I SA/Lu 148/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Halina Chitrosz (spr.), Protokolant Referent stażysta Konrad Gałka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 września 2008 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2007 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. przyznaje adwokatowi I. B. wynagrodzenie w kwocie [...] tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (w tym VAT) oraz zwrot wydatków w kwocie [...], które wypłacić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżoną decyzją z dnia 8 stycznia 2008 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 233 § 1 pkt1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), art. 2 ust. 1 pkt l i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 z późn. zm.), uchwały Nr 827/XXXV /2005 Rady Miasta Lublin z dnia 17 listopada 2005r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Lubel. Nr 243, poz. 3769 z późn. zm.), Komunikatu Prezesa GUS z dnia 17 października 2006 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres pierwszych trzech kwartałów 2006 r. (M. P. Nr 74, poz. 745), po rozpatrzeniu odwołania M. Ł. od decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta z dnia 9 października 2007r., Nr [...], w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2007 za nieruchomość położoną w L. przy ul. [...] w kwocie 1.215,00 zł rocznie – utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej I instancji W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że Prezydent Miasta swoją decyzją oparł na przepisie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 40, poz. 2027 z późn. zm.), zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Wydział Geodezji Urzędu Miasta wynika, że M. Ł. jest właścicielem zabudowanej nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], którą nabyła aktem notarialnym Nr [...] z dnia 19 grudnia 2005r. od J. Ł.. Nieruchomość zabudowana jest budynkiem mieszkalno-usługowym. Poszczególne rodzaje użytków rolnych stanowią 0,1386 ha. Powierzchnia gruntu pozostałego oznaczonego symbolem "Bi" - inne tereny zabudowane wynosi 1655 m2. M. Ł. złożyła w dniu 24 stycznia 2006r. "Informację w sprawie podatku od nieruchomości" za wyżej wymienioną nieruchomość wykazując w części dotyczącej przedmiotów opodatkowania budynek mieszkalny o ogólnej powierzchni 737,42 m2 oraz grunt pozostały o powierzchni 1655 m2. Natomiast w złożonej "Informacji w sprawie podatku rolnego" zgłosiła do opodatkowania użytki rolne o powierzchni 0,1386 ha. Organ I instancji podkreślił, że w dniu 7 kwietnia 2005r. Wydział Architektury i Administracji Budowlanej Urzędu Miasta - potwierdził przyjęcie wniosku - zgłoszenia poprzedniego właściciela J. Ł. o zmianę sposobu użytkowania budynku usługowo - produkcyjno - biurowego, położonego na przedmiotowej nieruchomości na budynek usługowo-mieszkalny. Wobec nasuwających się wątpliwości co do rzetelności złożonej "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości", w części dotyczącej zgłoszonego do opodatkowania budynku mieszkalnego wezwano M. Ł. do złożenia korekty informacji (wezwanie z dnia 23 lutego 2006r.) wskazując, iż na przedmiotowej nieruchomości znajduje się budynek mieszkalno-usługowy. W złożonej korekcie "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości" z dnia 9 marca 2006r. M. Ł. zgłosiła do opodatkowania grunt o powierzchni 1655 m2 oraz budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 733,92 ml (łączna powierzchnia budynku zgodna z ewidencją gruntów i budynków), w związku z czym organ zwrócił się do Wydziału Architektury i Administracji Budowlanej Urzędu Miasta o udzielenie informacji odnośnie powierzchni użytkowej oraz wysokości pomieszczeń o charakterze usługowym znajdujących się w przedmiotowym budynku. W sytuacji, gdy z uzyskanej informacji wynikało, iż powierzchnia pomieszczeń usługowych wynosi 51,10 m2, organ I instancji uznał, iż budynek znajdujący się na spornej nieruchomości jest budynkiem mieszkalno-usługowym i opodatkował jego powierzchnię stawką właściwą dla budynków mieszkalnych, za wyjątkiem powierzchni 51,10 m2, co do której uznał, że stanowi ona część usługową budynku mieszkalno – usługowego, podlegającą opodatkowaniu stawką przewidzianą dla budynków pozostałych. Grunt o powierzchni 1655 m2 oznaczony w ewidencji gruntów i budynków symbolem "Bi" został opodatkowany stawką właściwą dla gruntów pozostałych, zaś grunt o powierzchni 0,1386 ha oznaczony w ewidencji gruntów jako grunt rolny został opodatkowany stawką właściwą dla gruntów rolnych nie stanowiących gospodarstwa rolnego. Wnosząc odwołanie, M. Ł. zarzuciła, że zobowiązanie pieniężne za nieruchomość położoną w L. przy ul. [...] na rok 2007 w kwocie 1.215,00 zł rocznie zostało ustalone nieprawidłowo. Jej zdaniem, organ podatkowy zastosował nieprawidłowe stawki podatkowe. Szczególnie mocno akcentowała to, że nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, zaś cała powierzchnia przedmiotowego budynku, w tym zakwestionowane 51,10 m2 jest użytkowana do celów mieszkalnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ustosunkowaniu się do tych wywodów, wskazało, że według art..2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ II instancji zgodził się z argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podkreślił, że przedmiotem podatku od nieruchomości są między innymi - zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - grunty oraz budynki lub ich części. Część usługową przedmiotowego budynku o powierzchni użytkowej 51,10 m2 opodatkowano stawką przewidzianą dla budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, z uwagi na fakt, że M. Ł. nie figuruje w ewidencji przedsiębiorców. Istnienie części usługowej w budynku o powierzchni 51,10 m2 wynikało z informacji zawartej piśmie Dyrektora Wydziału Architektury i Administracji Budowlanej Urzędu Miasta z dnia 27 czerwca 2007r. Odnośnie zarzutu, iż w decyzji ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2007 rok zastosowano niewłaściwe stawki, gdyż na tej nieruchomości nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza, organ odwoławczy stwierdził, iż przedmioty opodatkowania zostały określone w art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym rada gminy określa wysokość stawek podatku od nieruchomości między innymi dla gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego oraz budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Podkreślił nadto, że organ podatkowy nie ma uprawnień do przyjmowania w decyzjach w sprawie wymiaru podatku innego nazewnictwa przedmiotów opodatkowania niż to wynika z przepisów prawa materialnego i uchwały Rady Miasta, która w § 1 wyraźnie rozróżnia grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, grunty i budynki pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego oraz budynki mieszkalne i w każdym z tych przypadków stosowana jest odrębna stawka podatku. Opodatkowanie gruntu i części budynku jako pozostałe nie oznacza, jak twierdzi skarżąca że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i że prowadzona jest tam działalność gospodarcza, ponieważ wówczas zostałaby zastosowana inna stawka podatku. Od tej decyzji M. Ł. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji z powodu naruszenia przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 2a, art. 5 ust. 1 pkt 2e i innych ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz spowodowania naliczenia podatku zgodnego z jej deklaracją, podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu. Wskazała zatem ponownie, że w ramach postępowania podatkowego odnośnie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2007 roku organ podatkowy w sposób wadliwy zastosował stawki podatkowe jakie obowiązują na gruntach pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Te naliczenia i klasyfikacje są – w jej ocenie – niezgodne ze stanem faktycznym, który przedstawiła w deklaracjach podatkowych. Konsekwentnie twierdziła, że "na powyższych powierzchniach nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza," gdyż ze względów technicznych jest to niemożliwe, jak również, że powierzchnia 51,10m2 pomieszczeń budynku jest powierzchnią mieszkalną, ponieważ tak jest użytkowana. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U.Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) – na wstępie należy zauważyć, iż poza sporem pozostaje, że M. Ł. jest właścicielem zabudowanej nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], którą nabyła aktem notarialnym Nr [...] z dnia 19 grudnia 2005r. od J. Ł. / k – 6 akt podatkowych /. W "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości", złożonej w dniu 26 stycznia 2006r. skarżąca w części dotyczącej przedmiotów opodatkowania wykazała: - budynek mieszkalny o ogólnej powierzchni 737,42 m2, - grunt pozostały o powierzchni 1655 m2. / k – 10 akt podatkowych /. Z kolei w złożonej "Informacji w sprawie podatku rolnego" zgłosiła do opodatkowania użytki rolne o powierzchni 0,1386 ha / k – 8 akt podatkowych /. W złożonej korekcie "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości" z dnia 9 marca 2006r. M. Ł. zgłosiła do opodatkowania grunt o powierzchni 1655 m2 oraz budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 733,92 m2 (łączna powierzchnia budynku zgodna z ewidencją gruntów i budynków). Rację ma Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( tekst jednolityDz. U. z 2005 r. Nr 40, poz. 2027 z późn. zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przepis ten ma charakter szczególny i określa zamknięty zakres rodzajów działalności organów administracji, dla których decydujące znaczenie mają zapisy w ewidencji gruntów. Zapis, iż "podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków", należy rozumieć w ten sposób, że dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2008r., II FSK 1726/06 – LEX 361469, wyrok NSA z dnia 15 listopada 1994r., SA/Ka 2592/93 - M.Podat. 1995/6/179, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995r., SA/Wr 1703/94 - Wspólnota 1995/42/24, wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93 - POP 1999/2/67, Wspólnota 1994/40/14). Z ewidencji rejestru gruntów i budynków z dnia 23 kwietnia 2006r., wynika, iż na nieruchomości, której dotyczy spór posadowiony jest budynek mieszkalno-usługowy o łącznej powierzchni 733,92m2 / bez wyszczególnienia na powierzchnię mieszkalną i powierzchnię usługową /, a także, że poszczególne rodzaje użytków rolnych stanowią 0,1386 ha, zaś pozostały grunt oznaczony symbolem Bi – inne tereny zabudowane stanowi 1655m2 / k – 17 akt podatkowych /. Jakkolwiek nie do podważenia pozostaje pogląd, iż dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ( tekst jednolity – Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60) i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone, jak również, że ewidencja jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2008r., II FSK 1726/06 – LEX 361469, wyrok WSA z dnia 2 grudnia 2004r., III Sa/Wa 257/04 – LEX nr 175304, wyrok WSA z dnia 5 października 2005r., III SA/Wa 1718/05 – LEX nr 247025, wyrok WSA z dnia 7 lipca 2005r., III SA/Wa 1206/05 – LEX nr 174433 ), to jednak nie sposób nie zauważyć, że treść zawartych w niej zapisów powinna być interpretowana w kontekście przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków / Dz. U. Nr 38, poz. 454 /, wydanego na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z § 63 ust. 1 tego rozporządzenia danymi ewidencyjnymi dotyczącymi budynku stanowiącego część składową gruntu są między innymi: - oznaczenie funkcji podstawowej budynku / pkt 5 /, - łączne, wyrażone w m2, pole powierzchni użytkowej wszystkich lokali w budynku / pkt 13 lit. a /, pomieszczeń przynależnych do lokali / pkt 13 lit. b /. Jak wynika z kolei z zawartej w tym akcie regulacji § 65 ust. 1 ze względu na podstawową funkcję użytkową budynki dzieli się na następujące rodzaje: 1/ budynki mieszkalne, 2/ budynki przemysłowe, 3/ budynki transportu i łączności, 4/ budynki handlowo-usługowe, 5/ zbiorniki, silosy i budynki magazynowe, 6/ budynki biurowe, 7/ budynki szpitali i zakładów opieki medycznej, 8/ budynki oświaty, nauki i kultury oraz budynki sportowe, 9/ budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, 10/ inne budynki niemieszkalne. Z kolei ust. 2 tego przepisu, przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju nakazuje ustalać zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Z rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych KŚT / Dz.U. Nr 112, poz. 1317 ze zm. / do grupy 1 zalicza budynki, lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, spółdzielcze prawo do lokalu niemieszkalnego. W tej grupie wyróżnia podgrupy: - budynków niemieszkalnych o symbolu 10, - budynków mieszkalnych o symbolu 11 - lokali, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu niemieszkalnego o symbolu 12. W podgrupie budynków niemieszkalnych o symbolu 10 wyodrębnia się oznaczone stosownymi, podanymi w nawiasach symbolami: - budynki przemysłowe / 101 /; - budynki transportu i łączności / 102/; - budynki handlowo – usługowe / 103 /; - zbiorniki, silosy i budynki magazynowe / 104 /; - budynki biurowe / 105 /; - budynki szpitali i zakładów opieki medycznej / 106 /; - budynki oświaty, nauki, i kultury, budynki sportowe / 107 /; - budynki produkcyjne, usługowe, gospodarcze dla rolnictwa / 108 /; - inne budynki niemieszkalne / 109 /. Jak z powyższego wynika, w podgrupie budynków mieszkalnych o symbolu 11 wyróżniono jedynie rodzaj budynków mieszkalnych / symbol 110 /. Powołane rozporządzenie w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych w części III zawiera uwagi szczegółowe odnośnie zaliczania budynku do właściwej grupy, podgrupy, rodzaju. Uwagi szczegółowe zawierają wskazanie, że w przypadku budynków o różnym przeznaczeniu o zaliczeniu do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego główne przeznaczenie. Budynki mieszkalne / grupa 1, podgrupa 11, rodzaj 110 / opisuje jako obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. Jak można wywieść z akt postępowania, organ I instancji miał na względzie okoliczność, że urzędowa ewidencja gruntów i budynków, którą dysponowały, a na którą również wskazywała skarżąca zawierała określenie - "budynek mieszkalno-usługowy o łącznej powierzchni 733,92m2, skoro w toku postępowania podatkowego uzyskał informację z Wydziału Architektury i Administracji Budowlanej Urzędu Miasta z dnia 27 czerwca 2007r., Nr [...] / k – 27 akt podatkowych/, że część usługowa przedmiotowego budynku ma powierzchnię użytkową 51,10 m2. Jednakże w sytuacji, gdy opis budynku w ewidencji nie odpowiadał powołanym wyżej przepisom rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych, to uzasadniony jest pogląd, że tym samym nie mógł być wystarczający dla prawidłowej oceny prawnej przedmiotu opodatkowania, albowiem obok funkcji podstawowej /mieszkalnej / obejmował funkcję dodatkową / usługową /. Dysponując wiedzą, że z dokumentacji projektowej przedmiotowego budynku wynikało, iż 51,10 m ² to "powierzchnia usługowa", prawidłowa była ocena, że pozostała część budynku o powierzchni 682,82 m² / 733,92 m² - 51,10 m ² / stanowi część mieszkalną wykorzystywaną przez podatnika na cele mieszkalne, co z kolei oznacza, że funkcja mieszkalna budynku była jego funkcją podstawową / vide: rozporządzenie w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych, które budynki mieszkalne / grupa 1, podgrupa 11, rodzaj 110 / opisuje jako obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych /. Niewątpliwie ponad połowa powierzchni przedmiotowego budynku była wykorzystywana na cele mieszkaniowe. Powyższa konstatacja prowadzi do wniosku, że na podstawie stanu ewidencyjnego przedmiotem opodatkowania był budynek mieszkalny w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.a ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /tekst jednolity – Dz. U. z 2006r., Nr 121, poz. 844 z późn. zm. /. Okoliczność, że w budynku mieszkalnym część powierzchni użytkowej to powierzchnia usługowa / której wielkość nie wykluczyła zaliczenia przedmiotu opodatkowania do budynków mieszkalnych / sama w sobie nie prowadzi do skutków podatkowych innych, niż te które wynikają z głównego, mieszkalnego przeznaczenia i sposobu wykorzystywania budynku. Tym samym nie ma uzasadnienia do jej opodatkowania stawką inną niż przewidziana dla budynku mieszkalnego. Organy podatkowe, wbrew temu, co zdaje się sugerować strona skarżąca nie uznały, aby w tej "usługowej" części budynku była prowadzona działalność gospodarcza. Przeciwnie wprost stwierdziły, że "M. Ł. nie figuruje w ewidencji przedsiębiorców, a więc część budynku o charakterze usługowym nie jest w posiadaniu przedsiębiorcy oraz nie jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej". Stąd wszystkie jej wywody w tym zakresie pozostają dla sprawy bezprzedmiotowe. Nie można również czynić organom podatkowym zarzutu, że zastosowały niewłaściwą stawkę podatku dla gruntu o powierzchni 1655 m2, w sytuacji gdy z ewidencji gruntów i budynków wprost wynika, iż ten grunt został oznaczony symbolem Bi, który oznacza – inne tereny zabudowane, zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków /, a zatem to on stanowił przedmiot opodatkowania z art. 2 ust. 1 pkt 1 według stawki z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w stawkach wynikających z uchwały w związku z § 1 pkt 1 lit. c uchwały Rady Miasta Nr 827/XXXV/2005. Podzielić należy pogląd organu odwoławczego, iż opodatkowanie "gruntów pozostałych" nie oznacza, jak twierdzi skarżąca, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i że prowadzona jest tam działalność gospodarcza, ponieważ wówczas zostałaby zastosowana inna stawka podatku. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 6,37 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Jego wykładania prowadzi do oczywistego wniosku, iż zastosowanie zwrotu "w tym" obejmuje zarówno "budynki pozostałe" jak i "budynki zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego". Przeciwna argumentacja skarżącej nie zasługuje zatem na uwzględnienie, albowiem ta powierzchnia gruntu nie została opodatkowana jako zajęta, czy związana z działalnością gospodarczą. Końcowo należy zauważyć, iż kwestia podatku rolnego od gruntów ornych pozostawała poza sporem. Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku ma oparcie w przepisie art. 152 tej ustawy natomiast rozstrzygnięcie o kosztach postępowania – w przepisie jej art. 250 w zw. z §6 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu / Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn.zm. /