I SA/Lu 243/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 listopada 2016 r. sprawy ze skargi O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję W. z dnia [...] r. nr [...]; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz O. [...] zł ([...] złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt I SA/Lu [...] Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako organ, Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania O. S.A. w W. (dalej jako skarżąca, strona) od decyzji Wójta Gminy W. (dalej jako organ pierwszej instancji) z dnia [...] r wydanej w sprawie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r., uchyliło w całości decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że organ podatkowy pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r. określił spółce O. S.A. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...]zł. Organ podatkowy wskazał, iż wysokość podatku ustalono po wszczęciu postępowania postanowieniem z dnia [...] r., a przyczyną wszczęcia postępowania podatkowego było niewykazanie przez podatnika do opodatkowania żadnych budowli. Fakt ten ustalono podczas kontroli UKS w W., stwierdzającej nieprawidłowości w rozliczaniu przez spółkę podatku od nieruchomości za rok 2010. Organ kontroli stwierdził, iż spółka zaniżyła podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości od części infrastruktury telekomunikacyjnej, będącej przedmiotem umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia [...] stycznia 2009 r., zawartej ze spółką T. . Umowa ta, poza przejściem obowiązku podatkowego ze spółki T. S.A. na spółkę T. , nie zmieniła nic w sferze praw i obowiązków T. S.A., która nie uwzględniła w podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej uznając, iż nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu. Po włączeniu do akt sprawy otrzymanych materiałów i dowodów z organu kontroli, organ podatkowy przeprowadził postępowanie podatkowe, w którym zgromadzone dowody poddał analizie i dokonał ich oceny. Organ wezwał spółkę do przedstawienia pisemnych informacji o wartości znajdujących się na terenie gminy W. linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej na dzień 1 stycznia 2010 r. oraz wskazania zmian w stanie posiadania budowli w stosunku do okresu poprzedniego. Organ uznał, że wyciąg z ewidencji środków trwałych sporządzony na elektronicznym nośniku danych (płyta CD) sporządzony i złożony przez spółkę jest nieprzydatny, z uwagi na przyjętą przez spółkę formę prowadzenia ewidencji środków trwałych, która nie dokumentuje miejsca położenia konkretnych środków trwałych i odmówił przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych. Organ podatkowy uzasadniał, iż w przeprowadzonym postępowaniu w przedmiocie wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2010 spółka nie wykazała, czy wystąpiły zmiany w środkach trwałych, które mogłyby mieć wpływ na zmniejszenie wartości budowli w roku 2010 w stosunku do roku 2007, kiedy to spółka wykazała budowle w deklaracji podatkowej. Organ uznał też, że fakt sprzedaży kanalizacji kablowej nie ma znaczenia dla uznania budowli za całość techniczno-użytkową, bo nastąpiła jedynie zmiana podatnika w stosunku do kanalizacji kablowej. W konsekwencji organ podatkowy uznał, że kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable są budowlą i są związane z prowadzoną przez spółkę działalnością, a tym samym stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową w rozumieniu przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3, w zw. z art. 1a pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W wyniku rozpoznania odwołania spółki od powyższej decyzji organ odwoławczy zauważył, że organ opodatkował linie kablowe położone w kanalizacji kablowej w sytuacji, gdy w wyniku sprzedaży w dniu [...] stycznia 2009 r. części budowli, tj. kanalizacji kablowej, jej właścicielem została spółka T. , zaś właścicielem telekomunikacyjnych linii kablowych pozostała nadal spółka O. S.A. Zdaniem Kolegium analiza akt zgromadzonych w niniejszej sprawie wykazała, iż skarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych (art. 4 ust. 1 pkt 3, w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3) oraz zasad postępowania określonych przepisami Ordynacji podatkowej (art. 122, 180 § 1 i 181 oraz art. 187 § 1 i 191), które skutkowało uzasadnieniem decyzji nie spełniającym wymogów art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Kolegium stwierdziło brak wystarczających ustaleń organu podatkowego co do wartości budowli stanowiących podstawę opodatkowania wobec zmian, jakie zaszły w następstwie częściowego zbycia majątku spółki, a tym samym zmian w zakresie posiadania budowli, tj. linii telekomunikacyjnych położonych w kanalizacji kablowej. Podkreślono, że aby ustalić wymiar podatku od nieruchomości nałożonego na właściciela budowli, organ podatkowy powinien uprzednio wyjaśnić, czy w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej, podatnik jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym budowli. Tymczasem organ nie wyjaśnił, kto jest właścicielem kanalizacji kablowej oraz położonych w niej linii telekomunikacyjnych. Według Kolegium, jeżeli organ podatkowy uznał, że strony umów z dnia [...] stycznia 2009 r. nie zamierzały wywołać żadnych skutków prawnych w myśl art. 83 § 1 zd. 1 k.c., a więc że czynność jest nieważna i nie ma jej w obrocie prawnym, to wówczas nie mógł mieć równocześnie zastosowania przywołany w uzasadnieniu decyzji przepis art. 199 a § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 83 § 1 zd. 2 k.c., a tym samym nie mógł mieć równocześnie zastosowania art. 199 a § 1 Ordynacji podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło również, że zaniechanie przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych spółki jako istotnego dowodu z punktu widzenia prawidłowego określenia podstawy opodatkowania, stanowi w sprawie naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ zaznaczył także, iż z uwagi na powzięcie wiadomości o toczących się postępowaniach przed Sądem Okręgowym w W. o ustalenie stosunku prawnego w przedmiocie nieistnienia umowy z dnia [...] stycznia 2009 r., wynik tych postępowań może mieć wpływ na ustalenie obowiązku podatkowego i podmiotu zobowiązanego do uiszczenia podatku od nieruchomości z tytułu budowli, jaką stanowiły w roku 2010 linie kablowe położone w kanalizacji kablowej. W pierwszej ze spraw pozew wpłynął do Sądu Okręgowego w W. w dniu [...] października 2014 r. Powyższe skutkuje zdaniem organu zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2010 z tym właśnie dniem. Zdaniem organu, prawomocne rozstrzygnięcie sądu powszechnego w przedmiocie nieistnienia umowy z dnia [...] stycznia 2009 r. ma decydujące znaczenie dla niniejszego postępowania dotyczącego zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2010, bowiem ustalenie przez sąd, że nie istnieje stosunek prawny wynikający z umowy z dnia [...] stycznia 2009 r. skutkować będzie możliwością przypisania statusu podatnika podatku od nieruchomości za rok 2010 spółce O. S.A. od budowli stanowiącej łącznie telekomunikacyjne linie kablowe położone w kanalizacji kablowej. Natomiast w dalszej kolejności będzie się to wiązało z ustaleniem przez podatkowy organ pierwszej instancji podstawy opodatkowania, tj. wartości takich budowli ( art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej ), stanowiących całość techniczno-użytkową. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego spółka wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającym ją rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 233 § 2 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. "a" w związku z art. 208 § 1 oraz w związku z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej - przez dokonanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji, w której nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2010, w związku z czym należało uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że aby decyzja ostateczna organu podatkowego określiła skutecznie zobowiązanie podatkowe w kwocie innej niż wynikająca z deklaracji podatkowej, musi zostać doręczona przed upływem terminu z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Niedoręczenie jej do tego momentu oznacza konieczność uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i umorzenia postępowania podatkowego, co wynika z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Spółka zaznaczyła, że w takiej sytuacji organ odwoławczy nie ma podstaw do zastosowania art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, bowiem oznaczałoby to dopuszczenia dokonania rozstrzygnięcia merytorycznego po przedawnieniu (tj. wymiar po przedawnieniu). Skarżąca stwierdziła, że w dniu doręczenia decyzji zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2010 od O. S.A. wobec Gminy W. było już zobowiązaniem przedawnionym (podkreśliła, że nie wystąpiły ani okoliczności skutkujące przerwaniem, ani zawieszeniem biegu terminu przedawnienia), w związku z czym prowadzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postępowanie w sprawie wysokości tego zobowiązania było bezprzedmiotowe. Zdaniem strony wbrew stanowisku Kolegium, skoro pozwy w sprawach o ustalenie do Sądu Okręgowego w W. nie zostały wniesione przez Wójta Gminy W., to toczące się na ich podstawie sprawy nie zawieszają biegu terminu przedawnienia zobowiązania wobec Gminy W.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Poparło stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji, w tym co do wpływu toczących się przed sądem powszechnym postępowań na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Na uzasadnienie stanowiska przywołało wyrok WSA w Krakowie w sprawie I SA/Kr 369/15. Dodatkowo podkreślono, że w chwili orzekania przez organ zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości nie wygasło przez zapłatę. Organ podatkowy postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. nadał swojej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Dopłaty do podatku spółka dokonała w dniu [...] listopada 2015 r.(w aktach podatkowych brak jest dokumentu potwierdzającego tą okoliczność- wskazana w piśmie k. 66 nie istnieje). Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] zważył, co następuje: Skarga w sprawie niniejszej jest uzasadniona. Kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Zgodnie z przepisem art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014, poz. 849 ze zm., dalej jako u.p.o.l.) osoby prawne mają obowiązek składania deklaracji podatkowych oraz samoobliczania podatku bez wydawania w tym zakresie decyzji podatkowej. W przypadku tych podmiotów podatek od nieruchomości powstaje z mocy prawa (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.). Zatem do spółki prawa handlowego zastosowanie w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości ma przepis art. 70 Ordynacji podatkowej. W art. 70 § 1 Ordynacji określony jest termin przedawnienia dla wszystkich zobowiązań, wynoszący 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przedawnienie zobowiązania podatkowego jest jednym ze sposobów (nieefektywnym) wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. Jest to skutek identyczny ze skutkiem zapłaty zobowiązania. Stabilizacja stosunków społecznych, którą zapewnia przedawnienie, stanowi wartość konstytucyjną, wymagającą uwzględnienia. Przedawnienie zobowiązania jest jedną z przyczyn umorzenia postępowania z urzędu, wymienioną wprost w art. 208 Ordynacji podatkowej. Jest ono bowiem jedną z przyczyn bezprzedmiotowości postępowania. Umorzenie postępowania jest obligatoryjne, gdy organ stwierdzi w sposób oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, W – wa 2013, s. 887). Przedmiotowe przesłanki umorzenia postępowania to brak przedmiotu postępowania, a więc brak sprawy podatkowej, która mogłaby stanowić ów przedmiot. Zgodnie z uchwałą I NSA z dnia 29 września 2014 r. w sprawie II FPS 4/13, w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit a Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r., po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.). W niniejszej sprawie termin przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. upłynął z dniem 31 grudnia 2015 r. i do tego dnia skarżącej powinna była zostać doręczona ostateczna decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w prawidłowej wysokości. W sprawie niniejszej decyzja organu pierwszej instancji zapadła w dniu [...] jednak ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana wskutek odwołania podatnika w dniu [...] r. została pełnomocnikowi skarżącej doręczona w dniu [...] lutego 2016 r. Po wydaniu decyzji nieostatecznej, w dniu [...] podatnik dobrowolnie uiścił należność podatkową w ustalonej przez organ wysokości. Decyzja ta z uwagi na treść postanowienia z dnia [...] r. stała się natychmiast wykonalna. Jednocześnie podatnik skorzystał z prawa do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy, uchylił decyzję pierwszoinstancyjną i jednocześnie uznał, że w sprawie zaistniała okoliczność skutkująca przerwaniem biegu terminu przedawnienia, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 3 Ordynacji podatkowej, związana z zainicjowaniem przez jednostki samorządu terytorialnego (inne niż Wójt Gminy W.) przed Sądem Okręgowym w W. postępowań przeciwko skarżącej o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa wynikającego z zawartych w dniu [...] stycznia 2009 r. między skarżącą i spółką T. umów: sprzedaży i leasingu zwrotnego. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 3 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Regulacja ta jest skorelowana z treścią art. 199a Ordynacji podatkowej, który pozwala organowi podatkowemu w razie wystąpienia w sprawie wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, na wystąpienie do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa w trybie art. 1891 k.p.c. Wprowadzenie przewidzianej w art. 70 § 6 pkt 3 Ordynacji przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podyktowane było tym, by w sytuacji stwierdzenia przez organ w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy istotnych wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, uzasadniających wystąpienie w trybie art. 199a do sądu cywilnego o ich rozstrzygnięcie, organ ten miał szansę uwzględnić wynik tego postepowania w wydanym rozstrzygnięciu. W przeciwnym razie występowanie do sądu cywilnego o rozstrzygnięcie istotnych wątpliwości, co do okoliczności mających wpływ na kształt zobowiązania podatkowego byłoby pozbawione sensu, z uwagi na brak możliwości zastosowania się do uzyskanego w tym postępowaniu orzeczenia sądu. Istotnym zagadnieniem w kwestii wpływu toczącego się postępowania sądowego przed sądem powszechnym na bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego w określonej sprawie jest zakres związania organu podatkowego prawomocnym wyrokiem, wydanym w sprawie zainicjowanej powództwem o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego. Zagadnienie to regulują przepisy art. 365 § 1 i art. 366 k.p.c. Zgodnie z art. 365 § 1 orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z kolei art. 366 k.p.c. stanowi, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. W orzecznictwie wskazuje się, że zagadnienie prawomocności materialnej wyroku wydanego przez sąd w innej sprawie odnosi się do faktu jego istnienia, a przejawia się w mocy wiążącej, ocenianej od strony podmiotowej i przedmiotowej. Granice podmiotowe wyznaczone są składem uczestników postępowania prawomocnie zakończonego, chyba że ustawa wyraźnie wskazuje na związanie także innych osób (art. 365 § 1 in fine k.p.c.). Jeśli nie zachodzi tożsamość podmiotowa, to rozstrzygnięcie określonego zagadnienia prawnego w jednej sprawie nie wyłącza dopuszczalności jego badania i oceny w innej sprawie. Oznacza to, że podmioty, które nie były stronami i których nie obejmuje rozszerzona prawomocność materialna wcześniejszego wyroku, nie są pozbawione możliwości realizowania swego prawa we własnej sprawie, także wtedy, gdy łączy się to z kwestionowaniem oceny, wyrażonej w innej sprawie, w zakresie przesłanek orzekania. Wiąże się to z koniecznością zapewnienia stronie prawa do sądu umożliwiającego właściwą ochronę jej praw. (por. wyrok SN z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt I CSK 727/12, LEX nr 1523363), W uzasadnieniu wyroku z dnia 27 stycznia 2011 r. (sygn. akt I UK 191/10, LEX nr 896481) Sąd Najwyższy wskazał, że powszechnie przyjmuje się, iż moc wiążąca prawomocnego orzeczenia sądu charakteryzuje się dwoma aspektami. Pierwszy aspekt (prawomocność w sensie pozytywnym) oznacza, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak to przyjęto we wcześniejszym prawomocnym wyroku, co gwarantuje poszanowanie dla orzeczenia sądu ustalającego lub regulującego stosunek prawny stanowiący przedmiot rozstrzygnięcia. Określone w art. 365 § 1 k.p.c. związanie stron, sądów oraz innych organów i osób treścią prawomocnego orzeczenia wyraża nakaz przyjmowania przez nie, że w objętej nim sytuacji stan prawny przedstawiał się tak, jak to wynika z sentencji wyroku. Natomiast negatywna strona prawomocności materialnej polega na wykluczeniu możliwości ponownego rozpoznania sprawy między tymi samymi stronami co do tego samego przedmiotu. Jest to negatywna przesłanka procesowa, określana jako powaga rzeczy osądzonej (res iudicata), która została uregulowana w art. 366 k.p.c. (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 15 listopada 2007 r., II CSK 347/07, LEX nr 345525 oraz z dnia 23 czerwca 2009 r., II PK 302/08, LEX nr 513001). Stwierdzenie, że art. 365 § 1 k.p.c. przypisuje prawomocnemu orzeczeniu sądu moc wiążącą nie tylko wobec stron i sądu, który je wydał, lecz również innych sądów, organów państwowych oraz organów administracji publicznej, a w wypadkach prawem przewidzianych także innych osób, oznacza jedynie tyle, że żaden z wymienionych podmiotów nie może negować faktu istnienia prawomocnego orzeczenia i jego treści, niezależnie od tego, czy był, czy nie był stroną tego postępowania. Jednakże mocy wiążącej prawomocnego wyroku w rozumieniu art. 365 § 1 k.p.c. nie można rozpatrywać w oderwaniu od art. 366 k.p.c., który przymiot powagi rzeczy osądzonej odnosi tylko do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Granice przedmiotowe powagi rzeczy osądzonej określa przedmiot rozstrzygnięcia i jego podstawa faktyczna, natomiast jej granice podmiotowe obejmują tożsamość obydwu stron procesu, a więc powoda i pozwanego, a także ich następców prawnych. Zatem związanie sądu prawomocnym orzeczeniem, zapadłym w innej sprawie, na podstawie art. 365 § 1 k.p.c. występuje w zasadzie przy tożsamości nie tylko przedmiotowej, ale i podmiotowej w obu tych sprawach. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 14 sierpnia 2013 r. sygn. akt III AUa 1935/12, opubl. LEX nr 13626930). Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie wniesienie pozwów przez inne podmioty niż beneficjent podatku od nieruchomości (wójt Gminy W.) nie stanowi wskazanej w art. 70 § 6 pkt 3 Ordynacji podatkowej przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Wyroki te, zapadłe w procesie opartym o powództwo przeciwko tej samej spółce, wytoczone na podstawie art. 1891 k.p.c., nie będą korzystały z rozszerzonej prawomocności i nie będą wiążące dla organu podatkowego rozstrzygającego w niniejszej sprawie. Sąd w tej kwestii w całości akceptuje stanowisko wyrażone m.in. w wyroku WSA [...] w sprawie I SA/Lu 684/15, jak też WSA w Łodzi w sprawie I SA/Łd 1397/15. Wskazywany w argumentacji organu wyrok WSA w Krakowie w sprawie I SA/Kr 369/15 został uchylony wyrokiem NSA z dnia 14 czerwca 2016 r. w sprawie II FSK 3131/15, w której sąd ten nie zajmował się w ogóle przedawnieniem i zdarzeniami powodującymi jego przerwę lub zawieszenie. Podobnie innej sytuacji prawnej dotyczy uchwała I NSA z dnia 29 września 2014 r. w sprawie sygn.. II FPS 4/13. W konsekwencji należy zatem przyjąć, że w sprawie niniejszej nie wystąpiła okoliczność przewidziana w art. 70 § 6 pkt 3 Ordynacji podatkowej, skutkująca zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Jak bowiem wyżej była mowa regulacji zawartej w tym przepisie nie sposób odczytywać w oderwaniu od treści art. 199a Ordynacji podatkowej. Terminy przedawnienia określone w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej stanowią datę graniczną, do której organy podatkowe mogą prowadzić postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego. Upływ terminu przedawnienia jest negatywną przesłanką procesową prowadzenia postępowania podatkowego także w sytuacji, gdy z uwagi na zapłatę podatku zobowiązanie podatkowe wygasło (uchwała I NSA z dnia 29 września 2014 r., II FPS 4/13). Należy podkreślić, że decyzja nieostateczna, na podstawie której podatnik dokonał zapłaty podatku, była natychmiast wykonalna (art. 239 a O.p.). Z podanych względów i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 145 § 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w zw z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] orzekł jak w sentencji. Postanowienie w przedmiocie kosztów uzasadniają przepisy art. 200p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.