I SA/Lu 281/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Protokolant Referent Ewelina Piskorek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 lipca 2012r. sprawy ze skargi "A" S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń i luty 2009r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz "A" S.A. w B. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Lu 281/12 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania A w B. O. w L., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]. określającą zobowiązanie w podatku akcyzowym za styczeń 2009 r. w kwocie 3.176.691 zł oraz za luty 2009 r. w kwocie 2.840.083 zł. Z akt sprawy wynika, że B spółka z o.o. w L. (przejęta przez skarżącą Spółkę w 2010 r.) pismami z dnia 11.02.2009 r. oraz z dnia 29.04.2009 r. wniosła o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym w oparciu o wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 12.02.2009 r., C-475/07 i złożyła korekty deklaracji, w których uznała, że jako producent energii elektrycznej, była podatnikiem podatku akcyzowego jedynie od ilości energii elektrycznej zużytej na potrzeby własne nie związane z kogeneracją. Naczelnik Urzędu Celnego przeprowadził w dniach od 6.11.2009 r. do 14.01.2010 r. kontrolę podatkową prawidłowości i rzetelności rozliczeń podatku akcyzowego w zakresie obrotu energią elektryczną za okres 1.01.2006 r. - 28.02.2009 r., a w protokole kontroli stwierdzono, że zgodna ze stanem faktycznym jest wykazana w pierwotnych deklaracjach podstawa opodatkowania – ilość energii elektrycznej wyprodukowanej i sprzedanej oraz zużytej na potrzeby nie związane z kogeneracją. Postanowieniem z dnia 15.03.2010 r. organ I instancji wszczął wobec Spółki postępowanie podatkowe, a decyzją z dnia [...] określił zobowiązanie podatkowe za styczeń i luty 2009 r. w kwotach odpowiadających pierwotnie zdeklarowanym. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 21 § 3 ustawy - Ordynacja podatkowa /Dz. U. 2005, Nr 8, poz. 60 ze zm./ - dalej: "op", art. 21 ust 5 dyrektywy Rady 2003/96/WE w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE L 03.283.51 ze zm.) - dalej: "dyrektywa energetyczna" oraz art. 2 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 9 i pkt 10, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 23.10.2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) - dalej: "upa". W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w sprawie niespornym było, iż spółka spełniła wymogi uprawniające do zwolnienia od podatku energii elektrycznej zużytej do procesów produkcyjnych i ich podtrzymywania oraz ilość energii zużytej na potrzeby własne nie związane z kogeneracją i podlegającej opodatkowaniu, jako nie objętej zwolnieniu od podatku. Niesporna była również ilość energii elektrycznej wyprodukowanej i sprzedanej w styczniu i lutym 2009 r. na rzecz C oraz na rzecz D. Organ wskazał, że z ustaleń faktycznych, poczynionych z udziałem nabywców energii elektrycznej, wynika, iż nie jest możliwe ustalenie jaką ilość energii elektrycznej zakupionej od Spółki dostarczyli oni nabywcom końcowym, gdyż na kolejnych etapach obrotu nabywcami tej energii byli kolejni pośrednicy, którzy ze względu na specyfikę towaru jakim jest energia elektryczna nie byli w stanie określić sposobu jej rozdysponowania. Spółka nie określiła również strat przesyłowych występujących przy dostawie energii elektrycznej odbiorcom końcowym, gdyż, jak wyjaśniła, nie dokonywała dostaw na rzecz takich odbiorców. Zdaniem organu, specyficzny, bo niematerialny, charakter towaru jakim jest energia elektryczna oraz fakt, że w sieci przemysłowej doprowadzającej elektryczność do odbiorcy końcowego miesza się energia dostarczana przez różnych producentów, powodują, iż określić można jedynie ilość energii wprowadzonej do sieci przez poszczególnych producentów, stąd moment dostarczenia energii elektrycznej do sieci przez producenta jest tożsamy z momentem jej odbioru przez nabywcę końcowego. Organ wskazał, że zgodnie z art. 6 Dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz. Urz. UE L 92.76.1 ze zm.) - dalej: "dyrektywa horyzontalna", podatek akcyzowy staje się wymagalny w momencie dopuszczenia do konsumpcji lub w momencie wystąpienia ubytków, natomiast zgodnie z art. 21 ust. 5 dyrektywy energetycznej podatek akcyzowy staje się wymagalny w momencie dostawy przez dystrybutora lub redystrybutora. Zdaniem organu, żaden z tych przepisów nie określa podatnika podatku akcyzowego od energii elektrycznej, bowiem określają jedynie zdarzenie wywołujące wymagalność tego podatku, a poprzez to zdarzenie można w sposób niebudzący wątpliwości określić podatnika tego podatku, czyli producenta, który poprzez dostarczenie nabywcy końcowemu wyprodukowanej przez siebie energii elektrycznej staje się jej dystrybutorem. Organ uznał więc, że Spółka, zgodnie z art. 21 ust. 5 dyrektywy energetycznej, dostarczając wyprodukowaną energię elektryczną odbiorcy końcowemu, niezależnie od tego, że w procesie sprzedaży brało udział dwóch lub więcej pośredników, stała się dystrybutorem, a tym samym podatnikiem podatku akcyzowego, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 3 upa. W odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 21 ust. 5 dyrektywy energetycznej poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji - niezastosowanie. Jej zdaniem, z powyższego przepisu wynika nie tylko ścisłe określenie momentu wymagalności podatku, ale również wskazanie podmiotu zobowiązanego do jego zapłaty. Uznanie, że Spółka z tytułu sprzedaży energii elektrycznej na rzecz dystrybutora i redystrybutora jest podatnikiem akcyzy, pozostaje również w sprzeczności z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych oraz wyrokiem TS UE z dnia 12.02.2009 r. – C-475/07. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie organ I instancji zastosował wprost art. 21 ust. 5 dyrektywy energetycznej, który w sposób jasny i precyzyjny określa moment powstania obowiązku podatkowego, a tym samym wykluczał zastosowanie sprzecznego z przepisem wspólnotowym art. 6 ust. 5 upa. Zdaniem organu, kwestia określenia w art. 21 ust. 5 dyrektywy energetycznej podmiotu zobowiązanego do zapłaty podatku nie była przedmiotem rozważań zawartych w wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 12.02.2009 r., a równocześnie brak jest podstaw do przyjęcia, że ustawodawca wspólnotowy w tej samej jednostce redakcyjnej normując moment powstania obowiązku podatkowego uregulował dodatkowo całkowicie odrębną kwestię jaką jest określenie podatnika. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 11 ust. 1 upa, podatnikami akcyzy są podmioty dokonujące czynności podlegających opodatkowaniu, a więc nie tylko producenci, ale zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 upa, także sprzedawcy wyrobów akcyzowych na terytorium kraju. Organ wskazał, że nieuprawnione jest twierdzenie Spółki, że za czynność podlegającą opodatkowaniu uznano w decyzji organu I instancji sprzedaż energii elektrycznej dystrybutorom i redystrybutorom, bowiem z treści decyzji wynika, że za podlegającą opodatkowaniu uznano sprzedaż energii wyprodukowanej przez Spółkę, wydanej do sieci przesyłowej i dostarczonej odbiorcy końcowemu. Zdaniem organu, brak jest podstaw do wyłączenia spod opodatkowania czynności polegającej na wydaniu energii do sieci przesyłowej i dostarczeniu odbiorcy końcowemu, niezależnie od tego ilu pośredników bądź operatorów systemu dystrybucyjnego brało udział w procesie sprzedaży (przemieszczaniu energii wydanej w celu dostarczenia odbiorcy końcowemu). Równocześnie nie jest istotne, który z podmiotów wystawił fakturę odbiorcy końcowemu, bowiem możliwa jest sytuacja, że taką fakturę wystawi inny podmiot niż dystrybutor lub redystrybutor, a w art. 21 ust. 5 dyrektywy energetycznej "chodzi o dostawcę" energii elektrycznej, a nie operatora sieci dystrybucyjnej. Przepis ten określa jedynie późniejszy moment powstania obowiązku podatkowego i nie ogranicza kręgu podatników określonego w art. 11 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 upa, stąd Spółka była podatnikiem podatku akcyzowego niezależnie od momentu powstania obowiązku podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 21 ust. 5 dyrektywy energetycznej poprzez uznanie, że przepis ten nie określa wprost podatników podatku akcyzowego, a jedynie moment powstania obowiązku podatkowego, co doprowadziło do nieprawidłowego określenia zobowiązania Spółki w podatku akcyzowym za styczeń i luty 2009 r. Zdaniem Spółki, błędna wykładnia powyższego przepisu dokonana przez organy podatkowe skutkowała także naruszeniem zasady wyrażonej w art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którą prawo wspólnotowe ma pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami. Spółka zarzuciła również naruszenie art. 72 § 1 pkt 1 op poprzez określenie zobowiązania podatkowego za styczeń i luty 2009 r. w kwocie zawyżonej łącznie o 5.974.112 zł. W związku z tym zarzutem wniosła o przedstawienie do rozstrzygnięcia pełnemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia prawnego rozstrzygniętego w uchwale całej Izby Gospodarczej NSA z dnia 22.06.2011 r. - sygn. akt I GPS 1/11. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 21 ust. 5 dyrektywy energetycznej wskutek jego błędnej wykładni i uznania, że Spółka była podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży dystrybutorom wyprodukowanej energii elektrycznej. Stan faktyczny w sprawie nie był sporny. Spółka była producentem energii elektrycznej w ilościach dokładnie ustalonych i ściśle określoną część wyprodukowanej energii sprzedała na rzecz dwóch kontrahentów, z których żaden nie nabywał jej do zużycia (konsumpcji), lecz w celu dalszej odsprzedaży. Przedmiotem sporu w sprawie była ocena, czy w tym stanie faktycznym Spółka była podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży dystrybutorom wyprodukowanej przez siebie energii elektrycznej. Zgodnie z art. 21 ust. 5 dyrektywy energetycznej, dla celów stosowania art. 5 i 6 dyrektywy horyzontalnej, energia elektryczna i gaz ziemny podlegają podatkom, które stają się wymagalne w momencie dostawy przez dystrybutora lub redystrybutora. Zdaniem Sądu zawarte w tym przepisie odwołanie do art. 5 i 6 dyrektywy horyzontalnej ma znaczenie dla wykładni art. 21 ust. 5 dyrektywy energetycznej, ponieważ art. 5 dyrektywy horyzontalnej reguluje przedmiot opodatkowania, natomiast art. 6 ust. 1 tej dyrektywy określa chwilę powstania obowiązku podatkowego stanowiąc, że podatek akcyzowy staje się wymagalny w momencie dopuszczenia do konsumpcji lub w momencie wystąpienia ubytków. Zawarte w art. 21 ust. 5 odesłanie wskazuje, że dyrektywa energetyczna zawiera szczególne regulacje w stosunku do zasad przewidzianych w dyrektywie horyzontalnej. W ocenie Sądu, analiza przepisu ogólnego – art. 6 ust. 1 dyrektywy horyzontalnej i przepisu szczególnego – art. 21 ust. 5 dyrektywy energetycznej, prowadzi do wniosku, że w przypadku wyrobu akcyzowego, jakim jest energia elektryczna, za moment powstania obowiązku podatkowego należy przyjąć dostawę energii elektrycznej przez dystrybutora (redystrybutora) konsumentowi. W chwili dostawy energii elektrycznej przez producenta na rzecz dystrybutora energia elektryczna nie jest przedmiotem opodatkowania, a więc producent ją sprzedający nie może być podmiotem obowiązku podatkowego, który w tym momencie nie istnieje. Uprawnienie dla państwa członkowskiego, zawarte w art. 21 ust. 5 dyrektywy energetycznej, pozwalające na nakładanie i pobieranie podatku akcyzowego zgodnie z własnymi procedurami, nie daje prawa do określania innego momentu powstania obowiązku podatkowego, ponieważ uprawnienie do ustalania procedury nie upoważnia do regulowania zagadnienia materialnego, jakim jest określenie momentu powstania obowiązku podatkowego, a tym samym określenia podatnika podatku akcyzowego. W związku z tym, zagadnienie braku zgodności krajowych uregulowań podatkowych w podatku akcyzowym z dyrektywą energetyczną i dyrektywą horyzontalną powstaje w sytuacji, gdy producent sprzedaje energię elektryczną dystrybutorowi niebędącemu jej konsumentem. Wprawdzie w art. 21 ust. 5 dyrektywy energetycznej nie określono podatnika podatku akcyzowego, określono jednak zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego i wymagalność podatku, a przez to zdarzenie można w sposób niebudzący wątpliwości określić podatnika tego podatku. Zdarzeniem tym jest "dostawa do zużycia" energii elektrycznej przez dystrybutora lub redystrybutora. Zasady, że podatek akcyzowy staje się wymagalny w momencie dostawy przez dystrybutora (redystrybutora), nie można pogodzić z regulacją zawartą w art. 6 ust. 5 upa, pozwalającą na obciążenie podatkiem akcyzowym podmiotu, który nie sprzedawał energii elektrycznej odbiorcy końcowemu (konsumentowi). Z treści uzasadnień wydanych w sprawie decyzji, jeśli ich treść oderwać od bezspornych ustaleń faktycznych i podjętych rozstrzygnięć, wydawać by się mogło, że organy obu instancji w całości przyjęły powyżej zaprezentowaną wykładnię art. 21 ust. 5 dyrektywy energetycznej, a skarga powinna być cofnięta. Nic bardziej mylącego. Organy znając treść wyroku TS UE z dnia 12.02.2009 r., a także dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych w analogicznych sprawach, wywiodły, że ponieważ Spółka była nie tylko producentem, ale i sprzedawała wyprodukowaną energię elektryczną na rzecz dystrybutora oraz redystrybutora, to "faktycznie" sprzedawała tą energię odbiorcy końcowemu, który tą energię elektryczną nabywał od kontrahentów Spółki lub dalszych pośredników. Wywód ten opierać się mógł jedynie na ustalonych w sprawie okolicznościach faktycznych, a tymczasem pozostawał z nimi w oczywistej sprzeczności. Niezasadny był zarzut skargi naruszenia art. 120 op, art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 2 TWE, poprzez błędną z celami Traktatu wykładnię art. 6 ust. 1 upa, jeśli zważyć za przesądzone wyrokiem TS UE niedostosowanie przepisów krajowych mających w sprawie zastosowanie do omawianych przepisów dyrektyw unijnych. Jednocześnie Sąd ponownie zauważa, że przedmiotem skargi była decyzja określająca Spółce wysokość zobowiązania za styczeń i luty 2009 r., stąd nietrafny był zarzut naruszenia art. 72 § 1 pkt 1 op, gdyż przepis ten nie miał i nie mógł mieć zastosowania w rozstrzygnięciu zawartym w decyzji. Stąd nietrafny był również wniosek o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego z tym przepisem związanego, bowiem wniosek taki musi rodzić wątpliwości w konkretnej sprawie, w której miał lub powinien mieć zastosowanie. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 152, art. 200, art. 204 § 2 i § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm./, orzeczono jak w sentencji.