I SA/Lu 165/10

Dnia 1 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, WSA Halina Chitrosz, Protokolant referent stażysta Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 roku sprawy ze skargi R. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące październik - grudzień 2006 r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 7 stycznia 2010r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia 14 października 2009r., nr [...], uchylającą w całości decyzję tego organu z dnia 11 lipca 2008r., nr [...], i określającą R. A. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za grudzień 2006r. oraz umarzającą postępowanie w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik i listopad 2006r. Jak wynika z uzasadnienia powyższej decyzji, w dniu 5 marca 2009r. R. A. złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia 11 lipca 2008r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące październik - grudzień 2006r. Jako przesłankę wznowienia wskazał art.240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 8 z 2005r., poz.60 ze zm./. Wydana w dniu 15 kwietnia 2009r. decyzja Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego nr [...], odmawiająca uchylenia wskazanej wyżej decyzji ostatecznej, uchylona została decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 lipca 2009r., nr [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji wydał w dniu 14 października 2009r. decyzję nr [...], którą uchylił w całości swoją decyzję z dnia 11 lipca 2008r., nr [...], oraz określił stronie kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za grudzień 2006r. oraz umorzył postępowanie w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik i listopad 2006r. W uzasadnieniu wskazał, iż została spełniona przesłanka wznowienia określona w art.240 § 1 pkt 11 ordynacji podatkowej, natomiast nie stwierdzono istnienia podstawy do zmiany decyzji w oparciu o art.240 § 1 pkt 5 tej ustawy, gdyż przedstawiony przez stronę dowód nie istniał w momencie wydawania decyzji ostatecznej. We wniesionym odwołaniu podatnik zakwestionował zawarte w decyzji stwierdzenie, iż wykonywał meble na zamówienia, gdyż w zamówieniach mebli kuchennych wyodrębniał pozycje zamówień, jak fronty, płyty, blaty, itp. Za błędne w związku z tym uznał stwierdzenie, że wykonana zabudowa to dostawa towarów w postaci trwałej zabudowy i wyraził pogląd, iż trwała zabudowa powinna być zrównana z innymi pracami budowlano-montażowymi. Odwołując się do opinii Urzędu Statystycznego w Ł. z dnia 19 lutego 2009r., kwalifikującej montaż trwałej zabudowy kuchennej lub przestrzeni wnękowej, wykonanej według indywidualnego zamówienia klienta przez podmiot niebędący producentem elementów zabudowy, do grupowania PKWiU 45.42.13-00.00 "Roboty związane z montażem pozostałych niemetalowych elementów stolarki budowlanej", a także do orzecznictwa sądów administracyjnych i organów administracji, wskazał na poprawność stosowanej przez siebie do wykonanych usług stawki VAT 7 %. Rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Skarbowej podniósł na wstępie, że przewidziane w art.240 § 1 ordynacji podatkowej wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji ostatecznej i stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowej /art.128 powołanej ustawy/, a zastosowanie tego trybu może nastąpić jedynie w ściśle określonych przypadkach wymienionych enumeratywnie w tym przepisie. Wznawiając postępowanie właściwy organ podatkowy bada, czy zaistniały przesłanki wznowienia postępowania wskazane w wymienionym przepisie i w następstwie przeprowadzonego postępowania wydaje rozstrzygnięcie w formie przewidzianej w powołanej ustawie. Ponowne rozpatrzenie sprawy realizowane jest tylko w ramach przesłanek wznowienia; postępowanie to nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Zauważając, iż we wniosku o wznowienie postępowania strona nie wskazała konkretnej przesłanki wymienionej w art.240 § 1 ordynacji podatkowej, z jego treści można jednak wnioskować, iż jego podstawą jest regulacja z art.240 § 1 pkt 5 tej ustawy, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z treścią tego przepisu postępowanie wznawia się, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z uwagi na przesłankę wskazaną w tym przepisie wzruszenie decyzji ostatecznej jest zatem możliwe, o ile spełnione zostaną łącznie następujące warunki: - wyjdą na jaw nowe dowody lub okoliczności faktyczne, tzn. nowe w stosunku do przeprowadzonego dotychczas postępowania, - powyższe okoliczności lub dowody będą istotne dla sprawy, czyli będą miały wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części, - dowód lub okoliczność musi istnieć w dniu wydania decyzji, - dowód lub okoliczność nie może być znana organowi, który wydał decyzję ostateczną. Organ podał, że nowymi dowodami, powołanymi przez podatnika dla wykazania podstawy wznowienia postępowania, są: • pismo Urzędu Statystycznego z dnia 19 lutego 2009r., nr [...], będące odpowiedzią na zapytanie podatnika odnośnie klasyfikacji usług montażu niemetalowych i metalowych elementów trwałej zabudowy kuchennej lub przestrzeni wnękowej /szafy wnękowej/, wykonywanych przez producenta montowanych wyrobów oraz przez podmioty niebędące producentami elementów zabudowy oraz • zaświadczenie o przeprowadzonym w dniu 25 marca 2009r. badaniu technicznym pojazdu marki Mitsubishi, nr rej. [...]. Podzielając stanowisko organu I instancji, iż przedłożone przez podatnika dowody nie wypełniają przesłanki wymienionej w art.240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że przesłanką taką może być tylko wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, natomiast z akt sprawy wynika, iż przedmiotowe dowody nie istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej. Organ podkreślił, iż podstawę do wznowienia postępowania, o której mowa, stanowi wadliwe ustalenie stanu faktycznego z uwagi na brak wiedzy o danej okoliczności. Natomiast dokonaną w decyzji ostatecznej oceną materiału dowodowego organ podatkowy jest związany i ani zmiana tej oceny ani odmienna ocena faktów, które istniały w dniu wydania decyzji i były znane organowi wydającemu decyzję, wyrażana przez stronę, nie uzasadniają wznowienia postępowania. W szczególności zatem, nawet błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. Posiłkując się orzecznictwem organ wyjaśnił także, iż za podstawę do wznowienia postępowania nie można uznać nowej, korzystnej interpretacji przepisów prawa, bowiem wykładnia przepisu prawa materialnego nie jest ani nową okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że - zdaniem strony - organ I instancji dokonał błędnych ustaleń oceniając, iż wykonywane czynności stanowią dostawę towarów, a nie wykonanie usług montażowych w obiektach budownictwa mieszkaniowego. Błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest jednak tym samym co brak wiedzy o tej okoliczności; są to dwie różne sytuacje, a jedynie druga z nich stanowić może przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art.240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. Organ podkreślił, iż organ I instancji ustalił fakty i okoliczności dotyczące przedmiotu wykonywanej działalności. Odnotowując, iż w odwołaniu podatnik zaskarżył decyzję organu I instancji w całości, ograniczył jednak zarzuty do robót montażowych w obiektach budownictwa mieszkaniowego, gdy w decyzji organu I instancji uwzględniono także zaistnienie w sprawie przesłanki wznowienia wskazanej w art.240 § 1 pkt 11 ordynacji podatkowej, organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości /ETS/ ma wpływ na treść wydanej decyzji, warunkiem zaś wszczęcia postępowania wznowieniowego jest złożenie wniosku w terminie 1 miesiąca od dnia publikacji sentencji orzeczenia ETS w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej /art.241 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej/. Uwzględniając powyższe i oceniając prawo podatnika do odliczenia kwot podatku naliczonego przy nabyciu paliwa w związku z wyrokiem ETS z dnia 22 grudnia 2008r. w sprawie C-414/07 Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że prawo to przysługuje co do zasady w przypadku, gdy: 1/ przepisy ustawy o podatku od towarów i usług obowiązujące od dnia 1 maja 2004r. umożliwiały /-ją/ odliczenie podatku lub 2/ przepisy ustawy o podatku od towarów i usług obowiązujące od dnia 1 maja 2004r. uniemożliwiały /-ją/ odliczenie podatku, ale przepisy o podatku od towarów i usług obowiązujące na dzień 30 kwietnia 2004r. umożliwiały odliczenie podatku, tj. w przypadku paliwa do używanych przez podatnika pojazdów samochodowych, w odniesieniu do których na podstawie homologacji producenta lub importera dla danego typu pojazdu samochodowego bezspornie wynika, że nie jest to samochód osobowy i dopuszczalna ładowność tego pojazdu wynosi powyżej 500 kg. W świetle powyższego podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu paliwa /oleju napędowego/ do samochodu marki Mitsubishi L300 2,5 D w zakresie rozliczenia VAT za poszczególne miesiące 2007r., a decyzja organu I instancji także w tym zakresie zgodna jest z prawem. Na zakończenie Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę, iż zasadniczą treścią przedmiotowej sprawy był wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Zatem, skoro żądanie podatnika dotyczyło wzruszenia decyzji ostatecznej przy zastosowaniu trybu nadzwyczajnego, to organ podatkowy powinien rozpatrzeć przedmiotowy wniosek tylko w tym zakresie, pod kątem istnienia przesłanek wymienionych w ustawie, obligujących organ podatkowy do uwzględnienia wniosku strony. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji ostatecznych, w trakcie którego organ podatkowy bada, czy wskazana decyzja ostateczna jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wyliczonych w art.240 § 1 ordynacji podatkowej; w następstwie postępowania wznowionego nie następuje merytoryczna kontrola ostatecznej decyzji podatkowej we wszystkich jej aspektach, a przedmiotem tego postępowania nie może być powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż naruszałoby to zasadę trwałości decyzji podatkowej. Wobec powyższego, rozpoznając wniosek podatnika w sprawie niniejszej Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego powinien ograniczyć się do zbadania, czy w sprawie zaistniały przesłanki wznowienia postępowania określone w art.240 § 1 ordynacji podatkowej, a następnie, czy wskazana przez stronę decyzja zawiera wadę, która obliguje organy podatkowe do wyeliminowania jej z obrotu. Stwierdzając w decyzji, iż przedstawione przez stronę dowody nie wypełniają przesłanki wymienionej w art.240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej, organ I instancji dokonał jednak jednocześnie merytorycznej oceny sprawy w części dotyczącej stosowanej przez podatnika stawki podatku VAT do świadczonych usług montażu mebli kuchennych oraz montażu szaf w budynkach mieszkalnych, co jest niezgodne z przepisami prawa, lecz nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Powyższą decyzję R. A. zaskarżył w całości zarzucając, że jest ona niezgodna z prawem. W uzasadnieniu skargi podniósł, że – jego zdaniem – w sytuacji, gdy organ I instancji uchyla swoją decyzję w całości i dokonuje jej ponownej oceny merytorycznej oraz poucza stronę o prawie do wniesienia odwołania, to strona ma prawo zakwestionować tę decyzję w dowolnym fragmencie lub w całości. Skoro więc w sprawie niniejszej organ I instancji uchylił swoją decyzję w całości i dokonał oceny materiału dowodowego również pod kątem prawidłowości zastosowania stawki 7 % mimo, iż w tym zakresie nie stwierdził istnienia podstaw wznowieniowych, to organ odwoławczy powinien był także w tej części rozpatrzyć sprawę merytorycznie. Strona nie może być bowiem pozbawiony prawa do interpretacji decyzji i prawa do odwołania od tej decyzji we wszystkich jej aspektach. Taką decyzję należy traktować jako nowe stanowisko organów skarbowych w całej sprawie. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby krzywdzące dla podatnika i stawiałoby w uprzywilejowanej sytuacji organy skarbowe. Według strony, wyrażony w zaskarżonej decyzji pogląd organu odwoławczego co do zakresu badania sprawy byłby zrozumiały w sytuacji, gdyby organ I instancji uchylił swoją decyzję ostateczną tylko w tej części, do której ma zastosowanie art.240 § 1 ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymując dotychczasową argumentację podkreślił, że nie jest zasadny zarzut braku rozpatrzenia całości sprawy i pominięcie istotnych jej okoliczności. Merytoryczne odniesienie się do oceny stawki podatkowej zastosowanej przy wykonywanych przez skarżącego czynnościach stanowiłoby wyjście poza zakres okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wznowionej, organ uchyla bowiem w całości lub w części decyzję, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art.240 § 1 ordynacji podatkowej i tylko w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153 poz.1269 ze zm./ prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw, aby uznać, że została ona wydana z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa. Spór w niniejszej sprawie powstał na tle instytucji wznowienia postępowania uregulowanej w art.240 - 246 ordynacji podatkowej. Wobec tego wskazać należy, iż wznowienie postępowania jest jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych, stanowiących wyjątek od wynikającej z art.128 ordynacji podatkowej zasady trwałości decyzji, przy czym art.240 § 1 tej ustawy stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art.130-132; 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji; 8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny; 9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 11) orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Przedmiot postępowania w sprawie wznowienia postępowania został wyznaczony treścią art.243 § 2 ordynacji podatkowej, zgodnie z którym postanowienie /o wznowieniu postępowania – art.243 § 1 powołanej ustawy/ stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Konsekwentnie, art.245 § 1 pkt 1 tej ustawy stanowi, że organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art.243 § 2, wydaje decyzję, w której uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art.240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie. Powyższe oznacza, iż zadaniem organu w postępowaniu, o którym mowa, jest ustalenie, czy w sprawie wystąpiła jedna z wad wymienionych w art.240 § 1 ordynacji podatkowej i – w przypadku odpowiedzi twierdzącej - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i orzeczenie co do istoty sprawy w zakresie dotkniętym stwierdzoną nieprawidłowością. Niedopuszczalne jest natomiast podważanie ustaleń faktycznych i ich prawnej klasyfikacji dokonanej w decyzji ostatecznej, jeżeli podstawy wynikające z art.240 § 1 ordynacji podatkowej ustaleń tych nie dotyczą. W omawianym trybie organ nie może bowiem weryfikować sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz musi skoncentrować się na istnieniu wyłącznie podstaw wznowieniowych. Tego rodzaju postępowania nie można wykorzystywać do pełnego badania sprawy w zakresie nieobjętym przesłankami z art.240 § 1 ordynacji podatkowej. W świetle powyższego za zgodny z prawem uznać należy pogląd Dyrektor Izby Skarbowej, przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż organ I instancji, pomimo wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, naruszył prawo wypowiadając się, w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji, co do oceny materiału dowodowego w kontekście stosowania określonej stawki VAT, pomimo przyjęcia, że w zakresie tych okoliczności sprawy nie wystąpiła przesłanka z art.240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. W ten sposób, wykraczając w omawianym zakresie poza ramy postępowania wznowionego, organ naruszył także art.210 § 4 ordynacji podatkowej, gdyż zawarł w uzasadnieniu decyzji wywody nieistotne z punktu widzenia treści podjętego rozstrzygnięcia /z tego punktu widzenia istotna była wyłącznie okoliczność, że nie wystąpiła, w omawianym zakresie, przesłanka wznowienia, o której mowa w art.240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej/. Fakt, że organ I instancji wydał decyzję ze wskazanym naruszeniem prawa, nie stwarzał jednak dla strony możliwości skutecznego kwestionowania okoliczności faktycznych lub prawnych, które nie mogły być przedmiotem badania w postępowaniu wznowionym, zaś na organ II instancji nie nakładał obowiązku ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy w tym zakresie. Obowiązkiem tego organu nie było powielanie wad decyzji organu I instancji, lecz wydanie decyzji zgodnej z prawem. Możliwości rozważania, w postępowaniu wznowionym, okoliczności sprawy w zakresie dotyczącym zasad opodatkowania czynności wykonywanych przez stronę /wykonywanie trwałej zabudowy kuchni i szaf wnękowych/ nie otwierało także uchylenie decyzji dotychczasowej w całości. Rozstrzygnięcie takie było konsekwencją uznania przez organy podatkowe, że w sprawie zachodzi przesłanka wznowienia wskazana w art.240 § 1 pkt 11 ordynacji podatkowej w zakresie odnoszącym się do oceny prawa strony do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego przy nabyciu paliwa do samochodu wykorzystywanego w działalności gospodarczej, a ponieważ podatek ten podlegał rozliczeniu w każdym z miesięcy objętych decyzją dotychczasową, tylko wzruszenie tej decyzji w całości mogło skutecznie doprowadzić do wyeliminowania jej wady w tym zakresie. Rozstrzygnięcie, o jakim mowa, nie zmienia jednak faktu, że w postępowaniu wznowionym niedopuszczalne jest badanie /rozważanie/ dokonanych w decyzji ostatecznej ustaleń faktycznych i ich oceny prawnej, jeżeli podstawy wynikające z art.240 § 1 ordynacji podatkowej ustaleń tych nie dotyczą. Jako zgodne z prawem ocenić także należy stanowisko organu odwoławczego, że nie zachodzi przesłanka wznowienia z art.240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej w zakresie ustaleń dotyczących czynności wykonywanych przez podatnika. Jak trafnie wyjaśniono w zaskarżonej decyzji, z przywołanego wyżej art.240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej wynika, iż o wystąpieniu wymienionej w nim przesłanki wznowienia można mówić, jeśli zostały spełnione następujące warunki: - wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, - okoliczności te lub dowody są dla sprawy istotne, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, - okoliczności te lub dowody nie było znane organowi, który wydał decyzję, - okoliczności te lub dowody istniały w dniu wydania decyzji. Złożony wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania dokument w postaci pisma Urzędu Statystycznego z dnia 19 lutego 2009r., nr [...], będącego odpowiedzią na zapytanie podatnika odnośnie klasyfikacji czynności wykonywanych w ramach działalności gospodarczej, nie jest dowodem, o jakim mowa w art.240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej, gdyż nie istniał w dacie wydania decyzji ostatecznej. Zatem ujawnienie tego dowodu /dokumentu/, samo w sobie, nie mogło być podstawą wzruszenia decyzji dotychczasowej we wskazanym zakresie. Ponadto pismo, o którym mowa, nie przedstawia również żadnych nowych okoliczności faktycznych, które nie byłyby objęte, w trakcie postępowania zwykłego, ustaleniami i oceną Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego. Także we wniosku o wznowienie postępowania podatnik żadnych okoliczności nowych i istotnych w rozumieniu art.240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej nie powołał. Zarówno przywołane pismo, jak i twierdzenia strony z wniosku o wznowienie postępowania odwołują się do wykonywania montażu trwałej zabudowy wnęki /przestrzeni wnękowej/ oraz trwałej zabudowy kuchennej i takie też czynności przyjął organ podatkowy wydając decyzję ostateczną /por.: str.2 i 3 decyzji z dnia 11.07.2008r., nr [...]. Trafnie wyjaśnił organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję, rozumieć należy tylko takie okoliczności, które nie wynikały z badanego materiału dowodowego. Nowe bowiem okoliczności faktyczne to takie okoliczności, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom orzekającym w postępowaniu zwykłym. Zasadnie także wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, że czym innym jest wyciągnięcie wniosków z materiału dowodowego i prawnopodatkowa ocena dokonanych ustaleń faktycznych, czym innym zaś wiedza o faktach oraz że sytuacja, w której okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję dotychczasową, nie oznacza ujawnienia nowych okoliczności faktycznych w rozumieniu art.240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej, podobnie jak nowymi okolicznościami nie jest inna niż dokonana w decyzji ostatecznej prawnopodatkowa ocena ustalonego stanu faktycznego. Mając na względzie powyższe, na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.