I SA/Lu 312/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) WSA Grzegorz Wałejko Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P[...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. S.A. w W. (dalej jako A. S.A.; podatnik) od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości za 2011 r., uchyliło w całości decyzję organu I instancji i określiło wysokość tego zobowiązania na kwotę 504.018 zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta określił A. S.A. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 517.441 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w związku ze złożoną przez podatnika korektą deklaracji w podatku od nieruchomości na 2011 r. w dniu [...] grudnia 2014 r. wszczęto z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania w tym podatku. Uzasadniając złożenie korekty deklaracji i wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatnik stwierdził, że nieprawidłowo opodatkował budynek "hali wachlarzowej" zlokalizowany w D. przy ulicy T., gdyż wobec tego obiektu zachodzi przesłanka tzw. "względów technicznych", o których mowa w art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, w 2011 r. spółka wykazała powierzchnię użytkową hali 6.757,59 m2 z zastosowaniem stawki jak dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, gdy tymczasem prawidłowo winna wykazać w deklaracji tą powierzchnię jako opodatkowaną stawką dla budynków pozostałych. Stan obiektu nie pozwala bowiem od 2009 r. na prowadzenie w nim jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Organ stwierdził, że z przedstawionego przez podatnika do akt sprawy protokołu z kontroli okresowej stanu sprawności technicznej obiektu nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. nie wynika, aby obiekt rzeczywiście nie mógł być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej. Opis poszczególnych elementów budynku wskazuje, że istniejące uszkodzenia wymagały jedynie napraw. Przedstawiony natomiast protokół nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. wskazuje, że nie wykonano zalecanych robót wykonawczych i naprawczych, przez co przyczyniono się do pogłębiania się złego stanu obiektu. Zdaniem organu I instancji przedstawione protokoły wyraźnie wskazują na zaniedbania ze strony podatnika, który nie wykonał remontów pozwalających na wykorzystanie przedmiotowego budynku w jego działalności gospodarczej. Niemniej nie zaistniały przesłanki, które wskazują, że budynek nie mógł być całkowicie i trwale wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, bo owa przydatność mogła zostać osiągnięta po przeprowadzeniu remontu. Ponadto podatnik nie posiadał decyzji nadzoru budowlanego o dokonaniu rozbiórki przedmiotowego obiektu. W związku z powyższym do opodatkowania nieruchomości przyjęto: - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 43.940,41 m2 , - grunty pozostałe o pow. 6.014,59 m2, - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 23.617,57 m2 , - budynki pozostałe o powierzchni 850,93 m2 , - budowle o wartości 3.038.201 zł (w okresie od stycznia do maja 2011 r.) i 3.043.028 zł (od czerwca do grudnia 2011 r.). Łączna kwota podatku za 2011 r. wyniosła 517.441 zł. W wyniku rozpoznania odwołania od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło treść art. 2 ust. 1 pkt. 1-3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.- dalej: u.p.o.l.) oraz art. 4 ust. 1 u.p.o.l. Organ wskazał, że strona została zawiadomiona o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie przed wydaniem decyzji (zarówno przed organem I jaki i II instancji), a ustalenia organu I instancji dotyczące powierzchni użytkowej budynków oraz powierzchni gruntów nie były przez nią kwestionowane w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, ani w odwołaniu od decyzji. Strona zakwestionowała jedynie stawki podatkowe przyjęte do opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynku hali wachlarzowej z uwagi na wystąpienie tzw. względów technicznych. Prawo własności gruntu oraz budynków należących do podatnika nie jest również kwestionowane przez stronę oraz organy podatkowe. Organ podatkowy I instancji ustalił podstawę opodatkowania budynków i ich części oraz gruntów zgodnie z danymi wykazanymi przez podatnika w złożonej w dniu [...] grudnia 2014 r. korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości na 2011 r. (podstawa opodatkowania budynków została przez organ podatkowy odpowiednio skorygowana o pow. hali wachlarzowej, tj. o 6.757,59 m2). W dniu [...] grudnia 2014 r. podatnik złożył do organu wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009 – 2014, wskazując halę do opodatkowania z wykorzystaniem stawek dla budynków pozostałych. W uzasadnieniu wniosku spółka wskazała, że hala nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej spółki ze względów technicznych. Do tej pory spółka opodatkowywała halę z wykorzystaniem stawek dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Do w/w wniosku spółka dołączyła zdjęcia hali potwierdzające w jej ocenie katastrofalny stan techniczny, oświadczając jednocześnie, że taki stan rzeczy istnieje od kilkunastu lat. Organ stwierdził, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przede wszystkim z przedstawionych przez spółkę protokołów z kontroli okresowej stanu technicznego obiektu oraz dokumentacji fotograficznej wynika konieczność remontu hali wachlarzowej, polegającego na naprawie pokrycia dachowego i uzupełnieniu odeskowania, naprawie rynien i rur spustowych (widoczne pęknięcia i nieszczelności), uzupełnieniu ubytków i pęknięć w ścianach, uzupełnieniu szklenia i wypełnienie otworów okiennych (uszczelnienie oraz uzupełnienie szyb), naprawie drobnych ubytków i odkształceń w stolarce drzwiowej. Z dowodów nie wynika natomiast, aby uszkodzone były elementy konstrukcyjne budynku. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że dołączone do akt sprawy protokoły z kontroli okresowej budynku oraz dokumentacja fotograficzna dołączona do wniosku spółki o stwierdzenie nadpłaty za lata 2009-2014 wskazują wyraźnie na fakt zaniedbań poczynionych przez podatnika na przedmiotowej nieruchomości. Mimo wyraźnych wskazań i zleceń pokontrolnych w 2009 r. (a także w latach następnych) spółka nie dokonywała remontu budynku hali wachlarzowej. Zdaniem Kolegium, spółka. nie wykazała niemożności wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych. Wręcz przeciwnie, z dokumentów wynika, że sporny budynek wymagał jedynie odpowiednich remontów i zabezpieczenia. Konieczność przeprowadzenia remontu budynku nie jest natomiast przyczyną technologiczną uniemożliwiającą wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Sporny budynek istnieje, wyłączony był jedynie z eksploatacji z uwagi na plany spółki związane z jego zbyciem. Zdaniem organu subiektywne przekonanie podatnika, czy też samo jego oświadczenie o niemożności (lun nawet braku potrzeby z punktu widzenia planów biznesowych) wykorzystania budynku do prowadzonej działalności, nie jest dowodem, na którym można by oprzeć ustalenie o technicznych względach wykluczających możliwość wykorzystania ich do takiej działalności. Konieczność przeprowadzenia napraw i remontów w budynku nie stanowi i nie może stanowić o trwałej niemożności wykorzystywania budynku. Wskazane w zebranym materiale dowodowym uszkodzenia budynków są w pełni usuwalne w drodze prac remontowo - adaptacyjnych, stąd też nie stanowią "względów technicznych" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Według organu odwoławczego, mając na względzie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Kolegium stanęło na stanowisku, że przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania do tej nieruchomości stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania (w niniejszej sprawie z powodu braku remontu) nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą. O tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Kolegium zauważyło, że kryterium decydującym o zakwalifikowaniu do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotów jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jest fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę. Wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z dwoma wyjątkami, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Te wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje zatem tym, że budynek, budowla, grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkowany wyższą stawką. Kolegium zaznaczyło, iż przychyla się do stanowiska sądów administracyjnych, że pojęcie "względy techniczne" należy łączyć tylko z obiektywnymi przeszkodami, a więc zdarzeniami niezależnymi od woli podatnika, uniemożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej. Ocena co do wystąpienia przesłanki względów technicznych należy do organu podatkowego. Jednak to na przedsiębiorcy powołującym się na tego rodzaju przyczyny ciąży obowiązek wykazania w postępowaniu podatkowym, że dany przedmiot opodatkowania nie jest i nie może ze względów technicznych być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 773/06, LEX nr 339937). Ciężar dowodu wykazania, że w sprawie występują "względy techniczne" uniemożliwiające teraz i w przyszłości wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej spoczywa na podatniku, gdyż wywodzi on z niej określone skutki prawne (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 8 grudnia 2010 r., sygn. akt: III SA/Wr 639/10). W tym kontekście organ zauważył, że w postępowaniu prowadzonym przed organem I instancji jak i przed organem odwoławczym, podatnik nie wykazał, że należąca do niego nieruchomość (hala wachlarzowa) nie jest i nie może być wykorzystywana ze względów technicznych do prowadzenia działalności. Kolegium podzieliło natomiast zarzut odwołania, dotyczący nieprawidłowego zastosowania stawek w podatku od nieruchomości za 2011 r. przyjętych w uchwale Rady Miasta D. Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na obszarze miasta D., która weszła w życie w dniu [...] stycznia 2011 r. Zgodnie z art. 20 a ust. 1 u.p.o.l. w przypadku nieuchwalenia stawek podatków lub opłat lokalnych , o których mowa w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 oraz art. 19 pkt 1 lit a-d, stosuje się stawki obowiązujące w roku poprzedzającym rok podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2. Podjęcie uchwały, o której mowa, obejmuje zarówno fakt jej głosowania, jak i należytą publikację. Dopiero spełnienie obu tych warunków stanowi, że dany akt normatywny wszedł do porządku i obrotu prawnego. Z tych względów Kolegium uchyliło zaskarżoną uchwałę i określiło wysokość zobowiązania podatkowego przy uwzględnieniu stawek podatku od nieruchomości, które wynikają z uchwały Rady Miasta D. z dnia [...] października 2009 r. Nr [...]. Łączna kwota podatku od nieruchomości za 2011 r. po zaokrągleniu do pełnego złotego na podstawie art. 63 Ordynacji podatkowej, wynosi 504.018 zł. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego podatnik –A. SA w W. wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającym ją rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji zastosowanie wyższych stawek podatku od nieruchomości; - art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkującej wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w sytuacji, gdy zobowiązanie zostało prawidłowo wykazane przez spółkę w korekcie deklaracji; - art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędną i wybiórczą ocenę zebranego w trakcie postępowania materiału dowodowego; - art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji bez wyczerpującego uzasadnienia prawnego. W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi, że w 2011 r. hala wachlarzowa powinna być opodatkowana z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków pozostałych, gdyż nie była i nie mogła ona być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych. W konsekwencji SKO błędnie wydało decyzję, gdyż spółka złożyła prawidłową korektę deklaracji za ten okres. Spółka stanęła na stanowisku, że stan techniczny hali nie pozwalał na jakiekolwiek wykorzystanie tego obiektu do prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę, jak i jakikolwiek inny podmiot. Podkreśliła, że obiekt był przystosowany do specjalistycznej działalności kolejowej (wnętrze hali jest przystosowane do obsługi pojazdów szynowych). Strona nie zgodziła się z organem, że uszkodzenia elementów hali były niewielkie, tj. dające się usunąć w ramach zwykłego remontu. Podkreśliła, że w toku postępowania podatkowego przedstawiła zdjęcia hali potwierdzające jej katastrofalny stan techniczny. Opis niektórych uszkodzeń wynika również z przedłożonych protokołów z kontroli stanu technicznego. Protokoły te jednak zostały wystawione dla innych celów niż związane z podatkiem od nieruchomości. Zalecenia wynikające z tych protokołów były ukierunkowane na zabezpieczenie hali przed intensywną degradacją, np. zalecenie do uzupełnienia odeskowania dachu. Zastosowanie się spółki w pełni do wskazanych zaleceń nie spowodowałoby, że hala mogłaby w jakikolwiek sposób być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie spółki, taki skutek nie byłby osiągalny poprzez przeprowadzenie zwykłego remontu hali, konieczna byłaby gruntowna modernizacja obiektu, w tym rozbiórka i odbudowa niektórych części budowlanych. W tym kontekście spółka nie zgodziła się z organem, który w uzasadnieniu decyzji nawiązał do tego, że niedostateczny stan techniczny dotyczył jedynie detali architektonicznych. W konsekwencji, zdaniem spółki, hala nie powinna być opodatkowana podatkiem od nieruchomości w 2011 r. według stawki przewidzianej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Wady i braki funkcjonalne, jak również stan techniczny obiektu, nie pozwalały na jego racjonalne wykorzystanie do prowadzenia działalności gospodarczej spółki. Zdaniem spółki przedstawione przez nią dowody, w szczególności materiał fotograficzny oraz dokumenty budowlane, jednoznacznie potwierdzają, że hala nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Strona uznała również, że decyzja została wydana z naruszeniem zasady prawdy materialnej oraz zasady swobodnej oceny dowodów, a więc z naruszeniem przepisów art. 122 i art. 187 § 1, a także art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie spółki analiza sprawy dokonana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze miała charakter powierzchowny i nie obejmowała szczegółowej oceny argumentów i dowodów zgromadzonych w toku postępowania. W decyzji nie zawarto wyczerpującego uzasadnienia rozstrzygnięcia, tj. nie wskazano faktów, które przez Kolegium zostały uznane za udowodnione, dowodów, którym dano wiarę, przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, popierając argumentację zawartą w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Istota sporu dotyczy uznania, czy budynek - hala wachlarzowa - w 2011 r. powinien być opodatkowany z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków pozostałych, z uwagi na wystąpienie przesłanki "względów technicznych" wskazanej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zdaniem skarżącej w 2011 r. hala powinna być opodatkowana z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków pozostałych, gdyż nie była i nie mogła ona być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Natomiast organy podatkowe uznały, że skarżąca w postępowaniu podatkowym nie wykazała, że w sprawie zaistniały okoliczności przewidziane w ww przepisie, determinujące zastosowanie tej stawki podatku. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Pojęcie "względy techniczne" jest pojęciem niedookreślonym i wieloznacznym, jednak dorobek doktryny oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne nakazuje uznać, że aby budynek mógł zostać wyłączony z opodatkowania stawką jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, względy techniczne muszą mieć charakter trwały i obiektywny. Wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny, tj. przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze (L. Etel, "Podatek od nieruchomości. Komentarz", LEX 2012). Cechę trwałości można wyprowadzić z ustawowego sformułowania, zawartego w treści art. 1a ust. 1 pkt 3, zgodnie z którym przedmiot opodatkowania "nie jest i nie może być" wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Oznacza to, że budynek nie będzie technicznie zdatny do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) bądź adaptacyjnych (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/G1 1078/09). Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2011 r. wynika, że "wyłączenie z zakresu opodatkowania przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany w działalności trwale i to niezależnie od woli podatnika, przy czym chodzi tu o takie wady fizyczne budynków i budowli, które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem działalności, jak również inne występujące przeszkody faktyczne" (wyrok NSA z 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 151/10). Względy techniczne nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i podejmowanymi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzjami o remontach, modernizacjach, adaptacjach. Do przyczyn uniemożliwiających wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie można zaliczyć przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych (por. wyrok z dnia 22 czerwca 2007r. sygn. akt: II FSK 773/06). W ocenie Sądu taką przyczyną także nie może być podnoszona przez spółkę okoliczność, że skarżąca zmieniła plany gospodarcze i zamierza zbyć halę wachlarzową. Także wewnętrzna infrastruktura hali, wbrew twierdzeniu skarżącej, nie powoduje przekonania, że jest ona dedykowana wyłącznie dla celów działalności specjalistycznej, charakterystycznej dla skarżącej. W zakresie dowodów w postaci protokołów z kontroli okresowej budynku wraz z dokumentacją fotograficzną podkreślenia wymaga, że były one przedmiotem analizy organów obu instancji, co wynika z treści uzasadnienia decyzji. Inną rzeczą jest natomiast ocena zdarzeń i faktów, jakie poprzez zaoferowane dowody mają być ustalone. Inaczej bowiem niż chciał podatnik organy oceniły, że dowody te wskazują wyraźnie na fakt zaniedbań w zakresie gospodarowania podatnika na przedmiotowej nieruchomości. Mimo wyraźnych wskazań i zleceń pokontrolnych zawartych w protokole z kontroli stanu sprawności technicznej hali wachlarzowej za 2011 r. (a także w latach poprzednich i następnych) spółka nie dokonywała remontu budynku hali. Skarżąca nie wykazała poprzez zaoferowane dowody niemożności wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych. Wręcz przeciwnie, z w/w dokumentów wynika, że sporny budynek wymagał jedynie odpowiednich remontów i zabezpieczenia. Konieczność przeprowadzenia remontu budynku nie jest przyczyną technologiczną, uniemożliwiającą wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Sporny budynek istnieje, wyłączony był jedynie z eksploatacji i został przeznaczony do zbycia. Subiektywne przekonanie podatnika, czy też samo jego oświadczenie o niemożności wykorzystania budynku do prowadzonej działalności, nie jest dowodem, na którym można by oprzeć ustalenie o technicznych względach, wykluczających możliwość wykorzystania ich do takiej działalności (por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2015 r., sygn. akt: II FSK 835/15). Konieczność przeprowadzenia napraw i remontów w budynku nie stanowi, i nie może stanowić o trwałej niemożności wykorzystywania budynku (por. wyroki NSA z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 812/12, 813/12 i 821/12). Trafnie zaznaczył organ odwoławczy, że z zebranego materiału dowodowego nie wynika, iż elementy konstrukcyjne budynku są w złym stanie technicznym. Przeciwko temu stwierdzeniu świadczą chociażby przeglądy okresowe budynku dokonywane przez uprawnione do tego osoby na zlecenie spółki. Niedostateczny stan techniczny dotyczył tych elementów budynku, które nie mają istotnego wpływu na sposób jego użytkowania, a w szczególności niemożność użytkowania ze "względów technicznych". Wskazane uszkodzenia budynku są w pełni usuwalne w drodze prac remontowo - adaptacyjnych, stąd też nie stanowią "względów technicznych" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2015 r., sygn. akt: II FSK 835/15). Sąd w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w wyroku NSA z dnia 3 kwietnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt: II FSK 3116/14, że "względy", o których mowa w przepisie, muszą mieć charakter techniczny, a zatem nie np. prawny, finansowy czy faktyczny oraz że mogą się one odnosić zarówno do gruntów, budynków, jak i budowli. Nie ulega wątpliwości, że "względy techniczne" winny dotyczyć rzeczy, czyli tkwić w samej rzeczy (w rozważanym przypadku w budynku). Jednakże okoliczności te muszą uniemożliwiać korzystanie z przedmiotu opodatkowania, przy czym ustawodawca posłużył się sformułowaniem "nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności gospodarczej". Wypływa z tego wniosek, że nie chodzi o przemijającą przeszkodę w korzystaniu z posiadanych dóbr, ale definitywny brak możliwości ich gospodarczego wykorzystania i to wyłącznie ze względów technicznych. Z istoty swojej przeszkoda taka powinna mieć charakter obiektywny, tj. niezależny od woli i możliwości (zdolności produkcyjnych czy finansowych) danego podmiotu. Nie przesądza o istnieniu względów technicznych, z powodu których obiekt budowlany nie może być wykorzystywany do działalności gospodarczej, brak bieżących napraw i remontów, skutkujący pogorszeniem się stanu budynku. Opisane w przedstawionych przez skarżącą protokołach z kontroli okresowej sprawności technicznej budynku fakty dowodzą, że sporny budynek nie jest dotknięty wadami o charakterze technicznym, w sposób definitywny uniemożliwiającymi jego wykorzystanie w celu gospodarczym. Mając na względzie powołany powyżej przepis prawa oraz okoliczności sprawy, Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania do tej nieruchomości stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą. O tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona. Nie bez znaczenia dla interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest majątkowy charakter podatku od nieruchomości w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to, czy nieruchomość ta przynosi dochody, czy też na tę nieruchomość należy ponieść nakłady w celu utrzymania jej w stanie zdatnym do użytku, a także na pewnym poziomie estetycznym (teza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 1994r., SA/Gd 1200/93, opublikowana w Centralnej Bazie Sądów Administracyjnych). Sąd podziela stanowisko sądów administracyjnych, że pojęcie "względy techniczne" należy łączyć tylko z obiektywnymi przeszkodami, a więc zdarzeniami niezależnymi od woli podatnika, uniemożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej. Ocena co do wystąpienia przesłanki względów technicznych należy do organu podatkowego. Jednak to na przedsiębiorcy powołującym się na tego rodzaju przyczyny ciąży obowiązek wykazania w postępowaniu podatkowym, że dany przedmiot opodatkowania nie jest i nie może ze względów technicznych być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 773/06). Ciężar dowodu wykazania, że w sprawie występują względy techniczne uniemożliwiające teraz i w przyszłości wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej spoczywa na podatniku, gdyż wywodzi on z niej określone skutki prawne (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 8 grudnia 2010r., sygn. akt: III SA/Wr 639/10). Należy zauważyć, że w postępowaniu prowadzonym przed organem I instancji jak i przed organem odwoławczym skarżąca nie wykazała, że należący do niej budynek (hala wachlarzowa) nie jest i nie może myć wykorzystywany ze względów technicznych do prowadzenia działalności. W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi, że przedłożone przez skarżącą do akt sprawy protokoły z kontroli okresowej stanu sprawności technicznej obiektu zostały wystawione do innych celów niż związane z podatkiem od nieruchomości, więc nie mogą stanowić jedynej podstawy rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Art. 187 Ordynacji podatkowej stanowi, że obowiązkiem organu podatkowego jest zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. To organ podatkowy decyduje o tym, jakie dowody przeprowadzić, aby stan faktyczny został ustalony najlepiej jak tylko można. W dniu 16 lutego 2015 r. organ podatkowy wezwał skarżącą do przedłożenia wszelkich dokumentów, które świadczą o stanie nieruchomości w 2010 r., wskazujących, że budynek - hala wachlarzowa - zlokalizowany w D. przy ulicy T. w 2010 r. nie mógł być całkowicie i trwale wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca przedłożyła do akt sprawy za lata 2009- 2014 protokoły z okresowej kontroli stanu technicznego, które oprócz formy opisowej zawierały również dokumentację fotograficzną. Ponadto taką dokumentację hali wachlarzowej zawierał wniosek skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości z dnia [...] grudnia 2014 r. Dokumenty te, bez względu na pierwotny cel ich sporządzenia, stanowiły dowód w postępowaniu podatkowym i organy podatkowe prawidłowo, zgodnie z wyżej opisanymi zasadami zawartymi w art. 180 § 1 oraz art. 187 Ordynacji podatkowej dokonały ich oceny i na ich podstawie wyciągnęły prawidłowe wnioski. Skarżąca nie przedstawiła innych dowodów, mających w jej ocenie świadczyć o niemożności wykorzystania spornego budynku do działalności gospodarczej ze względów technicznych. Dlatego też nie sposób uznać za uzasadniony zarzutu naruszenia przepisu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, bowiem w uzasadnieniu faktycznym decyzji organ przytoczył wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonał na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ wyraźnie też wskazał na obowiązki dowodowe strony i oczekiwane zaangażowanie we współdziałanie z organem przy gromadzeniu dowodów, w szczególności, że okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia mają charakter historyczny, a ich odtworzenie wymaga ścisłego współdziałania strony i jej inicjatywy dowodowej. Brak stwierdzenia organu, iż części z zaoferowanych dowodów odmówił wiarygodności oznacza, że przymiot ten przypisał całości materiału zgromadzonego w sprawie. Wskazał, że oparł rozstrzygnięcie na zebranych dowodach, jednak podkreślił, że wbrew stanowisku skarżącej, nie stanowią one potwierdzenia jej stanowiska prezentowanego w sprawie. Nie jest to zatem dyskredytacja dowodu z punktu widzenia oceny jego wiarygodności, ale jego ocena jako nośnika informacyjnego o okolicznościach istotnych dla sprawy i rzeczywistej przydatności dla ustalenia faktów, na które dowód ten został zgłoszony. Podobnie nie sposób uznać, iżby braki zawierało uzasadnienie prawne decyzji. Jest ono pełne i klarowne, zawiera wskazanie podstaw prawnych i omówienie zastosowanych instytucji. Precyzyjnie określono też stawki podatkowe, które zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa powszechnego i miejscowego znalazły zastosowanie w przedmiotowym wypadku. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), oddalił skargę.