I SA/Lu 147/21

Dnia 7 lipca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2021 roku sprawy ze skargi B. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania I. Uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. dnia z [...] r. nr [...] II. Zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz B. S. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Sygn. I SA/Lu 147/21 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 lutego 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "organ II instancji", "organ odwoławczy") w sprawie Nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] (dalej jako "organ I instancji") z dnia z 27 listopada 2020 r. nr [...] w sprawie zawieszenia postępowania z wniosku B. S. z dnia 31 października 2020 r. "o przywrócenie prawa własności nieruchomości Wnioskodawczyni sprzed daty wszczęcia postępowania egzekucyjnego, to jest z rzeczywistym stanem prawnym" do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] oraz z dnia [...] lutego 2020r. nr [...] Stan sprawy przedstawia się następująco. B. S. (dalej jako "Skarżąca", "Strona"), reprezentowana przez męża S. S. skierowała do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej podanie z dnia 31 października 2020 r. (doręczone w dniu 5 listopada 2020 r.) zatytułowane "Wniosek o przywrócenie prawa własności nieruchomości Wnioskodawczyni sprzed daty wszczęcia postępowania egzekucyjnego, to jest z rzeczywistym stanem prawnym". Jako podstawę prawną wskazała art. 60 § 2 w zw. z art. 60 § 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 w zw. z art. 23 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Formułując żądanie wniosła o przywrócenie prawa własności rzeczywistemu właścicielowi B. S. zam. B. [...], [...] - udziału w wysokości ˝ nieruchomości gruntowej zabudowanej położonej w [...] przy ul. [...], działka nr [...] o obszarze 0,1999 ha, dla której Sąd Rejonowy [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...] (pkt 1) oraz o przywrócenie użytkowania w/w nieruchomości rzeczywistym współwłaścicielom B. i S. S., którą od marca 2019 r. w oparciu o bezprawne działanie organu I i II instancji użytkuje T. R. zam. ul. [...], [...] (pkt 2). Wniosek został przekazany do rozpoznania organowi I instancji pismem z dnia 12 listopada 2020 r. Postanowieniem z dnia 27 listopada 2020 r. Nr [...] Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. na podstawie art. 123 § 1 w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postanowił zawiesić postępowanie w sprawie wniosku Strony z dnia 31 października 2020 r. do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] i z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] W wyniku rozpatrzenia zażalenia Skarżącej organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W obszernym uzasadnieniu organ II instancji w pierwszej kolejności przedstawił przebieg całego postępowania jakie toczyło do wobec Skarżącej począwszy od 1998 r. Organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 1998 r., Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w [...] określił Skarżącej podatek dochodowy od osób fizycznych za 1996 r. W wyniku odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia 30 listopada 1998 r., uchylił decyzję organu pierwszej instancji i określił należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1996 r. W wyniku rozpatrzenia skargi Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 26 marca 2001 r., sygn. akt I SA/Lu 1714/98 uchylił decyzje obu instancji. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia 26 czerwca 2002 r., Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w [...] określił Skarżącej zaległy podatek dochodowy od osób fizycznych za 1996 r. Na podstawie przedmiotowej decyzji w dniu 19 lipca 2002 r. wystawiony został tytuł wykonawczy nr SM [...] (SM [...]), którego odpis wraz z zawiadomieniem z dnia 22 lipca 2002 r. o zastosowaniu środka egzekucyjnego - egzekucji z rachunku bankowego - został Skarżącej doręczony w dniu 23 lipca 2002 r. Od decyzji organu I instancji zostało wniesione odwołanie. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] września 2002 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i określił zobowiązanie podatkowe, zaległość podatkową i odsetki. W oparciu o ww. decyzję organu II instancji, w dniu 26 września 2002 r. wystawione zostały nowe tytuły wykonawcze o nr SM [...] ([...]) i SM [...]. Na podstawie tych tytułów wykonawczych dokonano w dniu 6 listopada 2002 r. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Odpisy tytułów wykonawczych wraz z kopią zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego zostały doręczone Skarżącej w dniu 12 listopada 2002 r. Natomiast tytuł wykonawczy SM [...] został w dniu 28 października 2002 r. wycofany z egzekucyjnej realizacji, a zajęcie z dnia 22 lipca 2002 r. uchylone. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2003 r., sygn. akt I SA/Lu 898/02 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie po rozpoznaniu skargi Strony od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] września 2002 r. uchylił decyzje obu instancji. Po doręczeniu wyroku Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003 r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Skarżącej. Kolejną decyzją z dnia [...] października 2003 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. oraz odsetki od nieterminowo uiszczonych zaliczek. Od decyzji zostało wniesione odwołanie. Decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 16 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Lu 207/04 oddalił skargę Strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] Następnie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie II FSK 943/05 oddalił skargę kasacyjną Skarżącej. Następnie Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] wystawił tytuły wykonawcze o numerach: SM [...] oraz SM [...]. Odpis tytułu wykonawczego nr SM [...] doręczono Skarżącej dnia 19 stycznia 2004 r. wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego. Natomiast odpis tytułu wykonawczego nr SM [...] doręczono dnia 29 listopada 2004 r. wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego. W toku postępowania egzekucyjnego zawiadomieniem z dnia 17 października 2012 r. organ egzekucyjny zajął należący do Skarżącej udział wynoszący ˝ w nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Zajęcie to zostało uchylone postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z 27 grudnia 2012 r. Następnie zawiadomieniem z dnia 21 stycznia 2013 r. organ egzekucyjny ponownie zajął udział wynoszący ˝ w nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu udziału w nieruchomości złożona została skarga. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] oddalił skargę postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Ministra Finansów postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., a wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 916/15 skarga na postanowienie Ministra Finansów została prawomocnie oddalona. Pismem z dnia 20 sierpnia 2013 r. skarżąca wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] września 2013 r. odmówiono umorzenia postępowania. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 6 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skargę na to postanowienie oddalił wyrokiem z dnia 23 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Lu 40/14, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3219/14 oddalił skargę kasacyjna Skarżącej. W toku trwającego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny dokonywał w 2015 r. zajęć wierzytelności. W dniu 14 września 2015 r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] wydał obwieszczenie o pierwszej licytacji udziału w nieruchomości przy ul. [...], które zostało doręczono Skarżącej w dniu 22 września 2015 r. Wobec braku licytantów pierwsza licytacja nieruchomości nie doszła do skutku. Z czynności tych sporządzony został protokół, do którego Skarżąca złożyła skargę na czynności poborcy skarbowego. Komornik skarbowy oddalił skargę uznając, że podnoszone w niej argumenty nie dotyczą czynności poborcy skarbowego dokonywanych w toku licytacji. Rozstrzygnięcie to, mające moc postanowienia, zawarto w przedmiotowym protokole. Na powyższe rozstrzygnięcie w dniu 4 grudnia 2015 r. Skarżąca złożyła zażalenie. W wyniku tego Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie Komornika Skarbowego. Natomiast Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie prawomocnym wyrokiem z 14 października 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 208/16 uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] stycznia 2016 r. oraz postanowienie Komornika Skarbowego. Wykonując prawomocny wyrok Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. odmówił zawieszenia postępowania, a postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Po rozpatrzeniu złożonych zażaleń Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] marca 2017 r. o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego oraz postanowieniem także z dnia [...] kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] z [...] marca 2017 r. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Na postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2017 r. w sprawie I SA/Lu 582/17 skargę oddalił. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 4 września 2018 r. w sprawie sygn. II FSK 141/18 uchylił zaskarżony wyrok w całości, a także uchyli postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2017 r. i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] marca 2017 r. W toku postepowania egzekucyjnego w dniu 20 lipca 2017 r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] wydal obwieszczenie o drugiej licytacji udziału w nieruchomości. Przedmiotowe obwieszczenie zostało doręczone Skarżącej dnia 8 sierpnia 2017 r. Na czynność polegającą na obwieszczeniu skargę złożyła Strona żądając uchylenia zaskarżonego obwieszczenia i odstąpienia od czynności egzekucyjnej w postaci licytacji nieruchomości. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. oddalił skargę. Po rozpatrzeniu złożonego zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ostatecznym postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W dniu 30 sierpnia 2017 r. poborca skarbowy pod nadzorem komornika skarbowego Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] wywołał drugą licytację nieruchomości. Licytacja okazała się skuteczna, a cenę wywoławczą zaoferował T. R.. Skarżąca złożyła skargę na czynności poborcy skarbowego wywołania licytacji i wniosła o uchylenie wywołanej licytacji. [...] skarbowy oddalił skargę, a rozstrzygnięcie to, mające moc postanowienia, zawarto w protokole z dnia 30 sierpnia 2017 r. Po rozpatrzeniu złożonego zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ostatecznym postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] wydał postanowienie z dnia [...] października 2017 r. o przybiciu na rzecz T. R.. Po rozpatrzeniu złożonego zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Następnie, w związku z dokonaną przez nabywcę wpłatą całej wylicytowanej kwoty, Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. przyznał własności udziału w wysokości ˝ nieruchomości gruntowej zabudowanej położonej w [...] przy ul. [...] na rzecz T. R.. Po rozpatrzeniu złożonego zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Skarga Strony została oddalona wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SA/Lu 310/18. Natomiast, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt II FSK 3730/18 uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 sierpnia 2018 r. oraz uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie przyznania własności udziału w nieruchomości. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydał postanowienie z dnia [...] stycznia 2020 r. zawieszające postępowanie w sprawie zażalenia Skarżącej na postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. o przyznaniu własności udziału w nieruchomości na rzecz T. R. do czasu ostatecznego rozpatrzenia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zażalenia na postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie przybicia na rzecz licytanta. Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. umorzył postępowanie w sprawie zażalenia na postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] października 2017 r. o przybiciu na rzecz T. R.. Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Lu 249/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi Strony, uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2020 r. którym umorzono postępowanie w sprawie zażalenia na postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] października 2017 r. o przybiciu na rzecz T. R.. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu skarg kasacyjnych w ramach autokontroli wyrokiem z dnia 28 października 2020 r. sygn. akt I SA/Lu 249/20 uchylił zaskarżony wyrok z dnia 16 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Lu 249/20 oraz zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2020 r. Przedmiotowy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną. Jednocześnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że ustały przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania dotyczącego zażalenia na postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie przyznania własności udziału w nieruchomości. Z tego względu zawieszone postępowanie zostało podjęte przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. Jednocześnie w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2018 r., sygn. akt II FSK 141/18, którym uchylono w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 października 2017 r. sygn. akt I SA/Lu 582/17 oraz uchylono postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2017 r. i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 umorzył prowadzone wobec Skarżącej na podstawie tytułów wykonawczych nr SM [...] i SM [...] postępowanie egzekucyjne. Mając powyższe na uwadze, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. umorzył postępowanie w sprawie zażalenia na postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r, o przyznaniu własności nieruchomości na rzecz T. R.. Po rozpatrzeniu skargi Strony wyrokiem z dnia 16 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Lu 250/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2020 r., którym umorzono postępowanie w sprawie zażalenia na postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. o przyznaniu własności nieruchomości na rzecz T. R.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu skarg kasacyjnych w ramach autokontroli wyrokiem z dnia 28 października 2020 r. sygn. akt I SA/Lu 250/20 uchylił zaskarżony wyrok z dnia 16 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Lu 250/20 oraz zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 lutego 2020 r. Od powyższego wyroku Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł skargę kasacyjną. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu Skarżącej organ II instancji wskazał, że stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., który na podstawie art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji znajduje w postępowaniu egzekucyjnym odpowiednie zastosowanie, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W szczególności organ odwoławczy wskazał, że brak zawieszenia biegu postępowania - w stanie faktycznym sprawy, mógłby w praktyce prowadzić do sytuacji trudnych do zaakceptowania. Zdaniem organu odwoławczego nie można wykluczyć, że postępowania sądowe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym związane z wniesionymi przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej skargami kasacyjnymi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 28 października 2020 r. sygn. akt I SA/Lu 250/20 oraz od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 28 października 2020 r. sygn. akt I SA/Lu 249/20, mogą w odmienny sposób ukształtować sytuację faktyczną i prawną Skarżącej jako zobowiązanej oraz T. R. jako nabywcy udziału w nieruchomości. Ponieważ rozstrzygnięcia NSA w przedmiocie skarg kasacyjnych, a w konsekwencji kwestii merytorycznych związanych z przyznaniem na rzecz T. R., własności udziału w nieruchomości mają istotne znaczenie dla sposobu rozpatrzenia wniosku Skarżącej z dnia 31 października 2020 r. należy uznać, że zawieszenie tego postępowania przez organ I instancji było uzasadnione. Odnosząc się do wniosku Skarżącej zawartego w zażaleniu o stwierdzenie nieważności ostatecznych postanowień Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] października 2017 r. o przybiciu na rzecz T. R. i następującym po nim postanowieniu z dnia [...] grudnia 2017 r. o przyznaniu na rzecz T. R., własności nieruchomości, organ odwoławczy wskazał, że w przypadku gdy, toczy się postępowanie przed sądem administracyjnym i wpłynie wniosek w postępowaniu administracyjnym, to pierwszeństwo ma postępowanie sądowe. Po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wykluczona więc jest możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ostatecznej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowania sądowe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym związane z wniesionymi przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej skargami kasacyjnymi dotyczą pośrednio właśnie tych postanowień, co do których Skarżąca wnioskuje o stwierdzenie nieważności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie organu odwoławczego Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez błędne uznanie i przyjęcie tych przepisów jako podstawy prawnej do wydania zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji wydanego na podstawie art. 123 § 1 k.p.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., podczas gdy postępowanie administracyjne nie istnieje, bowiem takie postępowanie nie zostało wszczęte i nie jest prowadzone; art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 56 u.p.e.a., poprzez niezastosowanie się organu odwoławczego do obligatoryjnych przesłanek uregulowanych art. 56 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a., skutkującego utrzymaniem w mocy postanowienia organu pierwszej instancji w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, wydanego na podstawie art. 123 § 1 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie w której nie mają zastosowania; art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 2, poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia w okolicznościach sprawy, gdy bezsporne jest, ze Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z dnia 4 września 2018 r. sygn. akt II FSK 141/18 i II FSK 1173/18, które są ostateczne i nie podlegają zaskarżeniu, umorzył postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w oparciu o art. 145 § 3 p.p.s.a., oraz następnie w wykonaniu powyższych wyroków Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Skarżącej w oparciu o tytuły wykonawcze SM [...] i SM [...], co skutkuje, że zaskarżone postanowienie zostało wydane po dacie umorzenia postępowania egzekucyjnego, zatem nie może zawieszać postępowania które nie istnieje; art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., poprzez błędne przyjęcie, że wniesione skargi kasacyjne przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 października 2020 r. o sygn. akt I SA/Lu 249/20 i I SA/Lu 250/20, stanowią przesłankę do zawieszenia postępowania z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., to jest o przepis k.p.a., który w tej sprawie nie ma zastosowania; art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144. w zw. z art. 18 u.p.e.a, w zw. z art. 60 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 60 § 1 u.p.e.a., w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 111n § 2 u.p.e.a., art. 112b § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 111n § 2 u.p.e.a. poprzez nie zastosowanie się organu I i II instancji do tych przepisów, co skutkuje pozostawieniem w obrocie prawnym bezprawnego przyznania prawa własności udziału w nieruchomości na podstawie postanowienia Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] października 2017 r. o przybiciu na rzecz licytanta T. R. i następujące po nim postanowienie z dnia [...] grudnia 2017 r. o przyznaniu własności udziału w nieruchomości, wydanych wbrew zakazowi w ustawie, zatem bez podstawy prawnej; art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 60 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 60 § 1 u.p.e.a., w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., art. 111n § 2 u.p.e.a., art. 112b § 1 § 2 i § 3 u.p.e.a. w zw. z art. 111n § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 16 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez nie zastosowanie się organu I i II instancji do tych przepisów i nie wyeliminowanie z obrotu prawnego czynności egzekucyjnych w postaci postanowienia Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] października 2017 r. o przybiciu na rzecz licytanta T. R. i następujące po nim postanowienie z dnia [...] grudnia 2017 r. o przyznaniu własności udziału w nieruchomości, co skutkuje bezprawnym utrzymaniem wpisu w dziale II księgi wieczystej nr [...] jako właściciela T. R., podczas gdy zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym właścicielem udziału w nieruchomości jest Skarżąca; art; 153 p.p.s.a. w zw. z art. 60 § 1 i § 2 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., poprzez niezastosowanie się organu I i II instancji do stanu faktycznego i prawnego po umorzeniu rażąco wadliwego postępowania egzekucyjnego, wyrażonego w prawomocnych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2018 r. o sygn. akt II FSK 141/18 i II FSK 1173/18 i następnie wyroku z dnia 16 października 2019 o sygn. akt II FSK 2082/18 w rozumieniu ww. przepisów, nakazujących uchylenie czynności egzekucyjnych wydanych bez podstawy prawnej, w tym o przywrócenie prawa własności nieruchomości Skarżącej sprzed daty wszczęcia postępowania egzekucyjnego; art. 153 p.p.s.a. w zw. art. 60 § 1, § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., art. 111n § 2 u.p.e.a., art. 112b § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 111n § 2 u.p.e.a. poprzez niezastosowanie się organu I i II instancji do zasady związania oceną prawną co do dalszego postępowania wyrażonego w prawomocnych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2019 r. o sygn. akt II FSK 2429/18 w przedmiocie przybicia na rzecz licytanta i wyroku o sygn. akt II FSK 3730/18 w przedmiocie przyznania własności udziału w nieruchomości, którymi Sąd uznał, że nie było podstaw prawnych do odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz do zastosowania przybicia egzekucyjnego i następującego po nim przyznania własności, wskazując naruszenie art. 29 § 1 u.p.e.a., art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. i art. 111n § 2 u.p.e.a., co skutkuje rażącym naruszeniem prawa; art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 29 § 1 u.p.e.a., art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., art. 60 § 1 u.p.e.a., art. 111n § 2 u.p.e.a., art. 112b § 1 u.p.e.a., w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, poprzez działanie organu II instancji z zaprzeczeniem zasady praworządności, sprawiedliwości społecznej i działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa, bowiem w demokratycznym państwie prawnym, żadne działanie organów władzy publicznej nie tylko nie może być dowolne, ale winno być podejmowane jedynie na podstawie i w granicach prawa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 144 k.p.a. w zw. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów i wyciągnięcie wniosków nieuprawnionych w świetle rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego sprawy, co skutkowało wydaniem zaskarżonego postanowienia z rażącym naruszeniem prawa; art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy w sposób wyczerpujący zasadności przesłanek, jakimi organ II instancji kierował się przy wydaniu zaskarżonego postanowienia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do rozstrzygnięcia z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, poprzez uchylenie postanowienia Naczelnika Trzeciego Urzędu w Skarbowego w [...] z dnia [...] października 2017 r. o przybiciu na rzecz licytanta T. R. i następującego po nim postanowienia z dnia [...] grudnia 2017 r. o przyznania na rzecz T. R. prawa własności udziału w nieruchomości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniosła także o udzielenie zabezpieczenia, poprzez umożliwienie do korzystania z w/w nieruchomości rzeczywistym współwłaścicielom B. i S. S., do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przedmiotowej skargi, którą w oparciu o bezprawne działanie organu I i II instancji od marca 2019 r. użytkuje T. R.. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest uzasadniona. Należy przypomnieć, że przedmiotem kontroli objęte jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania z wniosku Skarżącej. Podstawą prawną zawieszenia organy uczyniły art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – dalej jako k.p.a.). W tym miejscu należy wyjaśnić, że Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (zob. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. z 2021 r., poz. 137). W myśl utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych sądowoadministracyjna kontrola pod względem zgodności z prawem sprawowana jest wyłącznie z punktu widzenia interesu publicznego polegającego na zapewnieniu legalnego działania organów administracyjnych i przebiega w trzech płaszczyznach, tj. oceny zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym, dochowania wymaganej prawem procedury oraz respektowania reguł kompetencji (wyrok NSA z 26 stycznia 2006 r., I GSK 1421/2005, LexisNexis nr 3848110). Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania i ewentualnego korygowania działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 września 2011 r. (II SA/Wa 1468/2011, LexisNexis nr 3866826) wskazano, że kontrola działalności administracji publicznej jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Sąd bada więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej jako p.p.s.a.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonana kontrola w zakreślonych powyżej granicach wskazuje, że organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie Sądu miały istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz.1427 ze zm. – dalej jako u.p.e.a.) określa m.in. prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków podlegających egzekucji (art. 1 pkt 2 u.p.e.a.). Ustawa określa więc ramy działania organów egzekucyjnych i jest co do zasady aktem prawnym o charakterze proceduralnym. Tym samym jej przepisy, co do zasady wyłączają stosowanie przepisów ustaw proceduralnych (Kodeksu postępowania administracyjnego czy Ordynacji podatkowej), w tych przypadkach, które są wyraźnie uregulowane w ustawie egzekucyjnej. Zgodnie bowiem z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu egzekucyjnym oznacza, że przepisy tego kodeksu mogą być stosowane tylko w takim zakresie i w taki sposób, aby uzupełniać, a nie modyfikować ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wynika stąd konieczność selektywnego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz niedopuszczalność stosowania przepisów tego kodeksu w takich sprawach, które zostały uregulowane w sposób wyczerpujący w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Instytucja zawieszenia postępowania egzekucyjnego uregulowana jest w Rozdziale 4 Działu I ustawy. Zgodnie z art. 56 § 1 u.p.e.a. Postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a jest prowadzona egzekucja z rzeczy lub prawa majątkowego, które nie wygasło wskutek śmierci zobowiązanego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Zgodnie natomiast z art. 97 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zawiesza postępowanie: 1) w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony albo zarządcy sukcesyjnego do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105); 2) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony; 3) w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych; 3a) w razie wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego, gdy postępowanie toczyło się z udziałem zarządcy sukcesyjnego, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłego do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105); 4) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; 5) na wniosek Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, w przypadku gdy stroną postępowania jest podmiot w restrukturyzacji, o którym mowa w art. 2 pkt 44 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2019 r. poz. 795, z późn. zm.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pojawiła się rozbieżność dotycząca dopuszczalności stosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jako podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Rozbieżność powstała na tle nieobowiązującego już brzmienia art. 35 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym wniesienie zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. nie powodowało zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Dotyczyła ona sposobu postępowania, gdy treść zarzutów wskazywała na to, że rozpatrzenie zarzutów zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach w wyroku z 13.06.2000 r., I SA/Ka 1858/98, LEX nr 45386, orzekł, że organ egzekucyjny jest zobowiązany zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie zasadności zarzutów podniesionych przez stronę postępowania z powodów wymienionych w art. 33 u.p.e.a. zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z kolei w wyroku NSA z 14.10.1998 r., III SA 762/97, LEX nr 35214, oraz w wyroku NSA OZ w Lublinie z 8.04.1998 r., I SA/Lu 369/97, LEX nr 33389, uznano, że art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. nie tworzy samodzielnej podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Ostatni z wymienionych przepisów odsyła wprawdzie do uregulowania zawartego w Kodeksie postępowania administracyjnego, nakazując jego odpowiednie stosowanie, jednakże dotyczy to kwestii nieobjętych wprost unormowaniem ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tymczasem art. 56 u.p.e.a. wylicza w sposób wyczerpujący okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny wyliczenie przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego zawarte w art. 56 § 1 u.p.e.a. jest wyczerpujące – art. 56 § 1 pkt 5 odwołuje się do przepisów innych ustaw przewidujących expressis verbis możliwość lub obowiązek zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Należy zatem uznać, że organ egzekucyjny nie może stosować odpowiednio przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o zawieszeniu postępowania (zob. Przybysz Piotr Marek, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. IX Przybysz Piotr Marek, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. IX Opublikowano: WKP 2021; zob. także K. Chorąży, W. Taras, A. Wróbel, Postępowanie administracyjne i postępowanie egzekucyjne w administracji, Kraków 2002, s. 240–241). Nowsze orzecznictwo także opowiada się, za poglądem, że art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może stanowić podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Warto tu wskazać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 sierpnia 2015 r., sygn. II GSK 1110/14, LEX nr 1783819, który sformułował tezę, zgodnie z którą "Z uwagi na to, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera samodzielne, charakterystyczne dla tego postępowania, przesłanki jego zawieszenia, wskazane w przepisach art. 56 u.p.e.a., to brak jest podstaw do stosowania w zakresie instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego przepisów art. 97 k.p.a. Pomimo, iż art. 18 u.p.e.a. przewiduje odpowiednie stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego w kwestiach nieuregulowanych w ustawie egzekucyjnej, to nie można zakładać, by racjonalny ustawodawca wprowadzał - dwukrotnie w tej samej ustawie – odesłanie do stosowania przepisów innej ustawy. Przyjąć zatem należy, że przewidziane w treści art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. odesłanie do przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego zawartych w innych ustawach, dotyczy uregulowań szczególnych, nie zaś unormowań zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W konsekwencji, w postępowaniu egzekucyjnym nie stosuje się przepisów ogólnej procedury administracyjnej o zawieszeniu postępowania, w tym art. 97 k.p.a., określającego przesłanki takiego zawieszenia." (zob. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2018 r. sygn. II FSK 1062/16, LEX nr 2499067). W związku z tym mimo początkowych rozbieżności zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowym zasadne wydaje się przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego w administracji zostały wyczerpująco uregulowane w przepisach u.p.e.a., a tym samym odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. nie będzie możliwe, bowiem "ustawa stanowi inaczej" (zob. Art. 56 EgzAdmU red. Hauser, Wierzbowski 2021, wyd. 10/Jędrzejewski, Legalis). Skoro więc art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie znajduje zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tym samym oparcie na nim rozstrzygnięcia organu I instancji, a następnie zaakceptowanie takiego stanowiska przez organ odwoławczy było błędne. Z wniosku Skarżącej wynika, że podstawy swojego żądania upatruje ona w art. 60 § 1 i § 2 u.p.e.a., jednak formułując żądanie skarżąca wskazała, że domaga się po pierwsze przywrócenia prawa własności rzeczywistemu właścicielowi (tj. Skarżącej) w zakresie udziału ˝ w prawie własności nieruchomości przy ul. [...] w [...], a po drugie przywrócenia użytkowania w/w nieruchomości rzeczywistym współwłaścicielom. Zgodnie z art. 60 u.p.e.a. w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej na mocy art. 3 pkt 32 lit. a ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2070) umorzenie postępowania egzekucyjnego z przyczyny, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 1-8 i 10, powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Pozostają jednak w mocy prawa osób trzecich, nabyte na skutek tych czynności (§ 1). Organ egzekucyjny wydaje w razie potrzeby postanowienie dotyczące uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych wskutek umorzenia postępowania egzekucyjnego (§ 2 ). Na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych lub odmowy uchylenia tych czynności służy zażalenie (§ 3). Aktualnie treść przepisu ogranicza się jedynie do § 1 w brzmieniu: "Umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje uchylenie czynności egzekucyjnych. Pozostają jednak w mocy prawa osób trzecich nabyte na skutek tych czynności." Organ administracji, do którego wpływa podanie w pierwszej kolejności zobowiązany jest do precyzyjnego ustalenia, co jest przedmiotem żądania. Bez należytego zweryfikowania treści żądania utrudnione może się okazać prawidłowe zakwalifikowanie żądania strony, a w konsekwencji prowadzenie postępowania obarczonego od początku wadą. Uwaga ta jest poczyniona dlatego, że w ocenie Sądu żądanie Skarżącej nie jest do końca jasne. Wskazana bowiem podstawa prawna wniosku nie jest spójna ze sformułowaną treścią żądania, w szczególności żądanie przywrócenia użytkowania przedmiotowej nieruchomości w ocenie Sądu ma charakter raczej cywilnoprawny. Na tym jednak etapie formułowanie wiążących wniosków, co do prawidłowej treści żądania Skarżącej jest przedwczesne. Rozpoznanie przez sąd administracyjny wniosku strony o udzielenie zabezpieczenia poprzez umożliwienie Skarżącej korzystania z nieruchomości przy ul. [...] w [...] nie jest możliwe, z uwagi na fakt, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują takiej instytucji, a przepisów kodeksu postepowania cywilnego regulujących postepowanie zabezpieczające nie stosuje się. Roszczenia o charakterze cywilnoprawnym, a bez wątpienia żądanie dopuszczenia do korzystania (posiadania) do takich należy, rozpoznawane są przez sądy powszechne. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Bez wątpienia oparcie się przez organy egzekucyjne o przepis postępowania, który w niniejszej sprawie nie mógł stanowić podstawy do zawieszenia postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. O koszach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty postępowania składała się kwota [...]zł wpisu. Organy rozpoznając wniosek Skarżącej z dnia 31 października 2020 r. zobowiązane będą do prawidłowego zastosowania przepisów w sprawie, przy czym w przypadku powzięcia wątpliwości co do treści żądania Skarżącej, zadaniem organów będzie współdziałanie ze Skarżącą w celu precyzyjnego określenia, co jest przedmiotem jej wniosku.