I SA/Lu 149/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. w zakresie wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Z. z dnia 14 sierpnia 2015 r. w sprawie podatku o d nieruchomości za 2015 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Pismem z dnia 7 kwietnia 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej zwrócił się do tutejszego sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Pełnomocnik strony wyjaśnił, że uchybienie terminu nastąpiło włącznie z jego winy, ponieważ omyłkowo kopertę ze skargą zaadresowano nie do SKO w Z., a bezpośrednio do WSA w Lublinie. Tym samym pełnomocnik przyznał, że będąc w Warszawie po całym dniu pracy omyłkowo i przez zmęczenie wysłał przesyłkę na niewłaściwy adres. Wobec czego skarżąca nie może mieć zamkniętej drogi do sądu tylko z tej przyczyny, że pełnomocnik któremu zaufała popełnił błąd. Pełnomocnik stwierdził zatem, że strona skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 1 i 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: jako "ppsa") - skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, Sąd ten winien przekazać ją właściwemu organowi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres organu administracyjnego. W sprawie niniejszej zaskarżona decyzja, została doręczona w dniu 16 grudnia 2015 r., zatem przewidziany prawem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, upłynął z dniem 15 stycznia 2016 r. Natomiast Sąd do którego skargę wniesiono z pominięciem organu w dniu 19 stycznia 2016 r., nadał przesyłką pocztową zawierającą skargę na adres organu. Zgodnie z art. 86 § 1 ppsa jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i 4 ppsa). Ponadto zgodnie z art. 87 § 2 ppsa w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno orzecznictwo, jak i piśmiennictwo są zgodne, że uprawdopodobnienie istnienia tej przesłanki (brak winy) jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Natomiast pojęcie uprawdopodobnienia sprowadza się do: postępowania zmierzającego do stwierdzenia istnienia lub nieistnienia określonego zdarzenia, czynności podjętej w ramach postępowania, wyniku tego postępowania bądź wreszcie do zastępczego środka dowodowego. Najogólniej rzecz ujmując, brak winy jest warunkiem sine qua non zasadności wniosku o przywrócenie terminu i polega na dołożeniu szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana i można o nim mówić jedynie wówczas, gdy przeszkody powstałej w jego dochowaniu nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie zawinienia, bądź też jego braku, sąd bierze pod uwagę czynnik obiektywny, rozpatrując czy strona dołożyła staranności, jakiej wymagać można od osoby dbającej w sposób należyty o swój interes prawny, czy też - przeciwnie - wykazała się niedbalstwem (zob. wyrok w sprawie II FZ 477/12, LEX nr 1333338). Bezspornym przy tym jest, że uprawdopodobnienie tych okoliczności należy zawsze do strony, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. We wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik strony powołuje się na okoliczność jego wyłącznej winy tj. przyznaje się do tego że niewłaściwie zaadresował kopertę i wysłał na niewłaściwy adres. Wyłączną winę za pomyłkę ponosi pełnomocnik więc w jego mniemaniu strona skarżąca nie może ponosić ujemnych skutków jego działania. W kontekście powyższego, należy wskazać stronie skarżącej, że w ocenie Sądu, ustanowiony przez nią profesjonalny pełnomocnik dokonuje czynności w postępowaniu sądowym ze skutkiem na rzecz osoby, którą reprezentuje. Wobec czego nie można uznać, że podjęte przez niego niewłaściwe czynności nie wywołają ujemnych skutków dla osoby, którą reprezentuje. Ponadto pełnomocnik usprawiedliwiał się zmęczeniem i natłokiem pracy zawodowej czyli okolicznościami które nie mogą usprawiedliwiać zaniedbań jakie popełnił. Należy mieć na uwadze, że jako profesjonalista ma możliwości "zastępstwa" w prowadzonych przez siebie sprawach. Trzeba mieć też na uwadze, że wniosek o przywrócenie uchybionego terminu ma wykazywać brak winy w jego uchybieniu, a nie winę wskazującą na popełnione uchybienie. Zdaniem Sądu, pełnomocnik strony nie uprawdopodobnił, że dołożył wszelkich starań przy prowadzeniu swoich spraw, a pomimo to nie mógł przy pomocy osób trzecich dokonać we właściwy sposób czynności w terminie. Podsumowując, skoro strona nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności, to jej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie może być uwzględniony na podstawie art. 86 § 1 ppsa.