nie były używane, postawionych w stan likwidacji, oraz uznanych za nieprzydatne do użytkowania ze względu na zły stan techniczny na podstawie protokołu komisji likwidacyjnej. Zwolnienie z podatku stosowano zaś w stosunku do towarów, które były użytkowane i spełniały wymogi wymienione w art. 7 ust.1 pkt. 5 ustawy o VAT. Niektóre urządzenia nigdy nie były wykorzystywane, nie znalazły nabywców i zostały złomowane. Poszczególne jednostki linii technologicznych nie stanowiły samodzielnych jednostek technologicznych. Linie te się składały się z wielu elementów, jednak mogła funkcjonować tylko jako całość (zeznania K. G.). Dokonywano sprzedaży urządzeń, które ze względu na specyfikę bądź stan techniczny nie nadawały się do sprzedaży jako urządzenia i mogły stanowić tylko złom ( zeznania świadka S. S.). Poszczególne elementy maszyn i urządzeń nie figurowały w ewidencji majątku spółki. Nie były one wniesione aportem rzeczowym w 1998r., gdyż ten dotyczył pełnowartościowych maszyn i urządzeń. Stąd opodatkowanie sprzedaży materiałów pochodzących z rozbiórki maszyn i urządzeń podlegało opodatkowaniu stawką VAT 22%, a dokonana korekta pierwotnie złożonych deklaracji podatkowych nie znajduje uzasadnienia. W latach 1999 -2004 dokonano również sprzedaży wg stawek 22% i 7% materiałów pochodzących z rozbiórki budynków i budowli. Odpadami tymi były: złom, blacha trapezowa, kratki Vama, gruz, drzwi, wełna mineralna, płyty betonowe, chodnikowe itp. W listopadzie i grudniu 2004r. dokonano korekty sprzedaży za okres 1999 -2004 zmieniając stawkę podatku VAT z 22% i 7% VAT na sprzedaż zwolnioną, powołując się na fakt sprzedaży części budynków, które wniesiono aportem rzeczowym do spółki w 1998r. W listopadzie i grudniu 2004r. dokonano również sprzedaży elementów stalowych hali głównej, blachy, płytek żeliwnych itp., traktując tę sprzedaż jako sprzedaż towaru używanego. Sprzedaż materiałów rozbiórkowych z rozbiórki budynków i budowli podlega opodatkowaniu stawką 22% bowiem sprzedaż ta nie dotyczy dostawy używanych budynków, budowli czy ich części. Materiały pochodzące z rozbiórki mają inne właściwości, strukturę, wygląd i przeznaczenie. Powołując definicję budynku wg PKOB Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż nie nastąpiła sprzedaż budynku, lecz materiałów pochodzących z jego rozbiórki, sklasyfikowanych pod symbolem 45.11.11-00.30 PKWiU. Przepisy ustawy nie przewidują stawki preferencyjnej dla tego typu sprzedaży, stąd podlega ona opodatkowaniu stawką VAT 22%. Potwierdzeniem, iż spółka nie sprzedawała budynków lub ich części jest fakt, iż przy sprzedaży nie sporządzano umowy w formie aktu notarialnego, a taki wymagany byłby w myśl art. 158 k.c. gdyby sprzedaży podlegała część budynku, stąd zarzut naruszenia art. 4 pkt.1, art. 7 ust.1 pkt. 5 oraz art. 18 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i art. 41 ust.1 i art. 43 ust.1 pkt. 2 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług uznano za bezzasadny. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 oraz 191 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej ocenił go jako bezzasadny, bowiem wszystkie faktury korygujące ( 916 szt.) zostały poddane szczegółowej analizie, towary pogrupowane co do ich pochodzenia, sposobu nabycia, sposobu użytkowania, przeprowadzono kontrole krzyżowe u kontrahentów podatnika, uwzględniono też wszystkie wnioski podatnika składane w toku postępowania. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji szczegółowo wskazał z jakich powodów zakwestionowano prawo spółki do korekty podatku należnego. Wskazał również, że dokonując korekt faktur VAT spółka dokonała również korekt wartości sprzedaży netto, dokonując jej zwiększenia. Wartości sprzedaży wykazane uprzednio wynikały z wycen dokonanych przez komisje likwidacyjne. Obecni właściciele Odlewni nie uwzględnili tych wycen, co jest sprzeczne z zawartymi z nabywcami umowami, potwierdzonymi uprzednio wystawionymi fakturami VAT. Nie ma zaś żadnej dokumentacji uzasadniającej zmianę ceny netto sprzedanego towaru. Spółka nie dokonała zwrotu podatku VAT wynikającego ze zmiany stawki VAT odbiorcom faktur korygujących. Mając jednak na uwadze brak jednoznacznego materiału dowodowego do zastosowania stawki VAT 22% do sprzedaży regału metalowego, którego wydanie zostało udokumentowane fakturą nr [...] z dnia 24 listopada 2004r. o wartości 2.480 zł oraz młotków pneumatycznych – f-ra nr [...] z dnia 16 grudnia 2004r. o wartości 600 zł Dyrektor Izby Skarbowej uznał sprzedaż tych towarów za sprzedaż zwolnioną w tym zakresie uwzględniając zarzut odwołania i orzekł jak w decyzji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł Syndyk Masy Upadłości A. Sp. z o.o. w likwidacji w L. Zarzucając wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 121 §1, art. 122, art. 124 i art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 oraz art. 233 Ordynacji podatkowej, a nadto przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 1 pkt. 5 w zw. z art. 4 pkt. 1 i 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT oraz art. 43 ust.1 pkt.2 w zw. z art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, poprzez uznanie, że Spółka nie miała prawa do zastosowania zwolnienia przy sprzedaży towarów używanych , podczas gdy spełnione zostały wszystkie wymogi przewidziane w ww. przepisach i art. 18 ust.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT oraz art. 41 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie opodatkowanie winno nastąpić wg stawki 22% i 7%, w sytuacji gdy zaszły okoliczności uzasadniające zwolnienie przedmiotowe wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podnosił, iż sporne faktury dotyczyły sprzedaży materiałów porozbiórkowych, a te wbrew twierdzeniom organów podatkowych mogą być kwalifikowane do towarów używanych. Ferując zaskarżoną decyzję organy podatkowe nie rozważyły, iż przedmiotem sprzedaży były używane rzeczy ruchome w rozumieniu art. 45 i nast.k.c., które są wymienione w PKWiU (np. złom żelazny, kruszywa minerale – gruz, odpady poużytkowe z tworzyw sztucznych). Bezsporne jest, że sprzedane materiały, były wbudowane w halę i używane przez podatnika przez pół roku. To, że hali tej nie budowała Spółka, lecz otrzymała ją w drodze aportu jest bez znaczenia. Hala była wykorzystywana do prowadzenia produkcji przez blisko rok. Podatnikowi nie przysługiwało wobec spornych towarów prawo do odliczenia podatku. Przyjęcie, że sprzedaż podlega opodatkowaniu stoi zatem w sprzeczności z zasadą neutralności podatku VAT, a interpretacja przepisów podatkowych dokonana została wg zasady " in dubio pro fisco" oraz sprzecznie z filozofią podatku VAT zawartą w VI Dyrektywie UE. Kwestia ceny towaru jest kwestią między sprzedającym a nabywcą, stąd argumenty organu podatkowego, co do braku zwrotu nabywcom naliczonego w pierwotnie wystawionych fakturach podatku VAT są nieuprawnione. Nieuprawnione jest też twierdzenie organów podatkowych, iż przedmiotem sprzedaży objętej zwolnieniem mogły być jedynie środki trwałe. Decyzje organów podatkowych nie zawierają przekonującego uzasadnienia, a w szczególności nie przedstawiono dlaczego materiałów porozbiórkowych nie można uznać za sprzedaż używanych rzeczy ruchomych. Ponadto organ podatkowy uchylił decyzję organu I instancji i orzekł co do istoty sprawy, a jednocześnie "w pozostałej części" utrzymał tę decyzję w mocy, co stanowi o naruszeniu art. 233 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Nie jest sporna między stronami, iż w miesiącach listopadzie i grudniu 2004r. Spółka dokonała sprzedaży materiałów pozyskanych z rozbiórki hali, która to sprzedaż udokumentowana została 37 fakturami ( wg zestawienia na str. 1-2 decyzji organu I instancji). Do tej sprzedaży Spółka zastosowała zwolnienie z podatku VAT, bowiem jej zdaniem, przedmiot sprzedaży wyczerpuje dyspozycję art. 43 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.). Nie ma zatem sporu, co do tego, co było przedmiotem sprzedaży – elementy odpadowe i materiały pozyskane z rozbiórki, co wynika też z treści wystawionych faktur. Spór sprowadza się zatem do interpretacji art. 43 ust. 1 pkt.2 i ust.2 powołanej ustawy. Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt. 2 powołanej ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów używanych, z zastrzeżeniem nie mającym zastosowania w sprawie, pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, zwolnienie dotyczy również używanych budynków, budowli lub ich części, będących przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Zgodnie z art. 2 pkt. 6 tej ustawy, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy ruchome, jak również wszelkie postaci energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Trafnie wskazał też organ odwoławczy, iż stosownie do art. 43 ust. 2 tej ustawy, przez towary używane rozumie się: 1/ budynki i budowle lub ich części - jeżeli od końca roku, w którym zakończono budowę tych obiektów, minęło co najmniej 5 lat; 2/ pozostałe towary, z wyjątkiem gruntów, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku. Podobną definicję towarów używanych zawierał art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Nie jest sporne, iż przedmiotem dostawy nie były budynki, budowle lub ich części lecz pozyskane z ich rozbiórki elementy odpadowe ( gruz, blacha, płytki itp.). Nie były to też "pozostałe towary" w rozumieniu powołanego przepisu, bowiem przedmiot dostawy (sprzedaży), jako rzecz ruchoma, nie był przez podatnika używany przez okres co najmniej pół roku. Trafne zatem, w ocenie sądu, są wnioski organów podatkowych, iż sprzedaż materiałów rozbiórkowych i odpadowych pochodzących z rozbiórki budynków i budowli oraz palcu przed halą – złomu podlegała opodatkowaniu stawką VAT 22%, gdyż materiały te nie były towarami używanymi w rozumieniu art. 43 ust. 2. W okolicznościach faktycznych sprawy nie budzi wątpliwości, iż podatnik nie używał tych rzeczy ruchomych przez okres wymagany przepisem prawa jak też nie dokonał dostawy budynków, budowli lub ich części, tak więc dokonana przez organy podatkowe wykładnia powołanych przepisów jest trafna. Odmienna od prezentowanej przez stronę wykładnia przepisów prawa nie oznacza ad hoc naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie można również, w ocenie sądu, podzielić poglądu, iż organy podatkowe przy wydawaniu decyzji dopuściły się naruszenia art. 122, art. 124 oraz art.210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i wystarczający dla wydania rozstrzygnięcia, a wbrew twierdzeniom skargi, uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszelkie elementy wymagane przepisem art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej i wskazuje przesłanki, którymi kierował się organ podatkowy ferując zaskarżoną decyzję. Z niespornych ustaleń faktycznych wynika też, iż strona skarżąca skorygowała 916 faktur dotyczących sprzedaży w latach 1999-2004, co znalazło wyraz w deklaracji VAT -7 za miesiąc grudzień 2004r. Przedmiotem korekt była stawka podatku VAT wykazana w tych fakturach z 22% i 7% na sprzedaż zwolnioną. Kwestionując prawidłowość korekty organ podatkowy wskazał na jakiej podstawie uznał ją za dokonaną z naruszeniem art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz art. 43 ust.1 pkt. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Wykazana w skorygowanych fakturach sprzedaż dotyczyła różnych elementów maszyn i urządzeń pochodzących z linii technologicznych oraz materiałów rozbiórkowych z budynków i budowli. W toku postępowania, na podstawie zeznań świadków – pracowników strony, członków komisji likwidacyjnej, którzy uczestniczyli w kwalifikowaniu poszczególnych elementów majątku do sprzedaży i dokonywali ich wyceny, ustalono sposób tej kwalifikacji oraz przyczyny z jakich jedne rzeczy sprzedawane były ze stawką podatku 7% i 22%, a inne jako zwolnione. Z zeznań tych świadków, ocenionych bez naruszenia zasad wynikających z art. 191 Ordynacji podatkowej, wynika, iż ze względu na brak możliwości zbycia maszyn i urządzeń w Spółce powołane zostały komisje, które stawiały wnioski o ich demontaż i sprzedaż jako złom (sporządzano protokoły złomowania, likwidacji). Nie sprzedawano kompletnych urządzeń lecz uzyskane z ich demontażu elementy odpadowe ( zeznania J. D., T. K., S. S., T. D.). Stawkę 22% stosowano wyłącznie do towarów, które nie były używane, a także towarów, które postawione zostały w stan likwidacji oraz tych które, były nieprzydatne ze względu na zły stan techniczny (protokoły komisji likwidacyjnej). Zwolnienie od podatku VAT było zaś stosowane do tych towarów, które były używane i spełniały wymogi art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy o VAT (zeznania J. B. – głównej księgowej). Strona skarżąca ustaleniom tym nie przeciwstawiła żadnych dowodów przeciwnych, które wskazywałyby iż przedmiotem sprzedaży były inne niż wskazane w powyższych protokołach, przeznaczone do likwidacji elementy odpadowe maszyn i urządzeń ( złom ). Zebrane dowody, szczegółowo wymienione w decyzji organu podatkowego I instancji oraz zaskarżonej decyzji pozwalały zatem organowi podatkowemu na ocenę, iż stawka podatku wykazana w pierwotnie wystawionych przez stronę fakturach na sprzedaż była prawidłowa, a dokonana korekta nie znajdowała uzasadnienia. Trafnie zatem organ podatkowy przyjął, iż nie wykazano, aby do sprzedaży towarów zakwalifikowanych przez samego podatnika jako złom, czy materiał rozbiórkowy zastosowanie znajdował przepis art. 7 ust. 1 pkt. 5 w zw. z art. 4 pkt. 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz art. 43 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Wskazać przy tym należy, iż VAT jest podatkiem cenotwórczym, a zatem ma bezpośredni wpływ na ostateczną cenę towaru. Stąd stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji dotyczące braku podstaw dokonanej przez stronę korekty wartości netto sprzedanych towarów, bez podważenia ich wyceny, nie było pozbawione podstaw. Pozostałe ustalenia i wnioski organów podatkowych dotyczące faktury korygującej z dnia 17 listopada 2004r. nr [...] oraz w zakresie naruszenia § 19 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom ...( Dz. U. Nr 97, poz. 971) nie były przez stronę kwestionowane, a ustalenia te i wnioski znajdują pełne potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy. Trafnie podnosi strona skarżąca, iż organ odwoławczy, uchylając decyzję organu I instancji w rzeczywistości w całości i orzekając co do istoty sprawy sformułował jej sentencję z naruszeniem art. 233 § 1 pkt 2 lit a Ordynacji podatkowej, jednak jej treść nie budzi wątpliwości tak co do zakresu rozstrzygnięcia jak i wysokości dokonanego wymiaru. Zbędne było też umieszczenie w niej rozstrzygnięcia " w pozostałej części utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy". To uchybienie procesowe nie ma jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. W tych okolicznościach uznając, iż zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji.