I SA/Lu 178/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca) Protokolant referent stażysta Marcin Ścibor po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi W. L. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej z [...] r. Burmistrz W. (organ interpretacyjny) stwierdził, że stanowisko Województwa L. przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od nieruchomości jest nieprawidłowe. Z przedstawionego we wniosku z dnia [...] r. opisu zdarzenia przyszłego, uzupełnionego następnie pismami z dnia [...] i [...] r., wynika że Wnioskodawca realizuje projekt "Sieć Szerokopasmowa Polski Wschodniej - województwo l.", w ramach którego, m.in., przy pomocy wybudowanej sieci telekomunikacyjnej, zapewni użytkownikom, za pośrednictwem lokalnych operatorów telekomunikacyjnych, szerokopasmowy dostęp do sieci Internet. Województwo L. zamierza, w ramach realizacji projektu, samodzielnie dostarczać sieć telekomunikacyjną lub zapewniać dostęp do infrastruktury telekomunikacyjnej, a także świadczyć usługi na rzecz operatorów sieci dostępowych z wykorzystaniem sieci telekomunikacyjnej. Podstawą świadczenia usług będą umowy zawarte z operatorami sieci dostępowych, zgodnie z warunkami umowy ramowej zatwierdzonej dla Województwa L. przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Przedmiotową działalność w zakresie telekomunikacji Wnioskodawca wykonuje zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1537 z późn. zm.), na podstawie Uchwały Nr [...]Sejmiku Województwa L. z dnia [...] r. Ponadto Województwo L. uzyskało wpis do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji. W kwestii wskazania istotnych postanowień umowy zawieranej z operatorem sieci dostępowych, Wnioskodawca przedłożył zaakceptowany przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej wzór umowy ramowej wraz z umowami szczegółowymi: dzierżawa ciemnych włókien, dzierżawa kanalizacji kablowej, usługa kolokacji, usługa transmisji danych Ethernet, usługa transmisji danych lambda, usługa dostępu do sieci Internet, wyjaśniając przy tym, że korzystanie z sieci odbywa się na warunkach określonych w tej umowie i przybiera różne postaci, w zależności od rodzaju dostępu telekomunikacyjnego, którym zainteresowany jest operator sieci dostępowej. Niezależnie od faktu korzystania przez operatorów sieci dostępowych z określonych elementów sieci na podstawie stosunków prawa obligacyjnego, właścicielem sieci a zarazem jej samoistnym posiadaczem będzie Wnioskodawca. Dostęp telekomunikacyjny będzie zapewniany w sposób niedyskryminujący, przejrzysty i na warunkach otwartego dostępu przez zapewnienie jednakowych warunków dla wszystkich operatorów w porównywalnych okolicznościach. Przedmiotowa działalność będzie wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły oraz na zasadzie odpłatności. W związku z powyższym, na tle tak określonego zdarzenia przyszłego, Województwo L. sformułowało pytanie, czy prowadzenie opisanej wyżej działalności w zakresie telekomunikacji polegającej na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnej lub zapewnianiu dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej, a także świadczeniu z wykorzystaniem sieci telekomunikacyjnej usług na rzecz operatorów sieci dostępowych w ramach realizacji projektu "Sieć Szerokopasmowa Polski Wschodniej - województwo l.", stanowiącej zadanie własne Województwa L. o charakterze użyteczności publicznej, powoduje powstanie po stronie Województwa L. obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości od budowli zrealizowanej w ramach projektu, a w konsekwencji obowiązku składania deklaracji na podatek od nieruchomości i opłacania tego podatku? Według Wnioskodawcy, opisywana działalność, którą podejmie Województwo L., mieszcząca się w granicach określonych przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. 2010 Nr 106, poz. 675), nie stanowi działalności gospodarczej. W związku z tym, zdaniem Wnioskodawcy, budowla zrealizowana w ramach projektu "Sieć Szerokopasmowa Polski Wschodniej - województwo l." nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, bowiem nie znajduje się ona w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, a w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Oznaczałoby to, że po stronie Województwa L. nie powstanie obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości, a w konsekwencji nie powstanie również obowiązek składania deklaracji na podatek od nieruchomości i opłacenia tego podatku. Swoje stanowisko Wnioskodawca wywodzi z tego, że zgodnie z przepisami ustaw ustrojowych samorządu terytorialnego oraz ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, działalność jednostek samorządu terytorialnego w zakresie telekomunikacji stanowi ich zadanie własne o charakterze użyteczności publicznej. Nadto, zdaniem Wnioskodawcy - wprost stanowi o tym art. 5 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Bezprzedmiotowe jest w tej sytuacji odnoszenie działalności jednostki samorządu terytorialnego w zakresie telekomunikacji do ogólnej definicji działalności gospodarczej zawartej w przepisach ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i poszukiwanie w jakim zakresie działalność ta spełnia konstytutywne cechy działalności gospodarczej określone w tych przepisach, gdyż wyklucza to jednoznacznie treść powołanego art. 5 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Organ interpretacyjny uznał, że w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe. Przedstawiając motywy swojego stanowiska organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 7 maja 2010 r o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2062) działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1, niebędącą działalnością gospodarczą, wykonuje się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, z tym że prowadzenie tej działalności przez jednostkę samorządu terytorialnego, także w formie niewyodrębnionej w ramach jej osobowości prawnej, jak również w formie porozumienia, związku lub stowarzyszenia jednostek samorządu terytorialnego, fundacji, której fundatorem jest jednostka samorządu terytorialnego, porozumienia komunalnego, spółki kapitałowej lub spółdzielni z udziałem jednostki samorządu terytorialnego, wymaga uzyskania wpisu do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji. Art. 5 jest przepisem odsyłającym i sam w sobie nie zawiera treści merytorycznej. Organ zauważył, że regulacja zawarta w ww przepisie jest identyczna z regulacją art. 10 ust. 1a ustawy Prawo telekomunikacyjne. Zapis powyższy należy więc odczytywać łącznie z regulacją zawartą w art. 10 ustawy Prawo telekomunikacyjne, która wprowadza dwa rodzaje rejestrów: rejestr przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy prowadzą działalność gospodarczą (art. 10 ust.1 tej ustawy) i rejestr jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji (art. 10 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne i art. 5 ustawy z 2010 r.), kiedy nie prowadzą one działalności telekomunikacyjnej jako działalności gospodarczej. W ocenie organu brak jest przeszkód formalnych i faktycznych do tego, aby jednostka samorządu terytorialnego nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie telekomunikacji, o ile służy to wykonywania zadań przez województwo. Wówczas podlega wpisowi do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji. Natomiast, jeżeli prowadzi działalność gospodarczą w zakresie telekomunikacji wówczas podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Z treści art. 5 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie wynika, że zawsze, bez względu na okoliczności, każda działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1 tej ustawy nie jest działalnością gospodarczą. Działalność telekomunikacyjna jednostki samorządowej może mieć charakter gospodarczy lub pozagospodarczy. Ustawodawca, jeśli chce wskazać, że określona działalność zawsze nie jest działalnością gospodarczą, formułuje to wprost w postaci zdania oznajmującego, tak jak ustawodawca uczynił to w przypadku art. 170 ustawy Prawo oświatowe. Dalej organ wywodził, że zarówno ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jak też ustawa Prawo telekomunikacyjne nie definiują pojęcia działalności gospodarczej. W związku z tym, pojęcie działalność gospodarcza należy interpretować zgodnie z ustawą o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. 2004 r. Nr 173, poz. 1807, t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2168). Art. 2 tej ustawy stanowi, że działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Nie ulega wątpliwości, że działalność województwa w przedstawionym stanie faktycznym ma charakter zorganizowany i ciągły. Z zarobkowym charakterem działalności mamy do czynienia, kiedy jest ona ukierunkowana na osiągnięcie zysku, bez względu na to, czy faktycznie zysk ten się osiąga. Jeżeli celem działalności nie jest tylko ekonomiczne zbilansowanie przychodów z wydatkami i kosztami, a w szczególności, kiedy podmiot stosuje ceny w wysokości rynkowej, to taka działalność jest też działalnością w celu osiągnięcia zysku. A tym samym skoro jest zarobkowa, to jest działalnością gospodarczą. Zatem oceniając stanowisko Wnioskodawcy, z którego wynika, że działalność będzie miała charakter zorganizowany i ciągły, a województwo będzie pobierało wynagrodzenie, to tym samym należy stwierdzić, że będzie prowadziło działalność gospodarczą. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. Województwo L. interpretacji indywidualnej zarzuciło: 1/ dopuszczenie się błędnej wykładni prawa materialnego: art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w zw. z art. 3 ust. 1, 2 pkt 2, 3 i 4 oraz art. 5 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, poprzez niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania, w wyniku czego organ w sposób nieuprawniony przyjął, że stanowisko strony skarżącej przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest nieprawidłowe a skarżący będzie prowadził działalność gospodarczą, 2/ naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 121 §1 w zw. z art. 120 w zw. z art. 14h, art. 14c §1 w zw. z art. 14j §3 Ordynacji podatkowej, poprzez stosowanie argumentacji nieodnajdującej poparcia w treści przepisów prawa, a w konsekwencji nieposzanowanie zasady zaufania do organów podatkowych, które są zobowiązane do działania na podstawie i w granicach prawa, co przejawiło się w tym, że organ nie rozważył wszystkich istotnych w sprawie okoliczności w zakresie opisanego zdarzenia przyszłego oraz wynikających z przepisów prawa, a także nie odniósł się do przywołanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej orzecznictwa sądów administracyjnych (pominął te orzeczenia), pomimo tego, że przywołane orzeczenia w pełni wspierały przedstawione przez stronę skarżącą stanowisko, a co za tym idzie nie uzasadnił należycie przedstawionej we wniosku oceny stanowiska, 3) art. 14c §1 i §2 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie wykładni przepisów prawa podatkowego, co jest istotą interpretacji podatkowej, a także poprzez brak wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżące Województwo L. przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania i rozwinęło argumentację stawianych zarzutów. W ocenie strony skarżącej organ interpretacyjny dokonał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, poprzez niewłaściwą ocenę co do zastosowania tych przepisów. Jednocześnie przy wydaniu interpretacji indywidualnej organ dokonał naruszenia powołanych wyżej przepisów postępowania. W ocenie strony skarżącej organ interpretacyjny dokonał błędnej wykładni art. 5 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zgodnie z którą skoro zwrot "niebędącą działalnością gospodarczą" znajduje się w hipotezie normy, to nie może określać charakteru działalności gospodarczej, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w tym sensie, iż jego funkcją jest oznaczenie pewnej trwałej cechy, którą tej działalności nadaje ustawodawca. W ocenie strony skarżącej takie stanowisko nie pozwala prawidłowo zrekonstruować normy prawnej wynikającej z art. 5 tej ustawy. Zgodnie z regułami językowymi wyraz "niebędący" jest imiesłowem przymiotnikowym czynnym, którego funkcja polega na określeniu rzeczownika ze względu na jego cechę. W przedmiotowym przypadku chodzi o cechę działalności jednostek samorządu terytorialnego w zakresie telekomunikacji, która polega na tym, że ta działalność nie jest działalnością gospodarczą, a zatem zostaje przez ustawodawcę wyłączona z zakresu pojęcia "działalność gospodarcza". Fakt, iż określenie "niebędącą działalnością gospodarczą" umiejscowione zostało przez ustawodawcę w hipotezie normy nie pozbawia tego określenia wskazanej wyżej funkcji. W ocenie strony skarżącej jasny rezultat wykładni językowej art. 5 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wspierają zastosowane pomocniczo reguły wykładni celowościowej, funkcjonalnej i systemowej. Dalej wywodzono, że działalność jednostki samorząd terytorialnego w zakresie telekomunikacji nie jest taką samą działalnością jaką prowadzą operatorzy telekomunikacyjni. Działalność ta bowiem nie może byt prowadzona w warunkach konkurencji z operatorami telekomunikacyjnymi. Przeciwnie, powinna być prowadzona tylko na tych obszarach, na których szerokopasmowy dostęp do internetu nie jest zapewniany w zwykłymi mechanizmami rynkowymi. Odróżnia ją od działalności operatorów telekomunikacyjnych, którzy prowadzą swoją działalność w warunkach konkurencji z innymi operatorami, a konkurencja ta jest istotą rynki telekomunikacyjnego. Strona skarżąca zwróciła uwagę, że dla jednostek samorządu terytorialnego ustawodawca przewidział rejestr, który zbiorczo określił jako rejestr samorządu jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w telekomunikacji bez określania w nazwie tego rejestru jakiegokolwiek wyróżnika wskazującego na to, iż powinny do niego aplikować wyłącznie te jednostki samorządu terytorialnego, które wykonują niegospodarczą działalność w zakresie telekomunikacji. Nie ma też takiego wyróżnika w treści wpisów dokonywanych w tym rejestrze. Logicznym wnioskiem jest zatem, że w tym rejestrze powinny się znaleźć wszystkie jednostki samorządu terytorialnego prowadzące działalność w zakresie telekomunikacji, co nie byłoby możliwe gdyby przyjąć wykładnię prezentowaną przez organ, gdyż wówczas część jednostek (być może większość) musiałaby uzyskać wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Część zaś być może musiałaby figurować w obu rejestrach, co wywoływałoby chaos związany z multiplikacją danych odnoszących się do prowadzonej działalności w dwóch rejestrach i brakiem możliwości ustalenia, które z tych danych odnoszą się do jakiego rodzaju działalności wykonywanej przez dany podmiot. Skarżący wskazał, że wykładnia przepisów prawa nie może prowadzić do wyników nieracjonalnych. Właśnie do nieracjonalnych wyników prowadzi wykładnia prezentowana przez organ w wydanej interpretacji indywidualnej. Jeśli bowiem założyć, że strona skarżąca prowadzi działalność gospodarczą i w związku z tym budowle, z wykorzystaniem których wykonuje działalność w zakresie telekomunikacji, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co oznacza, że staje się podatnikiem, to do wykonywanej działalności w zakresie telekomunikacji - i tak już głęboko nierentownej i nieracjonalnej z ekonomicznego punktu widzenia - dochodzi dodatkowy, bardzo istotny koszt w postaci podatku od nieruchomości (podatek od nieruchomości z uwagi na wysoką wartość budowli, szacowany jest w analizach finansowych, w odniesieniu do całości infrastruktury na poziomie [...] zł w stosunku rocznym). Jaki zatem cel miałby racjonalny ustawodawca w tak istotnym utrudnianiu realizacji zadań własnych województwa i wymuszaniu przesunięć finansowych w sektorze finansów publicznych (z budżetu województwa do budżetu gminy) w sytuacji, gdy wykonywanie działalności w zakresie telekomunikacji przez województwo jest zadaniem publicznym realizowanym w interesie mieszkańców tworzących wspólnoty samorządu gminnego. Strona skarżąca wskazała, że nawet jeżeli organ nie podzielił prezentowanej przez nią wykładni art. 5 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, to nadal nie mój uznać przedmiotowej działalności za działalność gospodarczą, bowiem działalność ta nie spełnia kryterium zarobkowości. Działalność ta jest trwale nierentowna, tj. uniemożliwiająca osiągnięcie nadwyżki przychodów nad kosztami, nawet w dłuższej perspektywie czasowej. Konstatacji powyższej nie sprzeciwia się, jak twierdzi Organ w treści interpretacji indywidualnej fakt, iż stosowane ceny za dostęp telekomunikacyjny będą oparte na średnich cenach hurtowych porównywalnych usług w bardziej konkurencyjnych obszarach. Celem tego zastrzeżenia nie jest bowiem pobieranie cen komercyjnych, zapewniających osiągnięcie zysku w krótkiej bądź długiej perspektywie. Przeciwnie, to zastrzeżenie dowodzi właśnie tego, że zysk nie będzie osiągany, i to trwale. Organ interpretacyjny wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wynika, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W ramach tej kompetencji orzekają, między innymi, w sprawach ze skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 1 pkt 4a p.p.s.a.), przy czym, stosownie do art. 57a p.p.s.a., związane są zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, w przedstawionym stanie faktycznym oraz przy uwzględnieniu przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 z późn. zm.), dalej u.p.o.l., w zw. z art. 3 ust. 1, 2 pkt 2, 3 i 4 oraz art. 5 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2062 z późn. zm.) dalej u.w.r.u.s.t., zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem prawa. Przedmiotem zaskarżonej interpretacji jest zasadność opodatkowania Województwa L. podatkiem od nieruchomości z tytułu posiadania telekomunikacyjnej sieci szerokopasmowej wybudowanej w ramach projektu "Sieć Szerokopasmowa Polski Wschodniej - województwo l." z uwagi na prowadzenie stanowiącej zadanie własne działalności w zakresie telekomunikacji polegającej na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnej lub zapewnianiu dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej, a także świadczeniu, z wykorzystaniem sieci telekomunikacyjnej, usług na rzecz operatorów sieci dostępowych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 1a ust. 1 u.p.o.l. stanowi, że użyte w ustawie określenie budowla oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (pkt 2). Natomiast w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, (z zastrzeżeniem nie mającym w sprawie zastosowania). Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., działalność gospodarcza to działalność, o której mowa w przepisach ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (w stanie prawnym obowiązującym do 30 kwietnia 2018r.) Organ interpretacyjny podzielił stanowisko wnioskodawcy, że elementy sieci telekomunikacyjnej zrealizowanej w ramach projektu "Sieć Szerokopasmowa Polski Wschodniej - województwo l." stanowią budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Natomiast, w ocenie organu interpretacyjnego, przedstawiony we wniosku stan faktyczny uzasadnia przyjęcie, że budowla ta podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, bowiem jest związana z prowadzeniem przez stronę skarżącą działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.w.r.u.s.t. jednostka samorządu terytorialnego może w celu zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej budować lub eksploatować infrastrukturę telekomunikacyjną i sieci telekomunikacyjne oraz nabywać prawa do infrastruktury telekomunikacyjnej i sieci telekomunikacyjnych (pkt 1), dostarczać sieci telekomunikacyjne lub zapewniać dostęp do infrastruktury telekomunikacyjnej (pkt 2), świadczyć, z wykorzystaniem posiadanej infrastruktury telekomunikacyjnej i sieci telekomunikacyjnych, usługi na rzecz: a) przedsiębiorców telekomunikacyjnych, b) podmiotów, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5, i 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, c) użytkowników końcowych - w zakresie i na warunkach określonych w art. 6 i 7 (pkt 3) . Ustęp 2 tego przepisu stanowi, że działalność, o której mowa w ust. 1, wykonuje się: przy zachowaniu kompatybilności i połączalności z innymi sieciami telekomunikacyjnymi tworzonymi przez podmioty publiczne lub finansowanymi ze środków publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1870, z późn. zm.) oraz przy zagwarantowaniu przedsiębiorcom telekomunikacyjnym, na zasadach równego traktowania, współkorzystania z infrastruktury telekomunikacyjnej i sieci telekomunikacyjnych oraz dostępu do nich (pkt 1), w sposób przejrzysty i niezakłócający rozwoju równoprawnej i skutecznej konkurencji na rynkach telekomunikacyjnych (pkt 2). Natomiast zgodnie z art. 5 u.w.r.u.s.t. działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1, niebędącą działalnością gospodarczą, wykonuje się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, z tym że prowadzenie tej działalności przez jednostkę samorządu terytorialnego, także w formie niewyodrębnionej w ramach jej osobowości prawnej, jak również w formie porozumienia, związku lub stowarzyszenia jednostek samorządu terytorialnego, fundacji, której fundatorem jest jednostka samorządu terytorialnego, porozumienia komunalnego, spółki kapitałowej lub spółdzielni z udziałem jednostki samorządu terytorialnego, wymaga uzyskania wpisu do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji. W ocenie Sądu wyżej cytowany przepis art. 5 u.w.r.u.s.t. przesądza kwestię prowadzenia działalności gospodarczej przez jednostkę samorządu terytorialnego w zakresie określonym w art. 3 ust. 1 u.w.r.u.s.t. Dla przedstawionej oceny nie ma znaczenia to, że zapewnienie przez Województwo dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej miało się odbywać za pośrednictwem operatorów sieci dostępowych (dzierżawców elementów sieci), bowiem przepis ten określa zasadnicze rodzaje działań jednostki samorządu terytorialnego w sektorze telekomunikacyjnym, przy czym te rodzaje działalności może realizować sama czyli bezpośrednio jak i je udostępniać przedsiębiorcom i innym dysponentom. Przepis zezwala jednostkom samorządu terytorialnego także na bezpośrednie wykonywanie działalności w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych dla użytkowników końcowych. Z kolei z art. 5 u.w.r.u.s.t. wynikają różnego rodzaju formy organizacyjno-prawne działalności, o której mowa w art. 3 ust. 1 u.w.r.u.s.t. - może być ona realizowana zarówno w formie niewyodrębnionej w ramach jednostki samorządu terytorialnego osobowości prawnej, jak również w formie porozumienia, związku lub stowarzyszenia jednostek samorządu terytorialnego, fundacji, której fundatorem jest jednostka samorządu terytorialnego, porozumienia komunalnego, spółki kapitałowej lub spółdzielni z udziałem jednostki samorządu terytorialnego, z tym tylko zastrzeżeniem, że wszystkie te przypadki wymagają uzyskania wpisu do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji. To, że art. 5 u.w.r.u.s.t. ma zastosowanie do art. 3 ust. 1 tej ustawy wynika ze wskazania w nim na art. 3 ust. 1 i stwierdzenie, że działalność tę wykonuje się zgodnie z przepisami ustawy – Prawo telekomunikacyjne, co dotyczy tak bezpośredniej, jak i pośrednich form działalności. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 2818/16. Gdyby przyjąć zaproponowaną przez organ interpretację przepisu art. 5 u.w.r.u.s.t., to należałoby uznać, że jedynie w sytuacji, gdy jednostka samorządu terytorialnego wykonuje działalność w zakresie telekomunikacji nie w ramach działalności gospodarczej, to obowiązują ją zasady określone w ustawie Prawo telekomunikacyjne. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Przy ponownym wydaniu interpretacji indywidualnej organ zobowiązany będzie uwzględnić przedstawioną w wyroku argumentację prawną. Wobec przedstawionej przez Sąd oceny, zaskarżona interpretacja indywidualna podlegała uchyleniu na podstawie art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Wobec cofnięcia przez pełnomocnika Województwa L. wniosku o zasądzenie kosztów postępowania Sąd odstąpił od rozstrzygnięcia w tym zakresie.