I SA/Lu 197/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. – J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi M. J. – J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej p o s t a n a w i a przyznać M. J.-J. prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu skarżąca zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie uzyskuje żadnych dochodów i utrzymuje się jedynie z zasiłków z pomocy społecznej. Mieszka w mieszkaniu komunalnym prowadząc jednoosobowe gospodarstwo domowe. Ponadto podała, iż posiada zadłużenie z tytułu niezapłaconych podatków oraz składek ubezpieczeniowych. Referendarz sądowy rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż rozpatrując przedmiotowe żądanie referendarz sądowy poddał analizie nie tylko wniosek strony złożony do akt niniejszej sprawy, lecz również dokumenty i oświadczenia złożone do akt sprawy o sygn. akt I SA/Lu 1005/14, jako znane mu z urzędu. Treść obecnie rozpatrywanego wniosku jednoznacznie bowiem wskazuje, że sytuacja majątkowa i dochodowa skarżącej nie uległa jakiejkolwiek zmianie od czasu rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w ww. sprawie (14 stycznia 2015 r.). Mając zatem na uwadze powyższe oraz zasadę ekonomiki procesowej zawartą w art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. zbędnym było wzywanie strony do złożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń. Realizacja tej zasady służy bowiem m.in. odformalizowaniu niektórych czynności procesowych takich jak obligowanie strony do składania dodatkowych dokumentów, które już są w posiadaniu Sądu i mogą zostać wykorzystane w innej sprawie. Przechodząc do istoty sprawy wskazać należy, że intencją strony jest uzyskanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu, tj. otrzymanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozstrzygnięcie wniosku sprowadza się więc do zbadania, czy spełniona została przesłanka wynikająca z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przy czym prawo pomocy w zakresie całkowym przyznawane powinno być jedynie osobom rzeczywiście ubogim, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 - Lex nr 786724). Biorąc pod uwagę powyższe oraz treść wniosku i dokumentów źródłowych odzwierciedlających aktualną sytuację osobistą, majątkową i dochodową skarżącej: fakt braku dochodów i majątku, przy uwzględnień faktu korzystania przez nią ze wsparcia państwa w ramach pomocy społecznej należało uznać, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania. Tym samym, spełnia ustawowe przesłanki przyznania jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.