I SA/Lu 144/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędziowie WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca), Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk Protokolant Sekretarz sądowy Ewelina Piskorek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 marca 2018 r. sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego -oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, dalej: "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej", "organ nadzoru", po rozpatrzeniu zażalenia Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, dalej: "Agencja", "wierzyciel", na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w L., dalej: "Naczelnik Urzędu Skarbowego", "organ egzekucyjny", w sprawie odmowy umorzenia w całości kosztów egzekucyjnych, utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego G. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, dalej także: "spółka", "dłużnik", na podstawie dwóch tytułów wykonawczych z dnia [...] wystawionych przez Agencję, obejmujących należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz innych należności związanych z realizacją wskazanych programów, a także odsetek od tych środków i należności, o których mowa w art. 60 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych – ustalone decyzją administracyjną Agencji. W wyniku stwierdzonej bezskuteczności egzekucji, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] umorzył postępowanie egzekucyjne, a postanowieniem z dnia [...] obciążył wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w łącznej kwocie [...]zł. Wnioskiem z dnia [...] Agencja zwróciła się o umorzenie kosztów egzekucyjnych, powołując się na przesłankę interesu publicznego oraz brak uzasadnienia gospodarczego obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi (art. 64e § 2 pkt 1 w związku z art. 64e § 3 oraz art. 64e § 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Agencja wskazała przy tym, że jest jednostką sektora finansów publicznych oraz nie podejmuje działań, których celem jest osiąganie zysków. Naczelnik Urzędu Skarbowego, wskazanym wyżej postanowieniem z dnia [...] odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem wierzyciel wniósł zażalenie wnioskując o uchylenie postanowienia w całości oraz umorzenie w całości kosztów egzekucyjnych. Postanowieniu organu egzekucyjnego zarzucił naruszenie art. 64e § 3 ustawy egzekucyjnej, poprzez niezastosowanie tego przepisu, skutkujące orzeczeniem o istnieniu obowiązku uiszczenia kosztów egzekucyjnych podczas, gdy ich wysokość nie znajduje odzwierciedlenia w faktycznie poniesionych przez organ egzekucyjny nakładach, a obciążenie nimi wierzyciela jest gospodarczo nieuzasadnione; zarzucił także naruszenie wskazanych przepisów postępowania ze względu na niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (co prowadziło do naruszenia zasad: praworządności, pogłębiania zaufania do organów państwa, prawdy obiektywnej i informowania) i w rezultacie nienależyte wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz zaniechanie zawiadomienia Agencji, przed wydaniem rozstrzygnięcia, o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Wierzyciel wniósł również o dopuszczenie jako dowodów umowy o dofinansowanie projektu pomocy technicznej, zawartej między Ministrem Rozwoju i wierzycielem wraz z załącznikami, wykazu kosztów postępowania sądowego wg stanu na 6 listopada 2017 r. oraz zestawienia tytułów wykonawczych wystawionych przez Agencję w 2016 i 2017 r. Zdaniem wierzyciela z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, że organ egzekucyjny przeanalizował zgłoszone dowody. Ponadto organ nie wskazał dlaczego uznał, że nie zachodzą przesłanki umorzenia. Agencja pokreśliła również, że obciążenie jej kosztami będzie tożsame z obciążeniem kosztami budżetu państwa, zaś w latach 2016-2017 wystawiła 441 tytułów wykonawczych, obciążenie jej kosztami postępowania egzekucyjnego, będących przedmiotem niniejszego postępowania, uniemożliwi jej wszczynanie kolejnych postępowań egzekucyjnych z powodu wyczerpania dotacji przeznaczonej na ten cel, a ponadto działania organu egzekucyjnego (t.j. wysłanie pojedynczego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych) nie uzasadnia obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w kwocie [...]zł – koszty w tej wysokości nie znajdują uzasadnienia w faktycznie poniesionych przez organ egzekucyjny nakładach. Organ nadzorczy, utrzymując w mocy postanowienie organu egzekucyjnego, wskazał, że zgodnie z treścią art. 64e § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne. Koszty te, jak o tym stanowi § 2 tego artykułu, mogą być umorzone, jeżeli: 1) stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej; 2) za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny; 3) ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Z kolei § 3 stanowi, że koszty egzekucyjne powstałe w egzekucji należności pieniężnych mogą być umorzone w przypadkach określonych w § 2 pkt 1, jeżeli obciążenie wierzyciela obowiązkiem uiszczenia tych kosztów byłoby gospodarczo nieuzasadnione. Treść powołanych przepisów wskazuje, zdaniem organu nadzorczego, na uznaniowy charakter postanowienia w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych. Oznacza to, że w ramach uznania administracyjnego dopuszczalna jest odmowa umorzenia kosztów egzekucyjnych nawet, gdy wystąpią przesłanki ich umorzenia, konieczne jest wówczas szczególnie staranne uzasadnienie. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej umorzenie kosztów egzekucyjnych jest przywilejem finansowym, zatem wnoszący o umorzenie winien przejawiać odpowiednią inicjatywę dowodową w celu wykazania okoliczności uzasadniających umorzenie kosztów egzekucyjnych. Zdaniem wierzyciela za umorzeniem kosztów egzekucyjnych, na podstawie art. 64e § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przemawia jego status, jako jednostki sektora finansów publicznych, która nie podejmuje działań skierowanych na osiągnięcie zysku, a źródłem jej przychodów są dotacje z budżetu państwa. Zapłata przez Agencję kosztów egzekucyjnych będzie więc tożsama z obciążeniem kosztami budżetu państwa. W ocenie organu nadzorczego wskazana w powołanym przepisie przesłanka umorzenia kosztów egzekucyjnych nie została jednak spełniona. Ustawodawca, w art. 64c § 4d ustawy egzekucyjnej, przewidział bowiem, że nie obciąża się kosztami egzekucyjnymi wierzyciela będącego naczelnikiem urzędu skarbowego, ministrem właściwym do spraw instytucji finansowych albo ministrem właściwym do spraw budżetu, jeżeli organem egzekucyjnym prowadzącym postępowanie był naczelnik urzędu skarbowego, a wydatki egzekucyjne poniesione przez organ egzekucyjny są pokrywane z budżetu państwa. Brak jest natomiast regulacji, która pozwalałaby na zwolnienie podmiotowe Agencji, a zatem pozycja Agencji nie różni się od pozycji innych wierzycieli (organ nadzorczy powołał wyrażające takie stanowisko wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych w sprawach o sygn. I SA/Gl 1336/16 i I SA/Gd 573/17). Organ nadzorczy zwrócił także uwagę, odwołując się do słownikowego znaczenia zwrotów "interes publiczny" oraz "ważny", że użyte w treści art. 64e § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji pojęcie "ważnego interesu publicznego" wymaga wykazania, iż istnienie tej przesłanki musi mieć szczególnie doniosłe znaczenie dla ogółu społeczeństwa. Ponadto poniósł, że akceptacja stanowiska Agencji zgodnie, z którym ze względu na jej status za umorzeniem kosztów postępowania egzekucyjnego przemawia ważny interes publiczny, wymagałoby umarzania kosztów egzekucyjnych w każdej analogicznej, jak rozpatrywana, sprawie, a zatem statuowałaby pozanormatywne nieobciążanie kosztami egzekucyjnymi. Przesuwanie zaś środków budżetowych, w tym zwiększenie dotacji, jest dopuszczalne w świetle ustawy o finansach publicznych i zabezpiecza prawidłowe funkcjonowanie aparatu administracji skarbowej. Odnosząc się do przedstawionego przez Agencję zestawienia tytułów wykonawczych przez nią wystawionych w 2016 i 2017 r. oraz kosztów postępowania sądowego na dzień 6 listopada 2017 r. organ nadzorczy stwierdził, że nie wynika z nich aby wierzyciel znajdował się w sytuacji uniemożliwiającej mu zapłatę należności w kwocie [...]zł. Z dokumentu dotyczącego kosztów postępowania sądowego wynika, że wg stanu na 3 listopada 2017 r. do końca tego roku pozostało Agencji do wydatkowania [...] zł., zatem zapłata kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie [...]zł nie wpłynie znacząco na kondycję finansową wierzyciela. W odniesieniu do przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych, jakim jest brak gospodarczego uzasadnienia obciążenia wierzyciela obowiązkiem uiszczenia kosztów egzekucyjnych, wynikającej z treści art. 64e § 3 ustawy egzekucyjnej, organ nadzorczy zauważył, że wysokość kosztów egzekucyjnych wynika wprost z ustawy i są one należne nawet jeśli wierzycielem jest inny organ administracji rządowej bądź samorządowej. Koszty egzekucyjne, jakie obciążają Agencję obejmują opłatę manipulacyjną przypisaną poszczególnym tytułom wykonawczym. Natomiast organ egzekucyjny odstąpił od naliczania kosztów egzekucyjnych bowiem nie doszło do skutecznego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanego podmiotu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej powołał w tym miejscu wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 715/16, z którego wynika, że w sprawach dotyczących umorzenia kosztów egzekucyjnych organy obowiązane są wyłącznie do oceny istnienia przesłanek umorzenia kosztów, a nie jednoczesnego rozważania wysokości tych kosztów, gdy kwestia ta stanowiła przedmiot odrębnego postępowania (zakończonego postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...].). Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt 31/14, w którym zakwestionowane zostały zasady naliczania i poboru kosztów egzekucyjnych przez organy skarbowe oraz zarzuty wierzyciela takie jak zasadność wszczęcia postępowania egzekucyjnego, zasadność zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego oraz wysokość i sposób ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego nie mają związku z postępowaniem w sprawie umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez organ egzekucyjny art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że ze względu na szczególny charakter postępowania egzekucyjnego zasada wyrażona w treści powołanego wyżej przepisu na znacznie ograniczone zastosowanie (według art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego należy w postępowaniu egzekucyjnym stosować odpowiednio). Ponadto zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez niezawiadomienie jej o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się może odnieść skutek, jeśli strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie określonych czynności procesowych. W sprawie niniejszej strona nie wykazał zaś jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła dokonać, jakiego dowodu nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć stwierdzone uchybienie. W ocenie organu nadzoru niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 97a Kodeksu postępowania administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie organy nie stwierdziły bowiem żadnych przesłanek, których nie wskazała strona, a które skutkowałyby wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Nie doszło również do naruszenia innych przepisów postępowania, postępowanie zostało przeprowadzone w zakresie niezbędnym do wydania rozstrzygnięcia, a sytuacja wierzyciela została przeanalizowana wnikliwie we wszystkich aspektach wynikających z treści art. 64e § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej pełnomocnik Agencji zarzucił, po pierwsze, naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 64e § 3 w zw. z art. 64e § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.) poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych, o których mowa w tym przepisie, podczas gdy obciążenie wierzyciela obowiązkiem poniesienia kosztów jest gospodarczo nieuzasadnione, co ma bezpośrednie przeniesienie na istnienie interesu publicznego w okolicznościach niniejszej sprawy. Ponadto pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7 i art 77 § 1 w zw. z art. 80 i 81 a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.) oraz w zw. z art. 18 u.p.e.a, poprzez wydanie skarżonego postanowienia bez uwzględniania wszystkich zarzutów i twierdzeń oraz całości materiału dowodowego przedłożonego przez skarżącą w postępowaniu zażaleniowym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i skutkowało nienależytym wyjaśnieniem wszystkich okoliczności stanu faktycznego; - art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie dowodu w postaci umowy z dnia [...] o dofinansowanie projektu pomocy technicznej, co skutkowało błędnym przyjęciem, że skarżąca posiada środki finansowe na pokrycie w przyszłości kosztów, podczas gdy zgodnie z niniejszą umową były to środki przeznaczone na koszty sądowe, a nie egzekucyjne; - art. 107 § 3 K.p.a. i art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. oraz zasady wyrażonej w art. 11 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez pominięcie w treści uzasadnienia powodów, dla których organ II instancji odmówił wiarygodności i mocy dowodowej umowie z dnia [...] oraz poprzez brak odniesienia się do dowodu z zestawienia tytułów wykonawczych za lata 2016-2017, podczas gdy rozpoznanie tych dowodów miało istotne znaczenie dla oceny zasadności odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych skarżącej; - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia wydanego z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 § 1, art. 80, 81a § 1, 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 124 § 2 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Formułując powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym zastępstwa procesowego, według norm przewidzianych. W uzasadnieniu pełnomocnik podkreślił, że niemożliwość dochodzenia od beneficjentów nieprawidłowo wydatkowanych środków pochodzących z funduszy strukturalnych Unii Europejskiej skutkować będzie anulowaniem wkładu publicznego z funduszy strukturalnych, co przełoży się na obciążenie budżetu państwa w zakresie anulowanego wkładu. Rzeczpospolita Polska była zaś zobowiązana w terminie do 30 kwietnia 2017 r. rozliczyć się z przekazanych jej środków z funduszy strukturalnych. Ponadto koszty będące efektem bezskutecznej egzekucji obciążą wszystkich podatników, poniesione będą bowiem ze środków publicznych. Pełnomocnik zwrócił również uwagę, że Agencja wydatki związane ze swoją działalnością pokrywa ze środków przekazanych jej na podstawie tzw. umowy o pomocy technicznej, a są to środki pochodzące z Unii Europejskiej i z nich jest finansowana bieżąca obsługa prawna, w tym finansowanie kosztów sądowych związanych z odzyskiwaniem od beneficjentów kwot nienależnie wypłaconych. Kwota [...]zł nie mogłaby, wbrew temu co przyjął organ, zostać przeznaczona na pokrycie kosztów egzekucji w postępowaniu administracyjnym. Ponadto zobowiązania Agencji na dzień 30 września 2017 r. wynoszą [...] zł zaś należności [...] zł. Zobowiązania przewyższają zatem należności. Na koniec III kwartału 2017 r. Agencja posiadała 294 sprawy w toku na drodze postępowania cywilnego oraz 505 wystawionych tytułów wykonawczych prowadzonych na drodze postępowania administracyjnego. W ocenie pełnomocnika skarżącej okoliczności powyższe powinny prowadzić do stwierdzenia istnienia przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych w postaci ważnego interesu publicznego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie dostrzega zaś, że Agencja to organ, obowiązany do czuwania nad prawidłowym wykorzystaniem środków publicznych, a zatem mający i bezwzględny obowiązek podejmowania czynności zmierzających do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, zgodnie z treścią art. 6 § 1 u.p.e.a. Natomiast to obowiązkiem organu egzekucyjnego, na podstawie art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a., jest zbadanie z urzędu dopuszczalności wszczęcia postepowania egzekucyjnego, przez co należy rozumieć także sytuację, w której w momencie wszczynania postępowania egzekucyjnego nic nie wskazuje na niemożliwość poniesienia przez zobowiązanego kosztów postępowania. W przeciwnym wypadku egzekucja w ogóle nie powinna być zainicjowana, a gdyby tak się stało to powinna zostać umorzona, zgodnie z art. 59 § 2 u.p.e.a. Odmowa umorzenia kosztów egzekucyjnych we wskazanych okolicznościach godzi w interes publiczny, bowiem ogranicza możliwość wykonywania przez skarżącą innych nałożonych na nią obowiązków związanych z wdrażaniem funduszy europejskich. Pełnomocnik, powołując się na wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1291/16, podniósł nadto, że obowiązek zapłaty kosztów egzekucyjnych nie powinien przerodzić się w dokuczliwą sankcję. Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania pełnomocnik zwrócił uwagę, że organ nadzorczy nie zbadał materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i wszechstronny, pominął dowód z umowy z dnia [...] i nie odniósł się do dowodu z zestawienia tytułów wykonawczych, a okoliczności te mają kluczowe znaczenie. Nie ma więc wątpliwości, że powyższe naruszenia w sposób istotny wpłynęły na wynik sprawy. Nadto gdyby przyjąć argumentację organu w zakresie możliwości pokrycia 1% opłaty manipulacyjnej to Agencja musiałaby zapłacić, biorąc pod uwagę tytuły wykonawcze wykazane w zestawieniu tytułów wykonawczych w 2016 i 2017 r., ponad trzy miliony pięćset tysięcy złotych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w przepisach sąd zaś stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Kontrolując zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, jak i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, w oparciu o wyżej wskazane reguły, Sąd uznał, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia czy organ egzekucyjny prawidłowo odmówił umorzenia opłaty manipulacyjnej obciążającej skarżącą, jako wierzyciela. Zgodnie z treścią art. 64 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny, z zastrzeżeniem § 2, w egzekucji należności pieniężnych pobiera za dokonane czynności egzekucyjne opłaty w wysokości określonej w treści tego przepisu, z zastrzeżeniem art. 64d (który przewiduje mechanizm waloryzacji tych opłat). Z kolei na podstawie § 6 tego artykułu organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych. Opłata wynosi 1% kwoty egzekwowanych należności pieniężnych objętych każdym tytułem wykonawczym, nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr. W podstawie obliczenia opłaty uwzględnia się również odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, przypadające w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Przepis § 6 na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14 (Dz.U.2016.1244), częściowo został uznany za niezgodny z art. 2 Konstytucji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji z dniem 16 sierpnia 2016 r. Zgodnie z tym wyrokiem wymieniony wyżej przepis traci moc w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej. Trybunał zwrócił uwagę, że brak określenia górnej granicy opłaty za czynności egzekucyjne i opłaty manipulacyjnej prowadzi do tego, że stają się one - z punktu widzenia organu egzekucyjnego formą dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. W ujęciu materialnym stają się więc obciążeniem podatkowym. Wskazując na skutki swego wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że w rozpatrzonej sprawie konieczna będzie interwencja ustawodawcy, który powinien, w granicach norm konstytucyjnych i z uwzględnieniem wniosków wynikających z wyroku Trybunału, określić nie tylko maksymalną wysokość opłaty egzekucyjnej, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej, o której mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a., ale także maksymalną wysokość innych opłat egzekucyjnych, przeciwko którym można wysunąć zarzuty podobne do rozpatrzonych w niniejszej sprawie. Ustawodawca powinien nadto określić sposób obliczania wysokości tych opłat w razie umorzenia postępowania w związku z dobrowolną zapłatą egzekwowanej należności po dokonaniu czynności egzekucyjnych. Trybunał Konstytucyjny, jako "ustawodawca negatywny", nie ma w tym zakresie kompetencji. Zaakcentować należy, iż skutkiem wymienionego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie jest wyeliminowanie z porządku prawnego podstawy prawnej do orzekania o wysokości opłaty manipulacyjnej na podstawie art. 64 § 6 u.p.e.a. z zastosowaniem procentowego sposobu obliczania tej opłaty w odniesieniu do kwoty egzekwowanych należności. Trybunał Konstytucyjny wyraźnie wskazał, że nie budzi wątpliwości konstytucyjnych dopuszczalność stosowania stawek stosunkowych (procentowych) jako jednej z metod określania wysokości danin publicznych, także opłat. Nie kwestionując, że - co do zasady - stwierdzenie niekonstytucyjności pominięcia ustawodawczego oznacza dla organów stosujących prawo konieczność poszukiwania możliwości rekonstrukcji brakującej normy prawnej z wartości konstytucyjnych, zdaniem składu orzekającego, brakującej części normy zawartej w art. 64 § 6 u.p.e.a. nie może ustalić za ustawodawcę ani sąd, ani organ. Zgodzić się również należy ze stwierdzeniem Trybunału, że brak określenia górnej granicy przedmiotowych opłat powoduje, iż z punktu widzenia organu egzekucyjnego mogą się one stać formą dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. W ujęciu materialnym zbliżyć się więc mogą do podatku, mechanizm ustalania opłaty ze wskazaną jej górną granicą chroni zaś przed tego typu sytuacjami. Jednakże zwrócić trzeba również uwagę na niedopuszczalność pozostawienia swobody decyzyjności organom (oraz sądom) w zakresie określania każdorazowo maksymalnych stawek opłat manipulacyjnych z uwagi na treść art. 2 w zw. z art. 84 i art. 217 ustawy zasadniczej państwa. W ocenie Sądu, dopuszczenie możliwości samodzielnej oceny i określania maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej doprowadziłoby do powstania niekonstytucyjności wtórnej w oparciu o te same wzorce konstytucyjne, które uwzględnił Trybunał Konstytucyjny w analizowanym wyroku. Ponadto mogłoby doprowadzić do różnego, a nieznajdującego wyraźnego oparcia w ustawie (art. 217 Konstytucji), traktowania podmiotów przez organy egzekucyjne, co pozostawałoby w sprzeczności z treścią art. 32 ust. 1 ustawy zasadniczej państwa. Przytoczony powyżej przepis art. 64d § 6 u.p.e.a. mógł zatem i powinien stanowić podstawę określenia opłaty manipulacyjnej. Z kolei na podstawie art. 64c § 4 u.p.e.a. wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego. Natomiast, jak o tym stanowi art. 64e § 1 powołanej ustawy organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne. Jest to możliwe, co wynika z § 2 tego artykułu jeżeli: 1) stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej; 2) za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny; 3) ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Przy tym, zgodnie z treścią § 3 koszty egzekucyjne powstałe w egzekucji należności pieniężnych mogą być umorzone w przypadkach określonych w § 2 pkt 1, jeżeli obciążenie wierzyciela obowiązkiem uiszczenia tych kosztów byłoby gospodarczo nieuzasadnione. W rozpoznawanej sprawie ze względu na stwierdzenie bezskuteczności egzekucji w stosunku do beneficjenta środków przekazanych mu przez Agencję, a podlegających zwrotowi, postępowanie egzekucyjne zostało umorzone, organ egzekucyjny obciążył zaś Agencję, jako wierzyciela, kosztami egzekucyjnymi w łącznej kwocie [...]zł. Obejmowały one wyłącznie opłatę manipulacyjną przypisaną do dwóch tytułów wykonawczych wystawionych przez Agencję (jeden na kwotę [...]zł, drugi na kwotę [...]zł, dotyczących należności z tytułu niezwróconych dotacji, wypłacanych w 2014 r., określonych w dwu decyzjach z dnia [...].), przekazanych organowi do egzekucji. Agencja przekazując tytuły organowi egzekucyjnemu wskazała znane sobie numery rachunków bankowych zobowiązanego. Z akt postępowania egzekucyjnego wynika, że poborca skarbowy podejmował działania mające na celu ustalenie adresu siedziby zobowiązanego, tj. spółki G. , bądź miejsca zamieszkania jej prezesa, ze względu na to, że – jak wynika z odpowiedzi banku - rachunki bankowe o numerach wskazanych przez wierzyciela nie są prowadzone, bank nie prowadzi rachunków bankowych wskazanego podmiotu. Działania poborcy skarbowego zakończyły się niepowodzeniem ponieważ siedziba zobowiązanego znajdowała się w wirtualnym biurze, umowa zobowiązanego z podmiotem prowadzącym wirtualne biuro została zaś zerwana jeszcze w 2015 r., gdyż zobowiązany nie regulował należności i nie odpowiadał na monity. Podmiotowi temu nowy adres siedziby zobowiązanego nie jest znany, nie ma też kontaktu z prezesem spółki będącej zobowiązanym. Poborca skarbowy ustalił, że zarząd spółki będącej zobowiązanym prowadził również inną spółkę. Pod adresem siedziby tejże innej spółki ona jednak nie działa i brak jest kontaktu z jej prezesem. Ze względu na to, że nie doszło do skutecznego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego organ odstąpił od naliczania innych kosztów egzekucyjnych. Zdaniem skarżącej za umorzeniem kosztów egzekucyjnych, obejmujących opłatę manipulacyjną przemawia, po pierwsze, jej status jako jednostki sektora finansów publicznych, co powoduje, że umorzenie uzasadnione jest ważnym interesem publicznym. Nadto, ze względu na finansowanie Agencji dotacjami z budżetu państwa, obciążanie Agencji kosztami egzekucyjnymi będzie tożsame z obciążeniem budżetu państwa, co z kolei powoduje, że obciążanej jej kosztami jest gospodarczo nieuzasadnione. Odnosząc się do kwestii uzasadnienia umorzenia kosztów egzekucyjnych statusem Agencji, jako jednostki sektora finansów publicznych, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że zgodnie z treścią art. 64c § 4d u.p.e.a. nie obciąża się kosztami egzekucyjnymi oraz kwotą, o której mowa w § 2 (tj. kwotą zwrotu wydatków w oznaczonej stałej wysokości, jeśli tytuł wykonawczy ma wady uniemożliwiające przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego) , wierzyciela będącego naczelnikiem urzędu skarbowego, ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, ministrem właściwym do spraw instytucji finansowych albo ministrem właściwym do spraw budżetu, jeżeli organem egzekucyjnym prowadzącym postępowanie był naczelnik urzędu skarbowego. Wydatki egzekucyjne poniesione przez organ egzekucyjny są pokrywane z budżetu państwa. Ani w przytoczonym przepisie u.p.e.a., ani w innych przepisach nie ma natomiast zwolnienia od kosztów egzekucyjnych czy to jednostek sektora finansów publicznych, czy to wprost Agencji. Słusznie zatem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że brak regulacji, które pozwalałyby na zwolnienie podmiotowe Agencji powoduje, że jej pozycja nie różni się od pozycji innych wierzycieli. Oznacza to, że Agencja, tak jak inni wierzyciele ponosi ryzyko obciążenia kosztami egzekucyjnymi nieściągniętymi od zobowiązanego. Uznanie bowiem, że za umorzeniem kosztów egzekucyjnych przypadających od Agencji przemawia ważny interes publiczny statuowałoby pozanormatywne nieobciążanie kosztami egzekucyjnymi w każdej analogicznej sprawie z udziałem Agencji. Odnosząc się zaś do argumentu, że konieczność poniesienia przez Agencję opłaty manipulacyjnej spowoduje w rzeczywistości obciążenie budżetu państwa ponieważ działalność Agencji jest finansowana dotacjami z budżetu państwa, trzeba zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 110) jest ona państwową osobą prawną. Realizuje zadania z zakresu administracji rządowej, które zostały określone dla niej w programach rozwoju gospodarki, w szczególności w zakresie wspierania przedsiębiorców (art. 4 ust. 1 powołanej ustawy) oraz uczestniczy w realizacji programów operacyjnych (art. 4 ust. 1a), podejmując działania nie nakierowane na osiąganie zysku (art. 4 ust. 2). Prowadzi samodzielną gospodarkę finansową (art. 15 ust. 1), a jej przychodami są (art. 15 ust. 2): 1) dotacje celowe z budżetu państwa przeznaczone na: a) realizację zadań Agencji, w tym na współfinansowanie programów i projektów finansowanych z udziałem środków europejskich, b) finansowanie lub dofinansowanie inwestycji Agencji; 2) środki pochodzące z funduszy przedakcesyjnych Unii Europejskiej, przeznaczone na realizację zadań Agencji, których obsługę księgową, na podstawie umów, prowadzi Agencja; 3) dotacje podmiotowe z budżetu państwa przeznaczone na pokrycie bieżących kosztów zarządzania realizowanymi przez Agencję zadaniami, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 1a, w tym kosztów ponoszonych przez regionalne instytucje finansujące; 4) odsetki od wolnych środków przekazanych w depozyt zgodnie z przepisami o finansach publicznych; 5) przychody z tytułu odpłatności za usługi świadczone przez Agencję lub wydawane przez nią publikacje; 6) przychody z tytułu przekazania środków, o których mowa w art. 34d ust. 4 ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2022); 7) przychody z innych tytułów. Dotacje, w tym dotacje podmiotowe z budżetu państwa przeznaczone na pokrycie bieżących kosztów zarządzania realizowanymi przez Agencję zadaniami, stanowią zatem jedno ze źródeł przychodów Agencji, jednak obok nich znajdują się również przychody z tytułu odpłatności za usługi świadczone przez Agencję (np. świadczenie usług doradczych, organizowanie szkoleń i seminariów (art. 6 ust. 1). Z powyższego wynika, po pierwsze, że obciążenie Agencji kosztami egzekucji nie musi automatycznie spowodować konieczności poniesienia odpowiednio powiększonych wydatków przez Skarb Państwa, sfinansowanych z budżetu państwa. Prowadzi ona bowiem, jako osoba prawna, samodzielną gospodarkę finansową i poza dotacjami z budżetu państwa finansowana jest z innych jeszcze źródeł, w tym z przychodów z tytułu odpłatności za usługi. Po drugie natomiast, otrzymuje ona dotację podmiotową z budżetu państwa na pokrycie bieżących kosztów zarządzania realizowanymi zadaniami, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 1a, w tym kosztów ponoszonych przez regionalne instytucje finansujące. Finansowanie określonych wydatków Agencji z budżetu państwa (w formie dotacji podmiotowej) zostało założone przez ustawodawcę jako "zwyczajny", systemowy element jej gospodarki finansowej, a nie sytuacja szczególna wymagająca nadzwyczajnej interwencji organów egzekucyjnych poprzez umorzenie kosztów egzekucyjnych przypadających od Agencji w celu uniknięcia ich sfinansowania z budżetu państwa. Nie można zatem podzielić twierdzenia skarżącej, że obciążenie jej kosztami egzekucyjnymi, ze względu na finansowanie wydatków Agencji z budżetu państwa jest gospodarczo nieuzasadnione. Sąd podziela więc stanowisko organów, że status skarżącej, jako jednostki sektora finansów publicznych, nie mógł zostać uznany za wystarczający do stwierdzenia, że w sprawie spełniona została przesłanka "ważnego interesu publicznego" pozwalająca na umorzenie w całości przypadających na rzecz organu egzekucyjnego kosztów egzekucyjnych. Okoliczność, że status ten nie został uwzględniony przez organy orzekające jako przesłanka umorzenia kosztów egzekucyjnych nie stanowi naruszenia art. 64e § 2 pkt 1 i 2 u.p.e.a. (por. wyrok NSA dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 319/08). Trzeba nadto zauważyć, że skarżąca wskazując, iż prowadzi wiele postępowań mających na celu dochodzenie spornych należności (294 sprawy w toku na drodze postępowania cywilnego oraz 505 wystawionych tytułów wykonawczych do spraw prowadzonych na drodze postępowania administracyjnego) i ponosi z tego tytułu określone wydatki, nie wyjaśnia dlaczego powinny zostać umorzone koszty egzekucyjne w sprawie niniejszej. Ma skarżąca rację, że dochodzenie od beneficjentów nieprawidłowo wydatkowanych środków pochodzących z funduszy strukturalnych Unii Europejskiej leży w interesie publicznym, a niemożliwość ich dochodzenia wywołać może negatywne skutki finansowe. Z przytoczonych wyżej względów nie przekłada się to jednak na spełnienie przesłanki ważnego interesu publicznego jako uzasadnienie umorzenia w stosunku do Agencji kosztów egzekucyjnych w sprawie niniejszej, nie powoduje również, że nałożenie na nią obowiązku poniesienia kosztów egzekucyjnych, które nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego, nie ma gospodarczego uzasadnienia. Interes publiczny przejawia się bowiem przede wszystkim w tym, aby środki publiczne stanowiące wsparcie dla przedsiębiorców przekazywane były tym beneficjentom, którzy wykorzystają je efektywnie oraz zgodnie z przeznaczeniem, tj. w sposób oraz terminach zgodnych z treścią zawieranych przez Agencję, jako instytucję wdrażającą, porozumień z beneficjentami. Do zadań Agencji, wynikających z art. 8 i 9 porozumienia zawartego w dniu [...] zmienianego kilkoma aneksami, z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji, należy bowiem m.in. czuwanie nad prawidłowym wykorzystaniem środków (przeprowadzanie kontroli zgodnie z rocznymi planami kontroli, także w siedzibach beneficjentów i kontroli doraźnych, wydawanie zaleceń pokontrolnych i monitorowanie ich wykonywania) oraz rozstrzyganie, na podstawie art. 207 ustawy o finansach publicznych, o zwrocie środków w tej części, w której zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, z naruszeniem odpowiednich procedur bądź pobrane nienależnie. Z ustaleń komornika skarbowego wynika natomiast, że już w chwili wydawania przez Agencję decyzji o zwrocie dotacji wykorzystanej przez spółkę G. ([...].) spółka ta od roku faktycznie nie miała siedziby pod adresem wskazanym w KRS (a i wcześniej pod adresem tym działał jedynie podmiot świadczący usługi wirtualnego biura). Z tego względu argument skarżącej, że o ile musiałaby ponosić opłatę manipulacyjną w wysokości 1% to musiałaby zapłacić, biorąc pod uwagę tytuły wykonawcze wykazane w zestawieniu tytułów wykonawczych w 2016 i 2017 r., ponad trzy miliony pięćset tysięcy złotych, nie przemawia w dostateczny sposób za umorzeniem kosztów egzekucyjnych po stronie Agencji, jako wierzyciela, w sprawie niniejszej. Odnosząc się natomiast do argumentacji zawartej w powoływanym wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. SK 31/14 dotyczącej fiskalnej funkcji opłat administracyjnych i zastrzeżenia, że opłaty te, w tym opłaty manipulacyjne pobierane w egzekucji administracyjnej, nie mogą stanowić dla organu egzekucyjnego dodatkowej formy dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych, zaś dla zobowiązanego (bądź wierzyciela) dodatkową sankcją, należy zauważyć, że – na co już wyżej wskazano – argumentacja ta skierowana jest przede wszystkim do ustawodawcy, który jak wskazał na to Trybunał powinien określić maksymalną wysokość pobieranych opłat manipulacyjnych, de lege lata organ egzekucyjny nie ma natomiast podstaw do miarkowania wysokości tych opłat określonych stosunkowo jako 1 % kwoty egzekwowanych należności pieniężnych objętych każdym tytułem wykonawczym i stanowiących zryczałtowany zwrot wydatków. Niezależnie od tego należy zauważyć, ze w rozpoznawanej sprawie, jak to wynika z akt postępowania, organ egzekucyjny nie ograniczył się do skierowania do banku zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, ale podjął przedstawione wyżej działania zmierzające do skutecznego przeprowadzenia egzekucji, z czy musiały się wiązać określone wydatki. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie ma racji skarżąca twierdząc, że jako wierzyciel bezwzględnie obowiązana jest do zwrócenia się do organu egzekucyjnego o przeprowadzenie egzekucji, a organ egzekucyjny przed wszczęciem egzekucji powinien przeprowadzić kalkulację, czy wszczęcie egzekucji oraz zastosowanie określonego środka egzekucyjnego doprowadzi do wyegzekwowania należności objętej tytułem wykonawczym. Takie postawienie sprawy przerzucałoby w całości ryzyko związane z nieudaniem się egzekucji z wierzyciela na organ egzekucyjny, do czego nie ma podstaw. Po pierwsze bowiem, jak już wyżej na to wskazano, Agencja, jako wierzyciel, powinna zarówno na etapie przyznawania środków, jak i w czasie ich wykorzystywania przez beneficjentów, czuwać nad prawidłowością wykorzystywania środków publicznych i w tym zakresie nie może przerzucać skutków swoich zaniedbań na organ egzekucyjny. Po drugie natomiast, zgodnie z treścią art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Na podstawie zaś art. 29 § 1 tej ustawy organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zasadniczo zatem organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem egzekucyjnym, ale bada dopuszczalność egzekucji pod względem formalnym. W przeciwnym wypadku organ egzekucyjny orzekałby o meritum sprawy, a to należy do organu wydającego rozstrzygnięcie będące podstawą egzekucji administracyjnej. Zgodnie natomiast z treścią § 2 pkt 2 powołanego artykułu organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji i zawiadamia wierzyciela o przyczynach nieprzystąpienia do egzekucji, jeżeli uprawdopodobni, że nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W ocenie Sądu w przedstawionych wyżej okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie można skutecznie postawić organowi egzekucyjnemu zarzutu naruszenia tego przepisu, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że wierzyciel obciążony został jedynie opłatą manipulacyjną pobieraną na podstawie art. 64 § 6 u.p.e.a., a nie wydatkami, o których mowa w art. 64b. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów postępowania – art. 7, 77 §1, 107 §1 pkt 6 oraz § 3 K.p.a. przez nieuwzględnienie wszystkich zarzutów i twierdzeń strony, w tym dowodu z umowy z 3 marca 2017 r. oraz zestawienia tytułów wykonawczych wystawionych przez skarżącą za lata 2016-2017, stwierdzić należy, że nie uzasadniają one w ocenie Sądu uchylenia zaskarżonego postanowienia. Kwestia wysokości wydatków związanych z ponoszeniem przez skarżącą kosztów postępowań sądowych i sposobu ich finansowania (co wynikać ma zdaniem skarżącej z treści umowy z dnia [...].) oraz ilości wystawionych w latach 2016-2017 tytułów wykonawczych, realizowanych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, wbrew temu co twierdzi skarżąca, nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych powstałych w jednym z wielu (jak wskazuje skarżąca 505) administracyjnych postępowań egzekucyjnych prowadzonych w latach 201-2017. Wynikającym zarówno z treści umowy z dnia [...] jak i z dnia [...] obowiązkiem Agencji, finansowanej z różnych źródeł, jest zaś monitorowanie przebiegu realizacji projektów, w których występuje jako instytucja wdrażająca bądź pośrednicząca i odpowiednie reagowanie na stwierdzone nieprawidłowości w zakresie wykorzystywania objętych tymi programami środków. W ocenie Sądu brak jest więc podstaw prawnych do przerzucania na organ egzekucyjny zaniedbań Agencji w tym zakresie, a także ryzyka związanego z niewłaściwym zachowaniem beneficjentów programów administrowanych przez Agencję. Konkludując, Sąd podziela w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia prawidłowo ustalonych – stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej co do sposobu odczytania pojęcia "ważnego interesu publicznego", jako przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych. W konsekwencji za prawidłowe ocenia rozstrzygnięcie polegające na odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona.