I SA/Lu 142/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Wójta Gminy Ludwin z dnia 26 stycznia 2026 r. nr 3120.07.133.2026 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2026 rok postanawia: odrzucić skargę. Z. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wójta Gminy Ludwin z dnia 26 stycznia 2026 r., skierowaną do I. B., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2026 r. Z treści skargi wynika, że Z. B. złożył skargę na wskazaną decyzję we własnym imieniu, a nie w imieniu adresatki decyzji, wyrażając sprzeciw wobec stwierdzenia, że nie jest on właścicielem działki objętej opodatkowaniem tą decyzją. Do skargi dołączył m.in. odpisy: trzy strony aktu notarialnego z 17 maja 1976 r., decyzji, którą zaskarżył, pierwszej strony decyzji z 18 marca 1975 r. o zezwoleniu na zajęcie pod zabudowę gruntów rolnych, część strony opisu nieruchomości położonej we wsi K., skierowane do niego pismo Wójta Gminy z 13 stycznia 2026 r. w sprawie zezwolenia na wycinkę drzew informujące go, że nie jest właścicielem działki oraz wypisy z ewidencji gruntów i budynków. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność. Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. Związek ten wynika w przeważającej większości z przepisów prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Ze skargą do sądu administracyjnego może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005 Nr 4, poz. 62). W konsekwencji, postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Nie wykazanie owego związku skutkuje tym, iż podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 - 5a, jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że Z. B. nie posiada indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., nie jest również podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu. Nie do niego skierowana została decyzja objęta skargą, nie jest on podatnikiem podatku od nieruchomości, wynikającym z zaskarżonej decyzji. Adresatem decyzji jest, jak wynika z jej treści, I. B.. Z treści skargi wynika zaś, że Z. B. składając skargę nie działał jako pełnomocnik bądź przedstawiciel ustawowy adresatki decyzji. Przeciwnie, działał we własnym imieniu, "wyrażając sprzeciw" w stosunku do decyzji Wójta Gminy, oparty na twierdzeniu, że to on, a nie adresatka decyzji jest właścicielem działki objętej opodatkowaniem. W konsekwencji uznać należało, że skarżącemu nie przysługuje legitymacja do złożenia skargi w niniejszej sprawie. Oczywisty brak po jego stronie interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu powodował niedopuszczalność jego skargi, skutkując jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt I FNP/14; z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1337/06 oraz z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2300/12. W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę. Niezależnie od tego zauważyć należy, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z art. 52 § 2 p.p.s.a. wynika, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Na podstawie § 3 tego przepisu, jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a., przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi więc podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Powyższe podyktowane jest założeniem dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Nawet zatem gdyby skarżący posiadał interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., skargę należałoby odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, p.p.s.a. jako niedopuszczalną, ze względu na niewyczerpanie toku instancji przed organami podatkowymi. Na marginesie dodać można, że w postępowaniu przez organami podatkowymi nie są rozstrzygane spory dotyczące prawa własności nieruchomości, gdyż organy podatkowe nie posiadają w tym zakresie kompetencji.