I SA/Lu 192/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Ryniec,, NSA Ewa Gdulewicz (spr.), Protokolant st. insp. sąd. Magdalena Futyma, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące IV, V, VI, VII, VIII i XII 1999 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. z [...] nr [...] - obie w części dotyczącej podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do sierpnia 1999 r., II. stwierdza, że zaskarżona decyzja w części dotyczącej podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do sierpnia 1999 r. nie podlega wykonaniu, III. oddala skargę w pozostałej części, IV. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz J. L. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania J. L. od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] Nr [...] określającej za miesiąc kwiecień i grudzień 1999 r. kwotę różnicy podatku do przeniesienia na następny miesiąc oraz kwotę zobowiązania podatkowego za miesiące maj, lipiec, sierpień i grudzień 1999 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej rozliczenia podatku za miesiące maj – sierpień 1999 r. i określił za te miesiące kwotę zobowiązania podatkowego, w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo NSA nie podzielił interpretacji organu I instancji odnośnie art. 6 ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z dnia 8 stycznia 1993r. (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) w zw. z § 6 ust. 1 pkt 2 lit. "d" rozporządzenia z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 154, poz. 1024 z późn. zm.). Zdaniem organu odwoławczego nie można ww. przepisu rozporządzenia traktować jako przepisu szczególnego w stosunku do przepisu art. 6 ust. 8 ustawy o VAT , jak to uczynił organ I instancji. Zmieniając w tym zakresie rozstrzygnięcie organu pierwszoinstancyjnego, w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że nie powstał obowiązek podatkowy z tytułu otrzymanych przez podatnika zaliczek od A.P-O "[...]" na poczet wykonania usług remontowo-budowlanych. Obowiązek ten powstał, w myśl § 6 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia co do całej kwoty wynagrodzenia, tj. 70.931,79 wynikającej z kosztorysu sporządzonego przez stronę w dniu 20 listopada 1999 r. trzydziestego dnia od wykonania usługi , ponieważ zapłata nie została w dalszym ciągu dokonana. Strona była zobowiązana rozliczyć podatek należny od wykonanej dla A.P-O "[...]" usługi w sierpniu 1999 r. i nie ma znaczenia, że toczy się postępowanie w Sądzie Cywilnym pomiędzy podatnikiem a kontrahentem o zapłatę pozostałej części ceny, ponieważ w braku zapłaty za wykonaną usługę budowlaną obowiązek podatkowy powstaje trzydziestego dnia od wykonania usługi. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że wykonana usługa budowlana w lokalu użytkowym w myśl art. 18 ustawy o VAT opodatkowana jest stawką podstawową 22%. Organ odwoławczy podzielił rozstrzygnięcie organu I instancji odnośnie naruszenia § 6 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r. stwierdzając, iż obowiązek podatkowy wynikający z faktury nr [...] z dnia 29 czerwca 1999 r. wystawionej przez podatnika na rzecz BK SA, dokumentującej wykonanie usług budowlanych, zakończonych - wg oświadczenia podatnika – 29 czerwca 1996 r. powstał w lipcu 1999 r., to jest po upływie 30 dni od dnia wykonania usługi. Końcowo dokonano rozliczenia zobowiązania podatkowego w podatku VAT za miesiące od maja do sierpnia 1999 r., w pozostałych zakresie utrzymując decyzję w mocy . W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. 70 § 1 ordynacji podatkowej . W uzasadnieniu skargi wskazuje, że zobowiązanie podatkowe za miesiąc maj – sierpień 1999 r. wygasło z dniem 31 grudnia 2004 r. czego organ odwoławczy nie uwzględnił. Podnosi, że w sprawie nie zaszły okoliczności wskazane w art. 70 § 4 ordynacji podatkowej, bowiem o zastosowaniu środka egzekucyjnego nie został zawiadomiony do 31 grudnia 2004 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosi o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto, powołując się na poglądy doktryny (C.Kosikowski i inni. Ustawa Ordynacja Podatkowa. Komentarz. 2003) wskazuje, że z treści art. 70 § 4 ordynacji podatkowej nie wynika obowiązek poinformowania strony o zastosowanym środku egzekucyjnym przed upływem terminu przedawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie. Poza sporem jest, że decyzja organu drugoinstancyjnego, zmieniająca rozliczenie w podatku od towarów i usług w części dotyczącej m-cy kwiecień – sierpień 1999 r. wydana została po upływie pięcioletniego okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, wskazanego w art. 70 § 1 ordynacji podatkowej. Jednakże zgodnie z art. 70 § 4 ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany w skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. W sprawie niniejszej środek egzekucyjny (zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w oparciu o art. 80 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) zastosowany został 30 grudnia 1998 r., zaś podatnik o zastosowaniu ww. środka zawiadomiony został 6 stycznia 2005 r. Istota sporu sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia czy art. 70 § 4 ordynacji podatkowej uzależnia przerwanie biegu przedawnienia od doręczenia podatnikowi zawiadomienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej podziela pogląd, że przerwanie biegu przedawnienia nie może nastąpić wcześniej niż zawiadomienie podatnika o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Jeżeli daty zastosowania środka egzekucyjnego i zawiadomienia o nim podatnika są różne, przedawnienie następuje w tej drugiej dacie (Ordynacja podatkowa. Komentarz, S.Babiarz, B.Dauter, B.Gruszczyński i inni, Wa-wa 2004 str. 270). Niezależnie od zarzutów skargi, którymi Sąd nie jest związany (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w ocenie Sądu po upływie okresu przedawnienia nie jest możliwe decyzyjne rozliczenie podatku należnego i naliczonego, niezależnie od tego, czy efektem tego rozliczenia byłoby określenie zobowiązania podatkowego, czy określenie kwoty zwrotu różnicy podatku, co uzasadnia uchylenie obu decyzji w zakresie rozliczenia podatku za m-c kwiecień. Jeśli chodzi o rozliczenie podatku za miesiąc grudzień , co do którego nie nastąpiło przedawnienie, skarżący nie podnosił żadnych zarzutów a Sąd stwierdził, że w zakresie tym decyzja odpowiada prawu. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 lit. a , art. 135 i art. 152 cyt. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji należało uchylić. W pozostałym zakresie skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 ww. ustawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 ww. ustawy.