I SA/Lu 149/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi K. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 grudnia 2024 r. nr SKO.41/4186/EG/2024 w przedmiocie oddalenie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej - skargę oddala. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 grudnia 2024 r., po rozpatrzeniu zażalenia K. A., dalej: "zobowiązana", "skarżąca", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", Kolegium", utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...], dalej: Prezydent Miasta", "wierzyciel", z dnia 2 października 2024 r. w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy wynika, że na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] Prezydent Miasta wszczął administracyjne postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanej. Pismem z dnia 9 września 2024 r. zobowiązana wniosła zarzuty na postępowanie egzekucyjne. Podała, że w tytule wykonawczym nie ma powołanej decyzji administracyjnej, z której wynikałby egzekwowany obowiązek. W tytule wykonawczym data wystawienia jak i data skierowania do egzekucji jest taka sama, co oznacza, że nikt nie badał prawidłowości wystawienia tytułu wykonawczego. Ponadto, egzekucja została skierowana do osoby, która nie jest dłużnikiem oraz tytuł wykonawczy został podpisany przez osoby, które nie miały do tego odpowiednich uprawnień. Prezydent Miasta oddalił zarzuty. Za niezasadny uznał on zarzut, że tytuł wykonawczy nie zawiera powołania decyzji administracyjnej, z której wynika egzekwowany obowiązek. Tytuł wykonawczy jednoznacznie bowiem wskazuje na decyzję Prezydenta Miasta z dnia 26 stycznia 2024 r. nr [...], którą ustalono skarżącej wysokość podatku od nieruchomości na 2024 r. za nieruchomość położoną w L. przy ul. [...] w kwocie 759,00 zł. Decyzja została skierowana na adres: [...], ul. [...]. Przesyłkę odebrał w dniu 10 lutego 2024 r. J. A. (pełnoletni domownik). Skarżąca nie złożyła odwołania, zatem decyzja stała się ostateczna i podlega wykonaniu. Po upływie terminu płatności zobowiązania wynikającego z ww. decyzji wierzyciel, na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a., skierował do zobowiązanej upomnienie nr [...] [...] z dnia 4 lipca 2024 r. wzywające do zapłaty I i II raty podatku za 2024 r. w kwocie [...]zł. Upomnienie zostało skierowane na adres: [...], ul. [...]. Przesyłka została osobiście odebrana przez skarżącą w dniu 25 lipca 2024 r. Zobowiązana nie kwestionowała faktu otrzymania ww. upomnienia. Z uwagi na nieuregulowanie zaległości objętych ww. upomnieniem, wierzyciel w dniu 9 sierpnia 2024 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...]. Zarzut podpisania tytułu wykonawczego przez osobę nieuprawnioną również oceniony został jako niezasadny, gdyż w obecnym katalogu zawartym w art. 33 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1967 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.), dalej: "u.p.e.a.", obowiązującym od dnia 30 lipca 2020 r., brak jest zarzutu w postaci niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów z art. 27 tej ustawy. Dotyczy to również podnoszonej przez skarżącą kwestii daty wystawienia tytułu wykonawczego i skierowania go do egzekucji. Ustawodawca w art. 33 § 2 u.p.e.a nie wprowadził wyrażenia dającego możliwość poszukiwania innych podstaw zarzutów poza tymi, które zostały w niej wskazane. W zażaleniu zobowiązana podniosła, że założeniem funkcjonowania administracji w demokratycznym i praworządnym państwie jest oparcie jej działań na zasadzie praworządności. Gdyby jej rygory miały zostać rozluźnione i zastąpione prawem do stosowania zasady komercjalizmu i fiskalizmu, mogłoby to wprost prowadzić do zagrożenia podstawowych praw i wolności obywatelskich, narażonych na stykanie się ze skomercjalizowaną administracją. Oczywiste byłoby w takim wypadku, że "myślący ekonomicznie" urzędnik działałby wówczas tak, by uzyskać dla administracyjnej kasy największą z możliwych korzyść ekonomiczną, nawet wówczas, gdy wiązałoby się to z naruszeniem prawa. Oczywistym jest, że organ nie może egzekwować nieistniejącego obowiązku, ponieważ nie udowodnił, że odpady są odbierane z jej posesji, a decyzja, która została wydana z naruszeniem prawa nie może być w obrocie prawnym i organ winien ją uchylić z urzędu oraz naprawić krzywdy wyrządzone z tego powodu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło zażalenia. Wyjaśniło ono, że decyzją Prezydenta Miasta z dnia 26 stycznia 2024 r. nr [...] ustalono K. A. wysokość podatku od nieruchomości na 2024 r. za nieruchomość położoną w L. przy ul. [...] w kwocie 759 zł. Przedmiotowa decyzja została skierowana na adres: [...], ul. [...] (k. [...] akt sprawy). Przesyłkę odebrał w dniu 10 lutego 2024 r. J. A. (pełnoletni domownik). Od decyzji z dnia 26 stycznia 2024 r. nr [...]-K. A. nie złożyła odwołania, zatem decyzja stała się ostateczna i podlega wykonaniu. Po upływie terminu płatności zobowiązania wynikającego z decyzji, wierzyciel Prezydent Miasta, na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a., skierował do Zobowiązanej upomnienie nr [...] z dnia 4 lipca 2024 r. wzywające do zapłaty za I i II ratę podatku 2024 r. w kwocie [...]zł. Upomnienie zostało skierowane na adres: [...], ul. [...] (k. [...] akt sprawy), doręczone osobiście K. A. w dniu 25 lipca 2024 r. Z uwagi na nieuregulowanie zaległości objętych ww. upomnieniem, wierzyciel Prezydent Miasta w dniu 9 sierpnia 2024 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za 2024 rok (I-II rata) za nieruchomość położoną w L. przy ul. [...] w kwocie 380 zł i przekazał do realizacji organowi egzekucyjnemu (k. [...] akt sprawy). Kolegium uwzględniło z urzędu, że w piśmie zawierającym zarzuty zobowiązana złożyła nadto wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wniosek ten został rozpoznany postanowieniem Prezydenta Miasta z dnia 2 października 2024 r. znak [...] odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego; w wyniku złożonego zażalenia Kolegium prowadzi postępowanie [...]. Nadto Kolegium uwzględniło z urzędu, że w piśmie zawierającym zarzuty K. A. skierowała również zarzuty wobec egzekucji prowadzonej z tytułu nieuiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W tym zakresie Prezydent Miasta wydał postanowienie z dnia 24 września 2024 r. znak [...], od którego zobowiązana złożyła zażalenie do Kolegium znak sprawy [...] W odniesieniu do zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią decyzji, Kolegium wyjaśniło, że tytuł wykonawczy nr [...] wystawiony w dniu 9 sierpnia 2024 r. obejmuje zaległości podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2024 rok (l-II rata) za nieruchomość położoną w L. przy ul. [...] w kwocie 380 zł i przekazał do realizacji organowi egzekucyjnemu (k. [...] akt sprawy). Tytuł wykonawczy dotyczy innej kwoty niż kwota 759 zł wynikająca z decyzji na podatek od nieruchomości, ponieważ w dacie wystawienia tytułu zaległością podatkową była pierwsza rata w kwocie 190 zł (płatna do 15 marca 2024 r.) oraz druga rata w kwocie 190 zł (płatna do 15 czerwca 2024 r.). Nadto, od zaległości podatkowych z mocy prawa naliczają się odsetki. Termin płatności trzeciej i czwartej raty w dacie wystawienia tytułu nie upłynął (190 zł płatna do 15 września 2024 r., 189 zł płatna do 15 listopada 2024 r.). Koszty upomnienia (z dnia 4 lipca 2024 - k. [...] akt sprawy) wynoszą 16 zł. Nadto, tytuł wykonawczy nr [...] został sporządzony zgodnie z objaśnieniami dotyczącymi sporządzania tytułu wykonawczego (TW-1) zawartymi w rozporządzeniu Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. 2022.1856). Ww. wzory tytułów wykonawczych zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministerstwa Finansów z dnia 19 marca 2024 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej mogą być stosowane, jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia (rozporządzenie weszło w życie z dniem 25 marca 2024 r.). Zgodnie z objaśnieniami dotyczącymi sporządzania tytułu wykonawczego w części D poz. l - akt normatywny wpisuje się oznaczenie przepisu prawa wraz z jednostką redakcyjną, z którego wynika należność pieniężna wskazana w bloku D. l. i następnych blokach, jeżeli je dodano. W tytule wykonawczym wierzyciel wskazał podstawę prawną - art. 2, art.3 i art.6 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 12.01.1991 o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 70). W poz. 2 wpisuje się rodzaj należności pieniężnej wskazanej w bloku Dl. i następnych blokach, jeżeli je dodano. W tytule wykonawczym jako rodzaj należności pieniężnej prawidłowo wskazano "Nieuiszczony podatek od nieruchomości (os.fiz.)". W poz. 4 wpisuje się identyfikację podstawy prawnej obowiązku wskazanej w poz.3. W przypadku zakreślenia kwadratu: 1-wpisuje się oznaczenie przepisu prawa, z którego wynika dochodzony obowiązek; 2- wpisuje się rodzaj dokumentu, o którym mowa w art.3a ustawy; 3-wpisuje się rodzaj i numer orzeczenia. Pozycję 5 wypełnia się w przypadku zaznaczenia w poz. 3 kwadratu 3. Wierzyciel prawidłowo wskazał w tytule wykonawczym nr [...] orzeczenie stanowiące podstawę prawną obowiązku, czyli decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 26 stycznia 2024 r. ustalającą wysokość podatku od nieruchomości na 2024 r. Nie istnieje zatem rozbieżność pomiędzy treścią obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym a treścią obowiązku wynikającą z decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Zatem zarzut ten jest niezasadny. W odniesieniu do zarzutu błędu co do zobowiązanego Kolegium wyjaśniło, że w tytule wykonawczym wierzyciel prawidłowo wskazał osobę, która nie uiściła opłaty, tj. K. A., wraz ze wskazaniem jej adresu i nr PESEL. Porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata decyzji pozwala stwierdzić, że są one takie same. Nie zachodzi zatem błąd co do osoby zobowiązanego. Od decyzji nie wniesiono odwołania. W związku z brakiem uiszczenia opłaty wystawiono tytuł wykonawczy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 51 § 1, art. 59 § 1, art. 62 § 1, art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 200 § 1 oraz art. 210 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), dalej: "o.p.", przywołując szeroko orzecznictwo i piśmiennictwo w zakresie prawidłowego sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego oraz podatkowego. Ponadto, zarzucając Prezydentowi Miasta bezprawne działanie. Na poparcie swojej tezy skarżąca przywołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o sygnaturze akt I SA/Wr 210/24, w którym Sąd ten stwierdził, że egzekucja, która naraża na dodatkowe ogromne koszty jest sprzeczna z logiką i zasadą proporcjonalności. Dalej skarżąca podniosła, że w uzasadnieniu na stronie drugiej organ podał, że dokonał weryfikacji podpisów osób upoważnionych przez Prezydenta Miasta, lecz nie wskazał konkretnego zarządzenia odsyłając do strony internetowej aby poszukiwała takiego zarządzenia. W końcu, zdaniem skarżącej, oczywistym jest, że organ nie może egzekwować nie istniejącego obowiązku, ponieważ nie udowodnił, że odpady są odbierane z jej posesji, a decyzja, która została wydana z naruszeniem prawa nie może być w obrocie prawnym i organ winien ją uchylić z urzędu oraz naprawić wyrządzone krzywdy z tego powodu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Przedmiotem sporu w sprawie są zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, obejmującym zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za 2024 r. (I-II rata), oparte na podstawie art. 33 § 2 pkt 2 i 3 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a., zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Trafnie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego stanowią sformalizowany środek prawny i zobowiązany, występujący z zarzutami ma obowiązek wskazania, na której z przesłanek wymienionych w § 2. opiera swój zarzut. Skarżąca sformułowała zaś zarzuty, po pierwsze, nieistnienia obowiązku, określenia go niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji oraz błędu co do zobowiązanego. Zgodnie z kolei z treścią art. 34 § 2 u.p.e.a. wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Jak stanowi art. 34 § 3 u.p.e.a., na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie. Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej oparty o art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a. nie jest zasadny. W żadnym razie nie można zgodzić się ze skarżącą, że obowiązek uiszczenia opłaty został określony niezgodnie z treścią decyzji z dnia 22 listopada 2023 r. Po pierwsze, w odniesieniu do wątpliwości jakie pojawiły się po stronie skarżącej (k. [...] akt sądowych) należy podkreślić, że są one oczywiście nieuzasadnione, bowiem z jednoznacznych ustaleń oraz przywołanych regulacji wynika, że skarżąca miała obowiązek uiszczenia należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2024 r., położonej w L. przy ul. [...]. Po drugie, tytuł wykonawczy [...] z dnia 9 sierpnia 2024 r. obejmuje należności z tytułu zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za 2024 r. (l-II rata) za nieruchomość położoną w L. przy ul. [...] w kwocie 380 zł Co istotne, organ dokładnie wyjaśnił, że tytuł wykonawczy dotyczy innej kwoty niż kwota [...]zł wynikająca z decyzji na podatek od nieruchomości, ponieważ w dacie wystawienia tytułu zaległością podatkową była pierwsza rata w kwocie 190 zł (płatna do 15 marca 2024 r.) oraz druga rata w kwocie 190 zł (płatna do 15 czerwca 2024 r.). Nadto, od zaległości podatkowych z mocy prawa nalicza się odsetki. Zatem wierzyciel prawidłowo wskazał w tytule wykonawczym decyzję z dnia 26 stycznia 2024 r. znak [...]. Tym samym, nie istnieje rozbieżność pomiędzy treścią obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym, a treścią obowiązku wynikającą z decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Prawidłowo więc został oddalony zarzut oparty o art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować ani zasadności nałożonego na zobowiązanego obowiązku, ani też jego zakresu, gdyż ten - jak w rozpatrywanej sprawie - wynika z decyzji ostatecznej, która została podjęta w ramach innego postępowania (zob. wyrok NSA z 4 czerwca 2025 r., sygn. akt III FSK 128/25). Trafnie wskazało Kolegium, że Prezydent Miasta wydał decyzję ustalającą wysokość podatku od nieruchomości na 2024 r. za nieruchomość położoną w L., przy ul. [...]. Decyzja została skierowana na adres: [...], ul. [...] (k. [...] akt sprawy). Przesyłkę odebrał w dniu 10 lutego 2024 r. J. A. (pełnoletni domownik). Skarżąca nie złożyła odwołania, zatem decyzja stała się ostateczna i podlega wykonaniu. Nadto, tytuł wykonawczy w niniejszej sprawie sporządzony został zgodnie ze wzorem, który określa załącznik nr 1 do obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2022 r. poz. 1856). Zgodnie objaśnieniami dotyczącymi sporządzania tytułu wykonawczego w części D poz. 1 - akt normatywny wpisuje się oznaczenie przepisu prawa wraz z jednostką redakcyjną, z którego wynika należność pieniężna wskazana w bloku D.1. i następnych blokach, jeżeli je dodano. W tytule wykonawczym wierzyciel wskazał podstawę prawną. W poz. 2 wpisuje się rodzaj należności pieniężnej wskazanej w bloku D1. i następnych blokach, jeżeli je dodano. W tytule wykonawczym jako rodzaj należności pieniężnej prawidłowo wskazano "Nieuiszczony podatek od nieruchomości". W poz. 4 wpisuje się identyfikację podstawy prawnej obowiązku wskazanej w poz. 3. W przypadku zakreślenia kwadratu: 1 - wpisuje się oznaczenie przepisu prawa, z którego wynika dochodzony obowiązek; 2- wpisuje się rodzaj dokumentu, o którym mowa w art.3a ustawy; 3-wpisuje się rodzaj i numer orzeczenia. Pozycję 5 wypełnia się w przypadku zaznaczenia w poz. 3 kwadratu 3. Wierzyciel prawidłowo wskazał w tytule wykonawczym decyzję z dnia 26 stycznia 2024 r. znak [...]. W konsekwencji bezpodstawny jest również zarzut błędu co do zobowiązanego. W tytule wykonawczym nr [...] wierzyciel prawidłowo wskazał osobę, która nie uiściła należności, tj. K. A.. Porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata decyzji pozwala stwierdzić, że są one takie same. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że zarzut błędu co do osoby zobowiązanego może nastąpić w dwojakiej sytuacji. Może do niego dojść kiedy organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego, w związku z czym doręczyli takiej błędnie określonej osobie tytuł wykonawczy oraz pouczyli ją o prawie zgłoszenia zarzutów. Jako powyższy błąd uznać należy także sytuację wskazania w tytule wykonawczym osoby, na której nie ciąży obowiązek. Weryfikacja stwierdzonego błędu sprowadza się do porównania danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu, stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Zaistnienie różnicy w tym zakresie może być zarówno wynikiem popełnienia przez wierzyciela błędu przy sporządzaniu tytułu wykonawczego, jak również skutkiem przejścia obowiązku na inny podmiot przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego (wyrok NSA z 22 maja 2025 r. sygn. akt II OSK 2225/24). Nie można więc uznać, ze zachodzi zatem błąd co do osoby zobowiązanego, jeżeli zobowiązany ogranicza się tylko do prowadzenia polemiki co do zasadności nałożenia na niego obowiązku i wnosząc zarzut, zmierza do zbadania zasadności nałożenia na niego obowiązku. Przy tym Kolegium trafnie wyjaśniło, że w postępowaniu egzekucyjnym nie jest możliwe badanie zagadnienia prawidłowości nałożenia obowiązku, który został nałożony decyzją ostateczną wydaną w postępowaniu administracyjnym. Skoro wobec skarżącej został wystawiony tytuł wykonawczy na podstawie decyzji ostatecznej, to prowadzone na jego podstawie czynności egzekucyjne pozostają uprawnione i dopuszczalne. Tytuł wykonawczy uprawnia bowiem do prowadzenia egzekucji. Zdaniem Sądu, niezasadne są również podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Przede wszystkim zarzuty w tym zakresie są ogólnikowe, zaś skarżąca w żaden sposób nie odnosi się do czynności podjętych przez organy. Nie może przynieść oczekiwanego skutku liczne cytowanie całych fragmentów wyroków sądów administracyjnych, w szczególności gdy nie przystają one do realiów rozpoznawanej sprawy. W postępowaniu zakończonym zaskarżonym postanowieniem zebrany został materiał dowodowy uzasadniający podjęcie rozstrzygnięcia, bowiem pozwalający ustalić wszystkie, istotne elementy stanu faktycznego. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia pozwala zaś na odtworzenie toku rozumowania organu. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie z jego treścią, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaznaczyć przy tym trzeba, że rozpoznanie sprawy w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony, a wniosek o przeprowadzenie rozprawy nie wiąże sądu. Biorąc to wszystko pod uwagę, stwierdzając, że zarzuty skargi okazały się niezasadne, i nie stwierdzając innych okoliczności, które uzasadniałaby uchylenie zaskarżonego postanowienia, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.