I SA/Lu 205/04

Dnia 8 października 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek (spr), Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Ryniec,, NSA Ewa Gdulewicz, Protokolant asyst. Anna Strzelec, po rozpoznaniu w dniu 8 października 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi I. i W. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie : zabezpieczenia należności podatkowej p o s t a n a w i a - umorzyć postępowanie Przedmiotem skargi była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] (doręczona w dniu [...] marca 2004 r.) utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2003 r. o zabezpieczeniu na majątku skarżących należności podatkowych wraz z odsetkami z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2000, 2001 i 2002. Podstawą prawną decyzji był art. 233 § 1 pkt 1 i art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3 i § 4 pkt 2 ordynacji podatkowej (Dz. U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.). W dniu 27 lutego 2004 r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego doręczył skarżącym wydane w tym dniu decyzje określające wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000, 2001 i 2002 rok. Zgodnie z art. 33a § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej, z dniem doręczenia decyzji określających wysokość objętych zabezpieczeniem zobowiązań, wygasła decyzja o ich zabezpieczeniu. Wygaśnięcie decyzji z mocy prawa oznacza jej eliminację z obrotu prawnego, a tym przesądza, że prowadzone wobec niej postępowanie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Sądowa kontrola zgodności z prawem działalności administracji (art. 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269) obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270). Jeżeli więc decyzja będąca przedmiotem skargi wygasła z mocy prawa, to brak jest przedmiotu zaskarżenia, którego legalność mogłaby podlegać sądowej kontroli. Strona ma prawo do Sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej), ale prawo to może być zrealizowane tylko w stosunku do decyzji, które istnieją w obiegu prawnym (wyroki NSA: z dnia 14 grudnia 1999 r. sygn. III SA 7499/98 i z dnia 10 października 2002 r. sygn. I SA/Łd 51/01). Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.