I SA/Lu 218/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (spr.), Protokolant Referent stażysta Julita Urbaś, po rozpoznaniu w dniu 12 września 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. w upadłości na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [ ] 2008 r. Nr [ ] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń - lipiec i listopad 2005 r. oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego za marzec, lipiec i listopad 2005 r. p o s t a n a w i a - zawiesić postępowanie do czasu udzielenia przez ETS odpowiedzi na pytanie zawarte w postanowieniu NSA z dnia 31 lipca 2007 r. sygn. akt I FSK 1062/06. W dniu 13 marca 2008 r. J spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń – lipiec i listopad 2005 r. oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego za marzec, lipiec i listopad 2005 r. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zarzuciła skarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Ponadto spółka podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania podatkowego określonych w art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 199 a § 3 ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest wskazana wyżej decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, którą organ utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jednocześnie organ ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za powyższe miesiące. W zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego podstawę rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie stanowi art. 109 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), zgodnie z którym w razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zobowiązania niższą od kwoty należnej lub wykazał kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc wyższą od kwoty należnej, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określa kwotę zwrotu w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30 procent kwoty zaniżenia tego zobowiązania lub zawyżenia kwoty nadwyżki do przeniesienia. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2007 r. sygn. akt I FSK 1062/06 Naczelny Sąd Administracyjny skierował do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytania prejudycjalne dotyczącego wykładni przepisów prawa wspólnotowego o treści: 1. Czy art. 2 ust. 1 i 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) w związku z art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a) i art. 10 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) wyłącza możliwość nałożenia obowiązku zapłaty przez podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w przypadku stwierdzenia, że podatnik podatku od towarów i usług w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej? 2. Czy "środki specjalne", o których mowa w art. 27 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC), z uwagi na swój charakter i cel, mogą polegać na możliwości nakładania na podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustalanego decyzją organu podatkowego, w razie stwierdzenia faktu zadeklarowania przez podatnika zawyżonej kwoty zwrotu różnicy podatku albo zawyżonej kwoty zwrotu podatku naliczonego? 3. Czy w uprawnieniu przewidzianym w art. 33 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) mieści się prawo do wprowadzenia dodatkowego zobowiązania podatkowego określonego w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.)? W ocenie sądu orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, będące odpowiedzią na pytanie prejudycjalne skierowane przez NSA, będzie miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej, bowiem dopiero w jego świetle będzie możliwe dokonanie oceny, czy znajdujący w sprawie zastosowanie przepis art. 109 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług zgodny jest z przepisami prawa wspólnotowego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sąd postanowił jak w sentencji.