I SA/Lu 2/17

Lublin, 13 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi S. P. P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia podatku od nieruchomości w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 28 listopada 2016 r. [...] sp. z o. o. w S. M. wniosła (za pośrednictwem organu) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. wydaną w przedmiocie określenia podatku od nieruchomości za lata 2014-2015. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając w/w wniosek strona skarżąca wskazała na złą sytuację finansową, w której się obecnie znajduje. Podkreśliła, że wykonanie zaskarżonej decyzji mimo wniesienia skargi do Sądu i ewentualnego jej późniejszego uwzględnienia, pozbawi ją na długi okres środków finansowych co wpłynie na pogorszenie jej i tak już trudnej sytuacji finansowej, a w konsekwencji może doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków w przyszłości Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – zgodnie z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Celem instytucji wstrzymania wykonania nie jest ocena legalności aktu lub czynności, ale ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi, w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a więc negatywnym skutkom, które może wywołać decyzja administracyjna (por. post. NSA z 12.10.2007 r., II FSK 1490/07; post. NSA z 10.7.2008 r., II OZ 741/08 - dostępne w bazie orzeczeń cbois - http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w przywołanym wyżej przepisie. Należy wskazać, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są w/w przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy – w tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wyd. 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229, Tarno J.P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2012, s. 227). Oznacza to, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym co do zasady przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wyd. 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229; tak również postanowienie NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. I GZ 316/10). W każdym zaś razie dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony (zob. postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. II FSK 3041/11, LEX nr 1104117, dostępne w bazie orzeczeń cbois - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe, nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżącej zawarty w skardze nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został uzasadniony w stopniu i w sposób, który umożliwiałby sądowi jego pozytywne rozpatrzenie. Przedstawione uzasadnienie wniosku jest lakoniczne i w żaden sposób nie obrazuje aktualnej sytuacji finansowej skarżącej. We wniosku nie zawarto żadnych danych pozwalających ocenić kondycję finansową spółki (np. dochodów (straty), wydatków). Nie przedłożono również żadnych dokumentów, na podstawie których możliwe byłoby dokonanie oceny jej aktualnej sytuacji finansowej. Dlatego też, na podstawie tak sformułowanego wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, nie można stwierdzić, że istnieje realna możliwość powstania trudnych do odwrócenia skutków w związku z ewentualnym wykonaniem zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.