I SA/Lu 16/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (spr),, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant asyst. Anna Strzelec, po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2005 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie ustalenie warunków restrukturyzacji - oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie 233§1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. / Dz.U.Nr 137, poz.926, z późn. zm./ Ordynacja podatkowa – po rozpatrzeniu odwołania T. S. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. Nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia warunków restrukturyzacji – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż opisaną wyżej decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. orzekł o objęciu T. S. postępowaniem restrukturyzacyjnym i określił warunki restrukturyzacji : ustalił kwotę należności objętej restrukturyzacją z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od sprzedaży nieruchomości w wysokości 92.598,06zł wraz z odsetkami za zwłokę oraz wysokość i termin płatności opłaty restrukturyzacyjnej w kwocie 13.889,70zł. Postępowanie restrukturyzacyjne zostało wszczęte na wniosek podatnika z dnia 4 listopada 2002r. Wnioskiem tym objęto zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych w łącznej kwocie 209.11.00zł wraz z odsetkami w kwocie 232.396,00zł. Organ I instancji ustalił, iż zobowiązania, których dotyczy wniosek wynikają z dwóch decyzji z dnia 31 stycznia 2002r. w sprawie określenia T. S. / Nr [...] / i G. S. / Nr [...] / zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodu ze sprzedaży w dniu 16 czerwca 1997r. nieruchomości położonej w L., przy ul. [...]. W każdej z tych decyzji wysokość podatku i zaległości podatkowej określono w kwocie 139.527,90zł wraz z należnymi odsetkami. Z ewidencji prowadzonych przez Urząd Skarbowy w P. i znajdujących się w aktach sprawy informacji wynika, iż na dzień 5 listopada 2002r. skarżący posiadał zaległość podatkową w kwocie 92.598,06zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 99.651,20zł, natomiast G. S. posiadała zaległość w kwocie 119.058,59zł oraz odsetki w kwocie 128.127,30zł. W pozostałej części zobowiązania wygasły w sposób efektywny. W ocenie organu I instancji, należności G. S., która nie posiada statusu przedsiębiorcy, ani też nie złożyła wniosku restrukturyzacyjnego nie podlegają restrukturyzacji. Od tej decyzji T. S. wniósł odwołanie, w którym zarzucił organowi I instancji: 1/ błędną interpretację przepisu art. 6 ust.1 oraz art. 17 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, w wyniku czego nie została objęta restrukturyzacją wnioskowana kwota zaległości podatkowych; 2/ niezastosowanie art. 21 ust.2 ustawy o restrukturyzacji, nakładającej na organ podatkowy prowadzący postępowanie restrukturyzacyjne obowiązek wystąpienia do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, a kierowanie się przepisami art. 12 i art. 13 ust.1 pkt.3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej – nakładającymi na podmiot ubiegający się o uzyskanie indywidualnej pomocy obowiązek uzyskania opinii Prezesa UOKiK. W ocenie pełnomocnika skarżącego uchybienia te doprowadziły do naruszenia kardynalnej zasady postępowania podatkowego, wyrażonej wart 120 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji tak postawionego zarzutu, wniósł on o zmianę zaskarżonej decyzji i objęcie postępowaniem restrukturyzacyjnym całości wnioskowanej kwoty zaległości podatkowej w kwocie 209.111,02zł oraz zastosowanie procedury postępowania restrukturyzacyjnego, zgodnie z brzmieniem ustawy restrukturyzacyjnej z dnia 30 sierpnia 2002r. Dyrektor Izby Skarbowej, po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego zebranego w sprawie, w uwzględnieniu wniesionych zarzutów, stwierdził co następuje: Zgodnie z art. 1 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców / Dz.U.Nr 155, poz. 1287 z późn. zm. / określa ona warunki restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Z kolei w art. 1 ust.2 tej ustawy sprecyzowano, że restrukturyzacją objęci są przedsiębiorcy, o których mowa w przepisach o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, w szczególności którzy tracą zdolność do konkurowania na rynku, wyrażającą się zwłaszcza w znacznym stopniu: zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat, jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania kredytów bankowych, poręczeń lub gwarancji. Za przedsiębiorcę w rozumieniu w/w ustawy uważa się przedsiębiorcę określonego w art. 2 ust.2 i 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej / Dz.U.Nr 101, poz. 1178 z późn.zm. / - w brzmieniu obowiązującym przed 21 sierpnia 2004r. – osobę fizyczną, prawną lub nie mającą osobowości prawnej spółkę prawa handlowego podejmującą i wykonującą w sposób zorganizowany i ciągły zarobkową działalność wytwórczą, handlową, budowlaną, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i eksploatację zasobów naturalnych, w tym także wspólnika spółki cywilnej zajmującej się wykonywaniem takiej działalności – mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, będącego podatkiem, płatnikiem, następcą prawnym lub osobą trzecią odpowiadającą za zaległości podatkowe albo innego zobowiązanego do uiszczenia należności, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Organ odwoławczy wyraził pogląd, iż zakreślenie w taki sposób kręgu podmiotów, do których adresowana jest ustawa restrukturyzacyjna, wyklucza stosowanie przewidzianych w niej instytucji w stosunku do osób nie będących przedsiębiorcami. Z tego też względu brak jest podstaw do objęcia postępowaniem restrukturyzacyjnym G. S. nie posiadającej statusu przedsiębiorcy. Nie złożyła ona nadto wniosku restrukturyzacyjnego, na co zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w wyroku z dnia 19 marca 2004r., sygn. I SA/Lu 525/03. W ocenie organu II instancji okoliczności powyższe mają kluczowe znaczenie dla oceny dopuszczalności objęcia spornej kwoty restrukturyzacją, a treść powołanego wyroku potwierdza brak możliwości ustalenia warunków restrukturyzacji zaległości wynikającej z decyzji podatkowej skierowanej do G. S., która jak już wyżej wskazano nie posiada przymiotu przedsiębiorcy. Odnosząc się do postawionej w uzasadnieniu odwołania tezy o zastosowaniu w sprawie przepisów Rozdziału 15 Działu III Ordynacji podatkowej – organ odwoławczy zauważył, iż odpowiedzialność tego rodzaju powstaje – stosownie do dyspozycji art. 108 § 1 – co do zasady – w drodze decyzji organu podatkowego, a z akt sprawy nie wynika, aby taka decyzja została wydana. Sama ewentualność hipotetycznej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe małżonka nie może być utożsamiana z obowiązkiem uiszczenia należności, o których mowa w art. 2 pkt.1 ustawy restrukturyzacyjnej. Odmienna interpretacja tego przepisu prowadziłaby bowiem do całkowicie dowolnego poszerzenia zakresu należności wymienionych w art. 6 ust.1 ustawy restrukturyzacyjnej o zobowiązania podmiotów nie będących przedsiębiorcami i nie związane w jakikolwiek sposób z działalnością gospodarczą. Interpretacja przepisów ustawy restrukturyzacyjnej musi być dokonywana z uwzględnieniem celu i zakresu przedmiotowego zawartej w niej regulacji. Zdaniem organu odwoławczego – zgodnie z art. 17 tej ustawy, ustalenie wysokości należności podlegających restrukturyzacji jest obowiązkiem organu restrukturyzacyjnego, który w niniejszej sprawie z obowiązku tego się wywiązał i oznaczył ją w prawidłowej wysokości. Wskazano także, że zasadność określenia skarżącemu decyzją z dnia 31 stycznia 2002r. zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od połowy przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości została potwierdzona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, z dnia 29 stycznia 2003r., sygn. I SA/Lu 695/02. W ustosunkowaniu do zarzutu naruszenia przepisu art. 21 ust.2 ustawy restrukturyzacyjnej, organ II instancji zwrócił uwagę, iż z dniem 1 maja 2004r., to jest z dniem akcesji Polski do Unii Europejskiej nastąpiła zasadnicza zmiana procedur udzielania pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Z tym bowiem dniem, częścią krajowego porządku prawnego stały się przepisy Wspólnot Europejskich, w tym te, które regulują udzielanie pomocy przez państwo. W myśl art. 91 ust.3 Konstytucji RP – prawo to ma pierwszeństwo w przypadku kolizji z normami krajowymi. Oznacza to, że w przypadku, gdy proces restrukturyzacji nie został zakończony do dnia 30 kwietnia 2004r. należy uwzględnić obowiązujące w tym zakresie przepisy wspólnotowe, zgodnie z którymi - organem nadzorującym pomoc publiczną udzielaną w państwach członkowskich jest Komisja Europejska. Konsekwencją uznania powyższego jest okoliczność, iż Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utracił swoje uprawnienia. Zgodnie z art. 64 obowiązującej od dnia 31 maja 2004r. ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej / Dz.U.Nr 123, poz. 1291 / - wszystkie postępowania prowadzone przez Prezesa UOKiK w sprawie wydania opinii, które nie zostały zakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy podlegają umorzeniu z mocy prawa. W tych więc warunkach nie jest możliwe wydanie przez ten organ opinii w trybie art. 21 ust.2 ustawy restrukturyzacyjnej. Przepisu tego nie można interpretować jako samoistnej podstawy do występowania o wydanie opinii w trybie określonym przepisami ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Ustawa ta nie reguluje bowiem warunków dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej, określonych w art. art. 36, 73 oraz 86-89 i 296 Traktatu WE, a jedynie postępowanie notyfikacyjne oraz postępowanie przed Komisją Europejską. Zgodnie z powołana ustawą, w przypadku pomocy indywidualnej, z wnioskiem o wydanie opinii przez Prezesa UOKiK, a co za tym idzie również o dokonanie notyfikacji do KE, występuje podmiot ubiegający się o pomoc /art. 13 ust.1 ustawy /, załączając m.in. opinie podmiotów udzielających pomocy o możliwości jej przyznania / art. 13 ust.3 ustawy /. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nie można się zgodzić z poglądem zaprezentowanym w odwołaniu, iż podatnik nabył prawo do korzystania z restrukturyzacji na zasadach obowiązujących przed dniem 1 maja 2004r., tym bardziej, że decyzja w sprawie ustalenia warunków restrukturyzacyjnych została wydana w dniu 9 sierpnia 2004r. W podsumowaniu – organ II instancji jeszcze raz podkreślił, iż nie jest obecnie możliwe stosowanie postanowień art. 21 ust.2 ustawy restrukturyzacyjnej, a to ze względu na zaistniałą zmianę stanu prawnego oraz brak stosownych przepisów przejściowych. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej skorygował zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji informację na temat okoliczności pozwalających na definitywne zakończenie postępowania restrukturyzacyjnego / umorzenie zaległości podatkowej /, wskazując, iż podjęcie takiej decyzji będzie możliwe / poza innymi warunkami /, jeżeli w dniu wydania decyzji przedsiębiorca nie będzie posiadał zaległości z tytułu należności wymienionych w art. 6, z wyjątkiem tych, które są wymienione w art. 11 ust.1 pkt.2 i ust.3 ustawy restrukturyzacyjnej, nieobjętych restrukturyzacją, należących do właściwości danego organu restrukturyzacyjnego / art. 10 ust.1 pkt.3 ustawy restrukturyzacyjnej /. Końcowo zaś, w wypełnieniu obowiązku wynikającego z przepisu art. 121§2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym – organ podatkowy ma obowiązek udzielania informacji o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania – organ II instancji wyjaśnił, iż przepisy Wspólnotowe dopuszczają także udzielenie pomocy tzw. de minimis, a warunki jej udzielania zostały określone w rozporządzeniu Komisji WE, nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001r. w sprawie zastosowania art. 87 i art. 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa w ramach zasady de minimis /Dz.Urz.WE L 10 z 13 stycznia 2001r. /. Jeżeli więc przedsiębiorca objęty programem restrukturyzacyjnym, na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. zmieni przeznaczenie wnioskowanej pomocy na de minimis , to o ile zostaną spełnione warunki określone w rozporządzeniu Komisji, pomoc taka nie będzie podlegała notyfikacji w Komisji Europejskiej oraz opiniowaniu przez UOKiK. Ogólna kwota takiej pomocy, przyznana jakiemukolwiek przedsiębiorstwu nie może przekraczać 100.000 EUR, w jakimkolwiek okresie trzech lat. Na powyższe rozstrzygnięcie T. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Strona skarżąca powtórzyła zarzuty, podniesione w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów ustawy o restrukturyzacji, a mianowicie: art. 6 ust.1pkt.1 i art. 17 poprzez ich błędną interpretację, co w konsekwencji doprowadziło do nie uwzględnienia i tym samym nie objęcia restrukturyzacją wnioskowanej przez skarżącego kwoty zaległości podatkowych oraz niezastosowanie art. 21 ust.2 ustawy o restrukturyzacji, nakładającego na organ podatkowy prowadzący postępowanie restrukturyzacyjne obowiązek wystąpienia do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o wydanie opinii, a kierowanie się przepisami art. 12 i art. 13 ust.1 pkt.3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej – nakładającymi na podmiot ubiegający się o uzyskanie indywidualnej pomocy obowiązek uzyskania opinii Prezesa UOKiK. Wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania, pełnomocnik strony skarżącej w uzasadnieniu skargi wyraził pogląd, iż zaległości podatkowe objęte wnioskiem restrukturyzacyjnym bezspornie wynikają z prowadzonej przez T. S. działalności gospodarczej, co potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w wyroku z dnia 19 marca 2004r., sygn. I SA/Lu 525/03 uchylającym decyzję o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego. Małżonka skarżącego G. S. uczestniczyła w zbyciu spornej nieruchomości tylko i wyłącznie z uwagi na pozostawanie we wspólności majątkowej ze skarżącym. Nie może to jednak oznaczać, iż z tego tylko tytułu utracił on prawo do objęcia restrukturyzacją całej kwoty przychodu ze sprzedaży nieruchomości, albowiem byłoby to wbrew celom ustawy restrukturyzacyjnej. Zobowiązania podatkowe z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej obciążają zatem w całości skarżącego, zaś jego małżonkę jedynie w sposób formalnoprawny. Pełnomocnik T. S. zaoponował także przeciwko stanowisku wyrażonemu przez organy podatkowe, iż w stosunku do skarżącego mają zastosowanie przepisy ustawy o pomocy publicznej, która weszła w życie z dniem 31 maja 2004r., podczas, gdy wniosek restrukturyzacyjny został złożony w dniu 5 listopada 2002r. i tylko z powodu wadliwej decyzji o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego nie został załatwiony w czasie stosownym. W jego ocenie, pogląd organów podatkowych, iż w przypadku, gdy proces restrukturyzacji nie został zakończony do dnia 30 kwietnia 2004r. należy uwzględnić obowiązujące w tym zakresie przepisy wspólnotowe, zgodnie z którymi organem nadzorującym pomoc publiczną udzielaną w państwach członkowskich jest Komisja Europejska oraz, że aktualnie nie jest możliwe wydanie przez Prezesa UOKiK opinii w trybie art. 21 ust.2 ustawy restrukturyzacyjnej - jest chybiony. Przyznając fakt, iż istotnie zgodnie z art. 64 obowiązującej od dnia 31 maja 2004r. ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej / Dz.U.Nr 123, poz. 1291 / - postępowania prowadzone przez Prezesa UOKiK w sprawie wydania opinii podlegają umorzeniu z mocy prawa – pełnomocnik skarżącego uważa, że należy to odnieść tylko do postępowań prowadzonych w trybie art. 24 lub art. 25 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Obowiązek i tryb uzyskania przedmiotowej pomocy określony został natomiast w art. 21 ust.2 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznych od przedsiębiorców z dnia 30 sierpnia 2002r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dzu. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm. / - zauważyć należy, kwestią sporną pomiędzy stronami jest interpretacja przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców / Dz.U.Nr 155, poz. 1287 z późn. zm. /, jakie legły u podstaw wydania zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Stan faktyczny pozostaje poza sporem. Skarżący w dniu 16 czerwca 1997r. dokonał czynności sprzedaży nieruchomości położonej w L., przy ul. [...]. W transakcji tej, jako pozostająca ze skarżącym we wspólności majątkowej uczestniczyła także jego żona. Bezsporne jest również, iż zobowiązania podatkowe, których dotyczy wniosek restrukturyzacyjny z dnia 4 listopada 2002r. wynikają z dwóch decyzji z dnia 31 stycznia 2002r. w sprawie określenia T. S. / Nr [...] / i G. S. / Nr [...] / zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodu ze sprzedaży w dniu 16 czerwca 1997r. nieruchomości położonej w L., przy ul. [...]. W każdej z tych decyzji wysokość podatku i zaległości podatkowej określono w kwocie 139.527,90zł wraz z należnymi odsetkami. Na dzień złożenia wniosku restrukturyzacyjnego, to jest na 5 listopada 2002r. z powyższych tytułów skarżący posiadał zaległość podatkową w kwocie 92.598,06zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 99.651,20zł, natomiast G. S. posiadała zaległość w kwocie 119.058,59zł oraz odsetki w kwocie 128.127,30zł. Spór w istocie rzeczy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe zasadnie wyłączyły z przedstawionej przez skarżącego do restrukturyzacji kwoty należności obciążających G, S,. Zgodnie z art. 1 ust.1 pkt.1 ustawy restrukturyzacyjnej określa ona warunki restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, precyzując w art. 1 ust.2, że restrukturyzacją objęci są przedsiębiorcy, o których mowa w przepisach o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, w szczególności, którzy tracą zdolność do konkurowania na rynku, wyrażającą się zwłaszcza w znacznym stopniu: zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat, jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania kredytów bankowych, poręczeń lub gwarancji. Organy podatkowe nie mają wątpliwości, iż skarżący jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów art. 2 ust.2 i 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej /Dz.U.Nr 101, poz. 1178 z późn.zm. /, natomiast odmawiają takiego statusu jego żonie G. S., co jest zupełnie słuszne i przez skarżącego w żaden sposób nie negowane. Nie ulega także w niniejszej sprawie żadnej kwestii, iż zaległości podatkowe skarżącego podlegają restrukturyzacji na podstawie art. 6 ust.1 pkt.1 lit. "a" ustawy restrukturyzacyjnej / tak też wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w wyroku z dnia 19 marca 2004r., sygn. I SA/Lu 525/03 /, przy czym zasadne jest stanowisko organów podatkowych, iż restrukturyzacją, której dotyczy wniosek z dnia 4 listopada 2002r. nie mogą być objęte zaległości podatkowe G. S.. Jej zaległość wynika z decyzji ostatecznej Urzędu Skarbowego w P. z dnia 31 stycznia 2002r. / Nr [...] / w sprawie określenia zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodu ze sprzedaży w dniu 16 czerwca 1997r. ½ nieruchomości położonej w L., przy ul. [...], w kwocie 139.527,90zł wraz z należnymi odsetkami na dzień jej wydania w kwocie 137.499,15zł. Stanowiąc w art. 10 ust. 1 pkt.8 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) - w brzmieniu obowiązującym w roku 1997, czyli w dacie sprzedaży, iż jednym ze źródeł podlegających opodatkowaniu przychodów jest sprzedaż m.in. nieruchomości lub ich części oraz prawa wieczystego użytkowania gruntów dokonana przed upływem pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie lub wybudowanie, ustawa ta ustala w art. 28 ust.1 zasadę, że dochodu ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych określonych w w/w przepisie nie łączy się z dochodami z innych źródeł, a podatek od tego dochodu ustala się w formie ryczałtu w wysokości 10% uzyskanego przychodu / art. 28 ust.2 /. W myśl art. 6 ust. 1 omawianej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych przez nich dochodów. Zasada ta ma zastosowanie także w odniesieniu do uzyskanego przez małżonków przychodu ze sprzedaży rzeczy lub praw majątkowych, o jakich mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy, wchodzących w skład ich majątku dorobkowego, co do których każdy ze współmałżonków jest współwłaścicielem na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej). W sytuacji takiej zgodnie z art. 8 omawianej ustawy podatkowej, przychód ze sprzedaży rzeczy wspólnej, jako dochód ze wspólnej własności, opodatkowuje się osobno u każdego z małżonków, przyjmując, w braku dowodu przeciwnego, że ich udziały w tym dochodzie są równe. W tym stanie rzeczy pogląd pełnomocnika skarżącego wyrażony w uzasadnieniu skargi, iż małżonka skarżącego G. S. uczestniczyła w zbyciu spornej nieruchomości tylko i wyłącznie z uwagi na pozostawanie we wspólności majątkowej ze skarżącym, a więc w sposób formalny, co pozostaje bez wpływu na fakt, iż zobowiązania podatkowe z tytułu tej sprzedaży jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej obciążają w całości skarżącego - nie może zasługiwać na akceptację. Z tych też względów zarzuty skargi co do naruszenia przepisów art. art. 6 ust.1pkt.1 i art. 17 są nieuzasadnione. Odnosząc się natomiast do zarzutu sformułowanego jako niezastosowanie art. 21 ust.2 ustawy o restrukturyzacji, nakładającego na organ podatkowy prowadzący postępowanie restrukturyzacyjne obowiązek wystąpienia do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, a kierowanie się przepisami art. 12 i art. 13 ust.1 pkt.3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej – nakładającymi na podmiot ubiegający się o uzyskanie indywidualnej pomocy obowiązek uzyskania opinii Prezesa UOKiK – Sąd zważył, co następuje: Istotnie, w myśl przepisu art. 21 ust.2 ustawy o restrukturyzacji - przed wydaniem decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w ust. 1 pkt.1, organ restrukturyzacyjny przekazuje projekt tej decyzji Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w celu wydania opinii - zgodnie z przepisami o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Opinia wydawana jest w terminie 14 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, a termin ten nie może być przedłużony. Taki zapis oznacza, iż Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w sprawach, które mają się zakończyć decyzją w przedmiocie zakończenia restrukturyzacji, po otrzymaniu projektu tej decyzji od organu restrukturyzacyjnego, wydaje opinię zgodnie z przepisami o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, a więc na warunkach wynikających z ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 141, poz. 1177 z późn. zm. /. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z postępowaniem w przedmiocie zakończenia restrukturyzacji, albowiem przedmiotem skargi jest decyzja ustalająca jej warunki. Nie sposób oderwać ust.2 przepisu art. 21 ustawy restrukturyzacyjnej od jego ust.1, zgodnie z którym po upływie 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, a w przypadku decyzji o warunkach restrukturyzacji doręczonych przed dniem 31 grudnia 2002 r. nie później niż do dnia 30 kwietnia 2004 r., z zastrzeżeniem ust. 1a i 3, organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o zakończeniu restrukturyzacji, w której: 1) stwierdza umorzenie należności podlegających restrukturyzacji, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt.2 i 3, zostały spełnione albo 2) umarza postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt.2 i 3, nie zostały spełnione. Tym samym oczywiste być musi, iż dopiero przed wydaniem decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w art.21 ust. 1 w/w ustawy powstawał po stronie organu restrukturyzacyjnego obowiązek przekazania projektu decyzji Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w celu wydania stosownej opinii. Takiego ustawowego obowiązku ustawa restrukturyzacyjna nie przewiduje na etapie wydawania decyzji o warunkach restrukturyzacji / art. 18 ustawy restrukturyzacyjnej /, a więc zarzut nie wywołania takiej opinii postawiony w skardze nie może zasługiwać na uwzględnienie. Na wydanie decyzji o zakończeniu restrukturyzacji – organ restrukturyzacyjny ma termin określony w przepisie art. 21 ust.1 ustawy restrukturyzacyjnej, czyli 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, co w sprawie niniejszej miało miejsce w dniu 24 sierpnia 2004r. Ubocznie zauważyć należy, iż przedstawiony przez organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji pogląd, iż "zgodnie z art. 64 obowiązującej od dnia 31 maja 2004r. ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej / Dz.U.Nr 123, poz. 1291 / - postępowania prowadzone przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w sprawie wydania opinii, które nie zostały zakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy podlegają umorzeniu z mocy prawa" oraz, że po dniu 30 kwietnia 2004r. przepis art. 21 ust.2 ustawy restrukturyzacyjnej nie stanowi samoistnej podstawy prawnej do wydania opinii przez w/w organ nie budzi zastrzeżeń. Zgodnie bowiem z treścią art. 64 cytowanej przez organ II instancji ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, z dniem jej wejścia w życie, czyli z dniem 31 maja 2004r. /art. 72 / - postępowania o wydanie opinii przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów prowadzone w trybie art. 24 lub 25 ustawy, o której mowa w art. 71, ulegają umorzeniu. Ustawą, o której mowa w art. 71 jest ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 141, poz. 1177 z późn.zm. /. Przepis art. 21 ust.2 ustawy o restrukturyzacji wskazując na obowiązek wydania opinii w przedmiocie zakończenia postępowania restrukturyzacyjnego – wprost zawiera odesłanie do przepisów o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców. W myśl art. 25 ust.1 tej ostatniej - organ udzielający pomocy występował do organu nadzorującego z wnioskiem o wydanie opinii o projekcie decyzji albo umowy, która miała stanowić podstawę udzielenia pomocy indywidualnej. Jeśli zatem postępowanie o wydanie opinii w tym trybie podlega z przyczyn powyższych umorzeniu, to trudno byłoby także postawić organom podatkowym zarzut niezastosowania przepisu art. 21 ust.2 ustawy o restrukturyzacji, oczywiście w sytuacji, gdyby już rozważać sprawę zakończenia postępowania restrukturyzacyjnego. W aktualnym stanie sprawy Sąd nie widzi jednak podstaw do wypowiadania się w kwestii procedury związanej z uzyskaniem opinii organu nadzorującego pomoc publiczną dla przedsiębiorców, albowiem wykracza to poza istotę sprawy. Mając powyższe na uwadze, nie stwierdzając naruszenia przez organy podatkowe tak przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, zgodnie z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.