I SA/Lu 29/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 11 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o umorzenie zaległości podatkowych w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 13 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącego B. B., ustanowiony w ramach prawa pomocy został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został pełnomocnikowi skarżącego doręczony 24 lutego 2014 r. W dniu 3 marca 2014 r. skarżący złożył osobiście wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 18 kwietnia 2014 r. wniosek skarżącego, z powodu nieusunięcia w zakreślonym terminie jego braków formalnych, został pozostawiony bez rozpoznania. Wobec uprawomocnienia się ww. zarządzenia, skarżący został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Wezwanie zostało doręczone w dniu 9 czerwca 2014 r. W dniu 16 czerwca 2014 r. natomiast skarżący złożył wniosek "o przywrócenie terminu do złożenia wniosku PPF". W uzasadnieniu wskazał, że formularza wniosku PPF od pełnomocnika nie otrzymał, a wpisu sądowego nie jest w stanie uiścić. Na wezwanie sądu pełnomocnik skarżącego uzupełnił braki formalne złożonego wniosku poprzez złożenie jego odpisu oraz nadesłanie wypełnionego formularza PPF. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że w dniu 24 czerwca 2014 r. skarżący uiścił 100 zł tytułem wpisu od skargi kasacyjnej, w sprawie niniejszej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 ppsa stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W związku z powyższym, podkreślić należy, że zawarta w art. 87 § 2 ppsa regulacja, zgodnie z którą, we wniosku o przywrócenie terminu "należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu" jednoznacznie wskazuje, że ciężar uprawdopodobnienia okoliczności braku winy w niedotrzymaniu terminu ponosi strona. W opinii sądu strona działająca w postępowaniu przez pełnomocnika ponosi odpowiedzialność za jego działania i obciążana jest w pełni skutkami jego zaniedbań. Wniosek strony o przywrócenie terminu, któremu uchybił pełnomocnik, musi zatem wskazywać na brak winy w uchybieniu terminu ze strony pełnomocnika. W konsekwencji nie tylko wina strony, lecz również innych osób, w tym pełnomocnika, gdy reprezentuje on stronę w postępowaniu, wyłącza możliwość przywrócenia terminu. W orzecznictwie (np. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; Lex nr 40381; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; Lex nr 39797; z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; Lex nr 55307) podkreśla się, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić zatem jedynie wtedy, gdy strona, a w przypadku gdy reprezentuje ją pełnomocnik tenże pełnomocnik, nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 1329/01, niepubl.), czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu spraw (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99, niepubl.), skutkują odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. Odnosząc powyższe do sprawy niniejszej stwierdzić należy, że wskazane we wniosku okoliczności w postaci nieprzekazania przez pełnomocnika "wezwania do złożenia wniosku", oraz formularza PPF, nie stanowią okoliczności wskazujących na brak winy, strony reprezentowanej przez tego pełnomocnika, w niedotrzymaniu terminu do nadesłania wypełnionego wniosku PPF. Na marginesie jedynie zauważyć należy, że skarżący we wniosku wskazuje, że nie ma środków finansowych na pokrycie "wpisów sądowych", a następnie w dniu 24 czerwca 2014 r. wpłaca w kasie tutejszego Sądu kwotę 100 złotych wskazując sygnaturę sprawy niniejszej. W aktach sprawy znajduje się również pismo pełnomocnika skarżącego, złożone na etapie uzupełniania braków formalnych rozpatrywanego wniosku, w którym zwraca się on do Sądu o pomoc w ich uzupełnieniu w związku z "całkowitym brakiem kontaktu" ze skarżącym, który nie posiada telefonu a przesyłki pocztowe odbiera ze znacznym opóźnieniem. Wszystkie wskazane wyżej okoliczności wskazują w ocenie Sądu, że w sprawie niniejszej nie zaistniały okoliczności uzasadniające stwierdzenie braku winy strony, reprezentowanej przez pełnomocnika, w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie urzędowego formularza PPF. Z tej przyczyny, na podstawie przepisu art. 86 § 1 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.