I SA/Lu 274/97

Sporządzone w wykonaniu umów o dzieło opinie i raporty z badania sprawozdań finansowych nie są utworami w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych /Dz.U. nr 24 poz. 83/. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw. Jak bowiem prawidłowo ustaliły organy podatkowe, art. 22 ust. 9 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ stanowi, że koszty uzyskania przychodu określa się w wysokości 50 procent w stosunku do przychodu uzyskanego z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów lub rozporządzania przez nich tymi prawami /także w stosunku do przychodów uzyskanych z innych źródeł, które nie mają znaczenia w niniejszej sprawie/, zaś w wysokości 20 procent w stosunku do przychodów uzyskanych z tytułów określonych w art. 13 pkt 2, 4, 6 i 8 tej ustawy, w tym - z tytułu osobistego wykonywania usług na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło. Odrębnymi przepisami, o których mowa w powołanym art. 22 ust. 9 pkt 3 jest zaś ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych /Dz.U. nr 24 poz. 83/. Art. 1 ust. 1 tej ustawy stanowi, że przedmiotem prawa autorskiego jest utwór, tj. każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia. Jest to więc rezultat działalności o charakterze twórczym, kreacyjnym, oryginalnym, charakteryzujący się indywidualnością. Nie jest zaś utworem taki rezultat pracy, który jest zdeterminowany przez opisywany obiekt czy zjawisko, założony cel /funkcję/, który jest jednym z możliwych do osiągnięcia przez osoby /specjalistów/ podejmujących się tego samego zadania, a ochrona prawno-autorska nie rozciąga się też na sam proces twórczy, metodę twórczą czy technikę zastosowaną przy tworzeniu dzieła. Niesporne w sprawie niniejszej okoliczności faktyczne nie dają podstaw do przyjęcia, że sporządzone przez skarżącego Janusza C., w wykonaniu umów o dzieło, opinie i raporty z badania sprawozdań finansowych są utworami w rozumieniu powołanego art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Są one bowiem, jak trafnie podniosły organy podatkowe, pozbawione koniecznych cech oryginalności i indywidualności, skoro z założenia odpowiadają /i muszą odpowiadać/ wymaganiom co do treści i formy, narzuconym przez przepisy ustawy z dnia 19 października 1991 r. o badaniu i ogłaszaniu sprawozdań finansowych oraz biegłych rewidentach i ich samorządzie /Dz.U. nr 111 poz. 480; por.: art. 5 tej ustawy/ oraz ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości /Dz.U. nr 121 poz. 591; por.: art. 65 oraz załączniki do ustawy/, a ich zróżnicowanie zdeterminowane jest jedynie danymi wyjściowymi charakteryzującymi każdy z opisywanych podmiotów gospodarczych. Podnoszone przez skarżącego argumenty, iż w każdym przypadku konieczne jest indywidualne spojrzenie na wyniki badań, a skarżący realizował badania oraz przygotowanie raportu i analizy wykazując się indywidualnym, oryginalnym sposobem myślenia, nie mają istotnego znaczenia, gdyż, pomijając nawet okoliczność, że stosowana metoda badawczo-analityczna musi odpowiadać regułom sztuki badania sprawozdań finansowych, ochronie prawa autorskiego podlega, jak wskazano wyżej, rezultat pracy /utwór/, a nie metoda wykorzystywana przy jego tworzeniu. Nie można przy tym zarzucić, że organy nie są uprawnione do oceny dzieła z punktu widzenia przepisów prawa autorskiego, gdyż działanie takie mieści się w ramach ustalania i wyjaśniania okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a do tego organy podatkowe zobowiązane są przepisami art. 7 i art. 77 Kpa. Znajdujące zaś zastosowanie w sprawie niniejszej przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz art. 22 ust. 9 pkt 3 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, są - wbrew sugestii skarżących - sformułowane w sposób dostatecznie jasny, aby mogły być stosowane. Wobec powyższego, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga, jako bezzasadna, podlega oddaleniu na zasadzie art. 27 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.